-Δυστυχώς, υπάρχουν και κράτη που εργάζονται ως προαγωγοί αστάθειας στην περιοχή μας. Υπάρχουν πολιτικές που στη θεωρία αυτοπροδιορίζονται ως ''πολιτικές μηδενικών προβλημάτων'', στην πράξη όμως αποδεικνύονται πολιτικές ''πολλαπλών προβλημάτων''.
-Ελλάδα και Κύπρος δικαιούνται και οφείλουν να αναζητήσουν ρόλους, στη βάση της στοίχισης με τις δυνάμεις που επιθυμούν τη σταθερότητα στην περιοχή. Μπορούμε, Αθήνα και Λευκωσία, να ασκήσουμε μια άλλη πολιτική, παρά την οικονομική κρίση που μας ταλαιπωρεί. Δεν πρέπει να συνεχιστεί η έκλειψη της Ελλάδας από την ανατ. Μεσόγειο.
-Θέλουμε μια ενεργή ελληνική εξωτερική πολιτική για τη Συρία. Θέλουμε ανάληψη πρωτοβουλιών που να αναδεικνύουν την Ελλάδα ως παράγοντα ειρήνης και σταθερότητας. Αν πληγεί το ελληνορθόδοξο στοιχείο της Συρίας, αυτό σημαίνει και απώλεια διπλωματικού κεφαλαίου για την Ελλάδα, σημαίνει πλήγμα της μακράς πολιτιστικής και θρησκευτικής μας παρουσίας στη Μέση Ανατολή.
-Επιθυμούμε ελληνική ''επιστροφή'' στην Κύπρο. Αντιμετωπίζουμε ως ΕΛ.Κ.Ε.Δ.Α. θετικά την αμυντική συνεργασία με το Ισραήλ. Δεν θα έπρεπε όμως να υπάρχει και παρουσία π.χ. της ελληνικής πολεμικής αεροπορίας στην Κύπρο; Δεν πρέπει να μας ενδιαφέρει η επιβίωση 800.000 Ελλήνων εκεί; Γιατί συγκαλείται το ανώτατο συμβούλιο συνεργασίας Ελλάδας-Τουρκίας και δεν υπάρχει αντίστοιχο Ελλάδος-Κύπρου; Δεν θα έπρεπε; Είναι η Τουρκία κάτι πιο ''κοντινό'' μας από την Κύπρο και τον κυπριακό Ελληνισμό;
-Τώρα, που συγκεκριμένοι κύκλοι εντός ΗΠΑ γίνονται όλο και πιο επιφυλακτικοί για τις τουρκικές προθέσεις, τώρα που η Ρωσία από πλευράς της προσπαθεί να διατηρήσει τα ερείσματά της στην περιοχή, τώρα που το Ισραήλ χρειάζεται Ελλάδα και Κύπρο, που και χώρες όπως η Γαλλία επιστρέφουν στην ανατ. Μεσόγειο, πρέπει να αναζητήσουμε νέους ρόλους, να τολμήσουμε νέες πολιτικές. Από κοινού, Ελλάδα και Κύπρος. Αν δεν το πράξουμε τώρα, δεν θα το πράξουμε ποτέ…
Πηγή
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου