6/12/14

ΕΣ, Επιλογές πέρα από τα Abrams


Tank 343
 Η ελληνική αντιπροσωπία που συνόδεψε τον Α/ΓΕΣ στην πρόσφατη επίσκεψή του στις ΗΠΑ, αξιολογεί τα αποτελέσματα των επαφών και των θεμάτων που τέθηκαν στην αμερικανική πλευρά συμπεριλαμβανομένης και της προμήθειας των M1A1, τουλάχιστον της πρώτης παρτίδας 90 αρμάτων, για τα οποία οι προθέσεις του ΓΕΣ… εκτροχιάστηκαν το περασμένο Καλοκαίρι λόγω κόστους.
Αν και πιστεύουμε ότι η απόκτηση των Abrams είναι πρακτικά μονόδρομος για τον ΕΣ στην ενίσχυση του αρματικού δυναμικού του, λόγω της κατάστασης και του υψηλού κόστους του εγχειρήματος κάνουμε μια «τεκμηριωμένη υπόθεση εργασίας» για εναλλακτικές επιλογές –χαμηλού κόστους- που ίσως υπάρχουν για τον Ελληνικό Στρατό, εάν τα Abrams τελικά… δεν έλθουν. Μια από αυτές θα μπορούσε να είναι ένα πρόγραμμα εκσυγχρονισμού των Leo2A4 σε ένα πρότυπο Leopard 2Α4GR+, στην φιλοσοφία και τα ίχνη του προγράμματος M48A5MOLF.
 ptisidiastima
Διαβάστε Περισσότερα »

Τι κέρδισε ο Πούτιν και τι ο Ερντογάν από την "συμμαχία των μοναχικών"


 
Image
Για ρόλο κλειδί της Τουρκίας ως ενεργειακός κόμβος ,κάνουν λόγο σε αναλύσεις τους τα ρωσικά ΜΜΕ,χαρακτηρίζοντας την συμμαχία Ρωσίας - Τουρκίας ως “συμμαχία των μοναχικών”. Ο Γκεβόργκ Μιρζαγιάν, γράφει σε ανάλυσή του για την “Σύγχρονη Ρωσία”:


Πούτιν και Ερντογάν, εκτός της κατασκευής πυρηνικού εργοστασίου, συμφώνησαν σε μια νέα εκδοχή του αγωγού φυσικού αερίου, «South Stream». Πλέον, η ΕΕ έχει να κάνει με μια νέα χώρα - τράνζιτ ενεργειακών πόρων, πολύ φιλόδοξη και σαφώς ισχυρότερη της Ουκρανίας.

Την 1η Δεκεμβρίου, ο Βλαντίμιρ Πούτιν επισκέφθηκε επίσημα την Τουρκία. Αυτο το ταξίδι του ήταν το μικρότερο σε διάρκεια στην ιστορία των ρωσο-τουρκικών σχέσεων (κράτησε μόνο λίγες ώρες), αλλά αποδείχθηκε εξαιρετικά σημαντικό ως προς τα αποτελέσματά του. Ρωσία και Τουρκία συμφώνησαν στην κατασκευή ενός εργοστασίου παραγωγής πυρηνικής ενέργειας που θα κοστίσει 20 δισεκατομμύρια δολάρια και ενός νέου αγωγού φυσικού αερίου, ο οποίος θα αντικαταστήσει τον «South Stream» και να μετατρέψει την Τουρκία σε ένα σημαντικό περιφερειακό ενεργειακό κόμβο.


Συμμαχία των “δυο μοναχικών”;


Η επίσκεψη του Βλαντίμιρ Πούτιν στην Άγκυρα και οι συνομιλίες του με τον πρόεδρο της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, πραγματοποιήθηκαν, σύμφωνα με τους πολιτικούς αναλυτές, στον πιο κατάλληλο χρόνο για τη Ρωσία. «Για πρώτη φορά, ίσως, από την εποχή του Ατατούρκ, ένας Τούρκος ηγέτης ανταποκρίνεται τόσο θερμά στις σχέσεις Ρωσίας - Τουρκίας, ενώ την ίδια στιγμή μιλάει τόσο αρνητικά για τις Δυτικές χώρες, τις οποίες χαρακτηρίζει «επιθετικές», κατηγορώντας τες ότι συμπεριφέρονται υπερβολικά κερδοσκοπικά προς τον ισλαμικό κόσμο. Έτσι, ορισμένα τουρκικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης έχουν ήδη βαπτίσει την επίσκεψη σαν τη συνάντηση των «δύο μοναξιών», λέει ο λέκτορας της Διπλωματικής Ακαδημίας του ρωσικού ΥΠΕΞ, Βλαντίμιρ Αβάτκοφ.
Οι «δύο μοναξιές», δυσαρεστημένες με την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έκαναν μια πολύ δυσάρεστη έκπληξη στις Βρυξέλλες. Αρχικά, ο Βλαντίμιρ Πούτιν ανακοίνωσε στη συνέντευξη Τύπου τη διακοπή των εργασιών του αγωγού φυσικού αερίου «South Stream» (η μεταφορική δυνατότητα του οποίου θα ήταν περίπου 60 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα «γαλάζιου χρυσού»). «Βλέπουμε ότι δημιουργούνται εμπόδια στην υλοποίηση του έργου. Εάν η Ευρώπη δεν θέλει να προχωρήσει στην κατασκευή του αγωγού, το project δεν θα πραγματοποιηθεί. Ουδέν άλλο υπάρχει επί τούτου», είπε ο Ρώσος πρόεδρος, βάζοντας τελεία και παύλα στη συζήτηση.

Η θέση της Ελλάδας

Σύμφωνα με τον εμπειρογνώμονα σε θέματα υδρογονανθράκων, Ντμίτρι Μαρούνιτς, η διακοπή του έργου «South Stream», αποτελεί μια προσπάθεια του Κρεμλίνου να επηρεάσει τη θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Να την αναγκάσει να συμφωνήσει είτε με το «Νότιο Ρεύμα», είτε να κερδίσει μια εναλλακτική λύση, που θα είναι λιγότερο βολική για την ΕΕ από το συγκεκριμένο έργο αγωγού φυσικού αερίου.

Όπως είπε ο επικεφαλής της Gazprom, Αλεξέι Μίλερ, κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του Βλαντίμιρ Πούτιν στην Άγκυρα υπογράφηκε ένα Μνημόνιο Κατανόησης για την κατασκευή ενός αγωγού φυσικού αερίου, που θα διασχίζει τη Μαύρη Θάλασσα προς την Τουρκία. Μέσω αυτού θα μεταφέρονται οι ίδιες ποσότητες (60 δις κ.μ. φυσικού αερίου), τα οποία προγραμματίζονταν να μεταφερθούν μέσω του «South Stream». Από αυτά, τα 14 δις κ.μ. θα παραμείνουν στην Τουρκία και ο υπόλοιπος όγκος του γαλάζιου καύσιμου θα ρέει προς την κατεύθυνση της Ελλάδας.


Τουρκικά κέρδη στο “ανατολίτικο παζάρι”


Στην πραγματικότητα, για τη Ρωσία δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ των δύο σχεδίων. Και τα δύο έργα επιλύουν το βασικό πρόβλημα της Μόσχας αυτή τη στιγμή: Εξαιρούν από το σχήμα μεταφοράς και προμήθειας φυσικού αερίου την «ανεύθυνη» Ουκρανία. Το κόστος κατασκευής των δύο έργων είναι περίπου το ίδιο. Ωστόσο, η Μόσχα αναγκάστηκε να δώσει η Τουρκία ένα μπόνους για τη συνεργασία με τη μορφή της μείωσης των τιμών του φυσικού αερίου για τη χώρα κατά 6% (σύμφωνα με πληροφορίες, οι Τούρκοι ήθελαν έκπτωση 15%), αλλά αυτό είναι ένα αποδεκτό κόστος για ένα τόσο σημαντικό έργο.
Αντίθετα, για την ΕΕ, η κατάργηση του έργου κατασκευής του αγωγού «South Stream», έχει οικονομικό και πολιτικό κόστος. Κατά πρώτον, ορισμένες χώρες της Ένωσης, θα αποστερηθούν σημαντικά έσοδα από τα τέλη διέλευσης του αγωγού μέσα από το έδαφός τους. Σύμφωνα με τον Βλαντίμιρ Πούτιν, η Βουλγαρία θα έχει απώλειες περίπου 400 εκατομμυρίων δολαρίων το χρόνο. Δεύτερον, η Τουρκία μετατρέπεται σε ενεργειακό κόμβο μέσω του οποίου η ΕΕ θα πρέπει πλέον να προμηθεύεται τους υδρογονάνθρακες από τη Ρωσία, το Αζερμπαϊτζάν και, ενδεχομένως, από το Ιράν. Ο έλεγχος αυτών των ροών θα επιτρέψει στην Άγκυρα να αισθάνεται πολύ πιο σίγουρη στις διαπραγματεύσεις, ιδίως όσον αφορά το ζήτημα της ενδεχόμενης ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ.

Προσέγγιση Μόσχας - Άγκυρας

Αν μιλήσουμε για τις επιπτώσεις στη ρωσο-τουρκική συνεργασία, τότε είναι φανερό ότι η Μόσχα και η Άγκυρα τείνουν σαφέστατα σε σύγκλιση στη βάση του αμοιβαίου σεβασμού των συμφερόντων τους.
Ένα σύμβολο της προόδου στις διμερείς σχέσεις, μπορεί να γίνει το ρωσικό σχέδιο κατασκευής του  Πυρηνικού Σταθμού «Ακούγιου» στην Τουρκία. «Αυτό το έργο είναι μοναδικό, υπό την έννοια ότι το εργοστάσιο θα κατασκευαστεί -για πρώτη φορά– στη βάση της αρχής «πληρώνω – κατέχω – εκμεταλλεύομαι», που σημαίνει, ότι η ρωσική κατασκευάστρια εταιρεία θα είναι ο ιδιοκτήτης του πυρηνικού σταθμού. Φυσικά, αυτό το project θα είναι μια μεγάλη επένδυση, της τάξης των 20 δις δολαρίων», δήλωσε ο ρώσος ηγέτης. Η ολοκλήρωση της κατασκευής του σταθμού έχει προγραμματιστεί για το 2022.

Οι αναλυτές σημειώνουν ότι η Τουρκία δεν προσπαθεί να χρησιμοποιήσει την περίπλοκη κατάσταση στην οποία έχει βρεθεί η Ρωσία και συνεχίζει να σέβεται τα συμφέροντα της Μόσχας στο Νότιο Καύκασο. «Ο τουρκικός νεο-οθωμανισμός σε σχέση με την Υπερκαυκασία έχει υπερτιμηθεί. Η θέση της Τουρκίας για την περιοχή είναι αρκετά προβλέψιμη: Διατήρηση των εταιρικών σχέσεων με το Αζερμπαϊτζάν, διατήρηση μιας ισχυρής οικονομικής και ανθρωπιστικής επιρροής στη Γεωργία και η εξισορρόπηση μεταξύ φιλονικίας και συμφιλίωσης με την Αρμενία. Αυτή είναι η κατάσταση. Καμία σημαντική επέκταση της Τουρκίας στην περιοχή δεν υπάρχει», εξηγεί στη RBTH ο κύριος ερευνητής του Κέντρου μελετών για τον Καύκασο και την περιφερειακή ασφάλεια του φημισμένου Κρατικού Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων της Μόσχας (MGIMO), Νικολάι Σιλάγιεφ.
Κέρδη και στην Κριμαία
Επιπλέον, η Τουρκία έχει αρνηθεί την άμεση υποστήριξη της αντι-ρωσικής γραμμής του Μεντζλίς (τοπικού Κοινοβουλίου) των Τατάρων της Κριμαίας. «Μετά το δημοψήφισμα στην Κριμαία και την επανένωσή της χερσονήσου με τη Ρωσία, κορυφαίοι Τούρκοι πολιτικοί και το υπουργείο Εξωτερικών της χώρας προωθούσαν ενεργά την ιδέα της απόλυτης ανομίας και της ανατροπής της Πράξης της επανένωσης. Η Ρωσία κατηγορήθηκε για επιθετικότητα, για παραβίαση των δικαιωμάτων των Τατάρων της Κριμαίας, κατηγορίες τις οποίες η Τουρκία επέμενε να συντηρεί τα τελευταία χρόνια. Σταδιακά, ωστόσο, η αντι-ρωσική προπαγάνδα για την Κριμαία άρχισε να εξασθενεί στα τουρκικά ΜΜΕ. Η οικονομική συνεργασία, συμπεριλαμβανομένης της πιθανής συμμετοχής Τούρκων επιχειρηματιών στην Ελεύθερη Οικονομική Ζώνη που δημιουργείται με Ομοσπονδιακό νόμο στην Κριμαία, αποτελεί πλέον προτεραιότητα για τη χώρα», σημειώνει ο Βλαντίμιρ Αβάτκοφ.
Το μόνο θέμα για το οποίο οι δυο πλευρές δεν μπορούν να συμφωνήσουν, είναι η Συρία. Ωστόσο, οι διαφορές αυτές δεν μπορούν να εξουδετερώσουν τις μεγάλες δυνατότητες συνεργασίας, οι οποίες υπάρχουν πλέον μεταξύ της Άγκυρας και της Μόσχας.
 onalert
Διαβάστε Περισσότερα »

Τα... πάνω-κάτω ήρθαν στην Ευρώπη

Με την πολιτική κατάσταση να “θερμαίνεται” στον παγωμένο σουηδικό χειμώνα, δεν μπορούμε παρά να αποκτήσουμε την αίσθηση ότι η Ευρώπη κάνει μια στροφή.
Ο Βορράς γίνεται Νότος;

Προειδοποιήσαμε πριν από λίγες ημέρες ότι η σουηδική κυβέρνηση βρισκόταν στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Και έτσι αποδείχθηκε (ότι ήταν). Ο Σουηδός πρωθυπουργός Stefn Lofven ανακοίνωσε χθες πρόωρες εκλογές για τις 22 Μαρτίου 2015, καθώς το σουηδικό κοινοβούλιο αρνήθηκε να υποστηρίξει τον προϋπολογισμό της κυβέρνησης και αντ αυτού, ψήφισε υπέρ του προϋπολογισμού της αντιπολίτευσης. Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στους Σουηδούς Δημοκράτες, οι οποίοι είναι γνωστοί διαμορφωτές στην τωρινή Βουλή. Μια τέτοια πολιτική αναταραχή είναι ξένη προς την συνήθως ήρεμη σουηδική πολιτική σκηνή και ταιριάζει περισσότερο στα τεκταινόμενα στις χώρες της ευρωζώνης που συναντούν δυσκολίες και δεν μπορούν να συμφωνήσουν σε έναν προϋπολογισμό λιτότητας στο μέσον μιας σοβαρής οικονομικής κρίσης.

Ομοίως, στην αρχή του έτους, η κυβέρνηση συνασπισμού της Δανίας αποδυναμώθηκε από την αποχώρηση του Σοσιαλιστικού Λαϊκού Κόμματος (SF), το οποίο δεν συμφωνούσε με την πώληση μέρους της κρατικής ενεργειακής εταιρείας Dong, στην Goldman Sachs. Ωστόσο, το κόμμα δήλωσε ότι θα συνεχίσει να στηρίζει την κυβέρνηση από τα έδρανα της αντιπολίτευσης. Η κίνηση υποχρέωσε την πρωθυπουργό Helle Thorning-Schmidt στον έβδομο ανασχηματισμό από την ημέρα που ανέλαβε τη θέση, τον Οκτώβριο του 2011. Οι επόμενες εκλογές είναι προγραμματισμένες να διεξαχθούν τον Σεπτέμβριο του 2015, και δεν θα εκπλαγούμε εάν δούμε το Λαϊκό Κόμμα της Δανίας να γίνει ένας αποτελεσματικός powerbroker -παρόμοιος με το SD στη Σουηδία- ιδιαίτερα από τη στιγμή που έγιναν το μεγαλύτερο κόμμα στις ευρωπαϊκές εκλογές φέτος.

Έχουμε επίσης επισημάνει αρκετές φορές ότι η φιλανδική οικονομία αντιμετωπίζει δυσκολίες και εμφανίζει κάποια από τα χειρότερα επίπεδα ανάπτυξης στην ΕΕ. Ενώ σταθεροποιείται τώρα, δυσκολεύεται να βρει νέους μοχλούς οικονομικής ανάπτυξης μετά από την πτώση της Nokia, του τεχνολογικού κλάδου ευρύτερα και της βιομηχανίας χαρτιού. Η μακροπρόθεσμη οικονομική δυσπραγία είναι εκπληκτική σε μια χώρα που συνεχώς κατατάσσεται στις υψηλές θέσεις σε ό,τι αφορά την ανταγωνιστικότητα (4η παγκοσμίως σύμφωνα με το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ) και της ευκολίας του επιχειρείν (9η παγκοσμίως σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα).

Ο Νότος γίνεται Βορράς;

Στο γ΄ τρίμηνο του τρέχοντος έτους, δύο από τις πιο ισχυρά αναπτυσσόμενες οικονομίες στην ευρωζώνη, ήταν η Ισπανία και η Ελλάδα. Ενώ χώρες όπως η Γερμανία, η Ολλανδία, και το Βέλγιο μόλις και μετά βίας εμφάνισαν θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης, τα δύο περιφερειακά κράτη κατέγραψαν ισχυρή ανάπτυξη.

Στη διάρκεια του έτους, έχουμε επίσης δει αρκετές περιφερειακές χώρες να δανείζονται σε χαμηλά ιστορικά επίπεδα, μεταξύ των οποίων η Ιρλανδία, η Ιταλία, η Ισπανία και η Πορτογαλία.

Η συζήτηση σχετικά με την συμφωνία ελεύθερου εμπορίου μεταξύ ΗΠΑ-ΕΕ (ΤΤΙΡ) έχει εκθέσει κάποια ασυνήθιστα ρήγματα. Με χώρες όπως η Πορτογαλία και η Ιταλία να πιέζουν έντονα για τη συμφωνία και να μιλούν με όρους ελεύθερου εμπορίου, η Γερμανία και η ΓΑλλία έχουν εγείρει ανησυχίες και υιοθετούν μια πιο προστατευτική στάση.

Αν και το σκεφτόμαστε, εξακολουθούμε να έχουμε μια διαφαινόμενη οικονομική και πολιτική κρίση στην Ελλάδα, οικονομική δυσπραγία στην Πορτογαλία και στην Ιταλία και άνοδος πολλών λαϊκιστικών κομμάτων. Ίσως, αντί να αλλάζει ο Βορράς με το Νότο, όλη η Ευρώπη να γίνεται πιο Νότια…--

Πηγή:www.capital.gr
Διαβάστε Περισσότερα »

ΛΥΣΗ-ΛΥΤΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΜΙΑ ΤΟΥΡΚΙΑ ''ΒΟΡΕΙΑ ΚΟΡΕΑ''


Ποιος μπορεί πλέον να μην παραδεχθεί πως η Tουρκία παίζει το δικό της, αυτόνομο, και βρώμικο συνάμα, παιχνίδι στην Μέση Ανατολή; Ποιος μπορεί να μην βλέπει πως οι νεο-οθωμανοί της Άγκυρας ελέγχονται όλο και λιγότερο από τις ΗΠΑ, με ότι αυτό συνεπάγεται για την ελληνική ασφάλεια από τον Έβρο μέχρι την Κύπρο; Ποιος δύναται να ισχυριστεί ακόμη, βλέποντας τους τουρκικούς τραμπουκισμούς στην κυπριακή ΑΟΖ, ότι η αφελής ελληνική εξωτερική πολιτική «εξημέρωσης του θηρίου» πέτυχε; Σήμερα τα πράγματα είναι άσχημα όσο ποτέ για Αθήνα και Λευκωσία, όχι από πλευράς Δικαίου ή διεθνούς έννομης τάξης, αλλά από πλευράς ισοζυγίου ισχύος: Η Τουρκία παρά τα προβλήματά της εξελίσσεται σε μία ισχυρή οικονομία, ιδίως στην εξοπλιστική της διάσταση.
Και όσοι (έχουμε στην Ελλάδα αρκετούς…) υποστηρίζουν εδώ και δεκαετίες ότι το τουρκικό κράτος «διαλύεται», «διαμελίζεται» και άλλα φαιδρά, θα πρέπει να δουν την αλήθεια, κατάματα: Δεν διαλύεται η Τουρκία, η Ελλάδα διαλύεται, οικονομικά και κοινωνικά. Η Ελλάδα (μαζί της και η Κύπρος) είναι παραδομένες στα δηλητηριώδη άγκιστρα των μνημονίων, εξαρτημένες όσο ποτέ. Την ώρα που η Τουρκία απεξαρτείται, γοργά και δυναμικά…
Όμως η Δύση, με πρώτες τις ΗΠΑ, φέρουν ευθύνες για το «ξεσάλωμα» αυτό των Τούρκων. Οι αποδείξεις δεκάδες: Περιορίζομαι να θυμίσω την άκρως σημαντική έκθεση (13 Σεπτεμβρίου 2013) του Kiplinger Letter, στηριζόμενη σε ανάλυση εξειδικευμένων συμβούλων στα κέντρα εξουσίας στην Ουάσινγκτον.  Το Kiplinger Letter παραδεχόταν ανοιχτά ότι η CIA εξόπλιζε από καιρό τους τζιχαντιστές στην Συρία, με την ελπίδα να πέσει το καθεστώς του Άσαντ.
Αν θέλουμε να έρθουμε στις μέρες μας, ας δούμε τι δήλωσε προ ολίγων μόνο ημερών η Claudia Roth,  αντιπρόεδρος του γερμανικού Κοινοβουλίου: «Το ΝΑΤΟ πρέπει να εξαναγκάσει την Τουρκία να σταματήσει επιτέλους την υποστήριξη προς το Ισλαμικό Κράτος. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι η Τουρκία φιλοξενεί  στρατόπεδο εκπαίδευσης για τον ISIS στην Κωνσταντινούπολη. Οι σχέσεις του Ερντογάν με το Ισλαμικό Κράτος είναι απαράδεκτες, και ο πρόεδρος της Τουρκίας επιδιώκει μια αληθινά σκοτεινή πολιτική στη Συρία».
Aκόμα πιο σκληρά εκφράζονται έγκυροι αναλυτές, όπως ο Ivan Rioufol  στην Le Figaro: «Όσοι εξήραν τον υποτιθέμενο μετριοπαθή ισλαμισμό του Ερντογάν, αποδεικνύουν την ανόητη αφέλειά τους. Το μαρτύριο που υφίσταται η πόλη Κομπάνι, κάτω από τα απαθή βλέμματα των Τούρκων που εμποδίζουν τις ενισχύσεις και απαγορεύουν τη χρήση των αεροπορικών βάσεων τους, είναι ενδεικτικό της δυτικής ανικανότητας. Είναι καιρός να απαιτήσουμε λογοδοσία από τη Τουρκία του Ερντογάν». Και συνεχίζει ο Γάλλος δημοσιογράφος, με τα εξής αποστομωτικά: «Η εξισλαμισμένη Τουρκία δεν αξίζει πλέον να παραμείνει στο ΝΑΤΟ, ούτε βεβαίως να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση».
Όμως και στις ΗΠΑ η καχυποψία αυξάνεται: «Μήπως είναι ώρα να πετάξουμε την Τουρκία έξω από το ΝΑΤΟ;», διερωτούνται όλο και περισσότεροι, με τελευταίο τον Jonathan Schanzer, αναλυτή με προσβάσεις στο «σύστημα Oμπάμα», που γράφει μεταξύ άλλων: «Η θέση της Τουρκίας ως συμμάχου της Δύσης είναι πλέον στον αέρα, αφού πεισματικά αρνείται να ενταχθεί στην συμμαχία κατά των ισλαμιστών, απαιτώντας αυτή η συμμαχία να στραφεί και κατά του καθεστώτος Άσαντ. Τα πάνω από 200 τουρκικά F-16 στέκουν ακίνητα, καθώς οι ισλαμιστές κερδίζουν επικίνδυνα έδαφος σε Ιράκ και Συρία».
Τα παραπάνω είναι βέβαια η μισή αλήθεια, σε μια γενικότερη προσπάθεια των ΗΠΑ να αποκρύψουν τον βρώμικο ρόλο Τουρκίας, Κατάρ και  Σαουδικής Αραβίας. Αυτών δηλαδή που χρηματοδότησαν και δημιούργησαν το «τέρας ISIS», το βασίλειο του τρόμου στη Μέση Ανατολή, που αποκεφαλίζει, εκτελεί, βιάζει και καταστρέφει αδιάκριτα, χωρίς το τελευταίο μικρογραμμάριο ελέους.
Η Τουρκία, διαχρονικά κινείται ως ο «επιτήδειος ουδέτερος», για να θυμηθούμε τον τίτλο γνωστού βιβλίου που την αφορά. Τα ίδια έκανε το 2001, όταν αρνήθηκε να ενισχύσει την δυτική συμμαχία στον πόλεμο κατά των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν. Το ίδιο και το 2003 στο Ιράκ, κατά παραβίαση του άρθρου 5 του καταστατικού του ΝΑΤΟ που βρισκόταν σε εμπόλεμη κατάσταση με το καθεστώς του Σαντάμ Χουσείν. Και στις ΝΑΤΟϊκές επιχειρήσεις στη Λιβύη συνέπραξε μόνο υπό τους όρους που έθεσε και που επέβαλε στην συμμαχία ο Ερντογάν. Γιατί στη Λιβύη οι Τούρκοι νεοισλαμιστές φλέγονταν να δουν στην εξουσία τους «Αδελφούς (τους) Μουσουλμάνους». Μόνο που τώρα, Ερντογάν και Νταβούτογλου το παράκαναν τόσο, που ακόμα και τα πιο τουρκολάγνα δυτικά κέντρα δυσκολεύονται να υποστηρίξουν την υποκριτική Άγκυρα στους τυχοδιωκτισμούς της. Η Τουρκία δεν πολεμά την ισλαμική τρομοκρατία, απεναντίας συμπράττει στη χρηματοδότηση των τρομοκρατικών οργανώσεων. Μέχρι πρότινος δεν είχε καν αναγνωρίσει ως τρομοκρατική οργάνωση την Αλ Νούσρα. Στα λόγια, Τούρκοι και Σαουδάραβες ραπίζουν τον ISIS, στην πράξη τον στηρίζουν. Αυτοί είναι οι αίτιοι της τραγωδίας στη Συρία, αυτοί είναι οι ηθικοί αυτουργοί των φρικτών εγκλημάτων που διαπράττονται στη σπαρασσόμενη χώρα. Κανείς πια δεν πιστεύει τους νεοπασάδες της Άγκυρας, ταυτόχρονα όλο και λιγότεροι πιστεύουν τα όσα μηρυκάζει η Ουάσινγκτον. Γιατί οι Αμερικανοί έχουν τις δικές τους, κορυφαίες ευθύνες. Ο ISIS εξυπηρετεί τις ΗΠΑ, οι οποίες τον στήριξαν, ενώ τώρα εξασφαλίζουν ένα βολικότατο άλλοθι για μια αμερικανική επιστροφή στη Μέση Ανατολή.
Oι Αμερικανοί θέλουν σε πρώτη φάση να διχάσουν τον μουσουλμανικό κόσμο με την σε εξέλιξη σύγκρουση Σιιτών-Σουνιτών. Με τις ορδές των τζιχαντιστών να καταστρέφουν την Μέση Ανατολή,  οι ΗΠΑ επιδιώκουν μεσοπρόθεσμα να ελέγξουν πληρέστερα την περιοχή, αφού θα έχουν βρει άλλοθι για συνεχείς επεμβάσεις,  και αφού θα διασπαστούν τα σουνιτικά κράτη, με πρώτο στη λίστα το Ιράκ. Δια της δημιουργίας γενικευμένου χάους, θα συνεχίσουν να ελέγχουν την ενεργειακή καρδιά του πλανήτη, προωθώντας εν τέλει το χάος αυτό μέχρι τον ρωσικό Καύκασο, όπου ζουν μεγάλοι αριθμοί σουνιτικών μουσουλμανικών πληθυσμών. Οι «ιέρακες» της Ουάσινγκτον θα θελήσουν έτσι να χτυπήσουν τη Ρωσία και τον Πούτιν και από τα νότια, την ώρα που δυτικά έχουν ήδη ανοίξει την πληγή της Ουκρανίας.
Είναι βεβαίως πολιτικά ερμαφρόδιτο, να κερδίζουν έδαφος στη Δύση θεωρήσεις που ζητούν το «ξωπέταγμα» των Τούρκων, και στην ίδια την Ελλάδα και την Κύπρο, διαχρονικούς αποδέκτες του τουρκικού αναθεωρητισμού, να τηρούνται με ευλάβεια τα ψοφοδεή περί ευρωπαικής προοπτικής της Τουρκίας.
Κόντρα στην τουρκοφοβική θεώρηση της Αθήνας, και πηγαίνοντας κόντρα στην πολιτική ορθότητα του μικροελλαδικού αθηναισμού, θα διατυπώσω το αντίθετο: Τον Ελληνισμό συμφέρει να δίνει χρόνια στον Ερντογάν ο Αλλάχ! Για να κάνει την Τουρκία «Βόρεια Κορέα» και να την απομονώσει τελείως από τη Δύση. Και τότε, ως δια μαγείας, όλοι θα «ανακαλύψουν» τα δίκαια της Ελλάδας στο Αιγαίο και την κατοχή της Κύπρου. Μόνο που μέχρι τότε, η εξωτερική πολιτική της χώρας μας δεν έχει την πολυτέλεια να κοιμάται, ρυμουλκούμενη από δυσμάς. Όπως συμβαίνει τώρα…

ΠΗΓΗ: ΕΠΙΚΑΙΡΑ
Διαβάστε Περισσότερα »

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΗΓΕΣΙΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟΥ


του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου*

Που κρύφτηκε το ελληνικό πολεμικό ναυτικό και η αεροπορία; Σε τι ακριβώς χρησιμεύουν τα πολεμικά μας σκάφη και αεροπλάνα, πιο ακριβά από το βάρος τους σε χρυσάφι, αν, τη στιγμή που η Τουρκία προκαλεί στην Κύπρο, εξαφανίζονται από προσώπου Γης; Μόνο για «μίζες» και εξάρτηση χρειαζόμαστε αυτή την τεράστια, πανάκριβη στρατιωτική μηχανή, που δεν θέλουμε όχι να χρησιμοποιήσουμε, αν ό μη γένοιτο χρειαστεί, αλλά ούτε καν να επιδείξουμε; Δεν εννοούμε ότι οι ένοπλες δυνάμεις πρέπει να αναλάβουν, σε αυτή την φάση, τη manu military ανακοπή των τουρκικών «δραστηριοτήτων» στις κυπριακές θάλασσες. Εννοούμε ότι, για να μη χρειαστεί να το κάνουν αύριο, θάπρεπε σήμερα να «δείχνουν τη σημαία» τους στην Κύπρο και να συντηρούν ένα βαθμό αβεβαιότητας στον αντίπαλο. Ισραηλινοί, Ρώσοι, Βρετανοί αλωνίζουν στις κυπριακές θάλασσες, Γερμανοί και Γάλλοι χρησιμοποιούν το αεροδρόμιο «Ανδρέας Παπανδρέου» (θα τρίζουν τα κόκκαλα του μακαρίτη), μόνον οι ‘Ελληνες απουσιάζουν από την περιοχή.
Τα βλέπει αυτά η ‘Αγκυρα και έτσι που πάμε θα στείλει αλεξιπτωτιστές στο Σύνταγμα.

Η παθητικότητα έναντι της τουρκικής επιθετικότητας και της παρασκηνιακής αμερικανικής ανοχής αν όχι παρότρυνσης προς την ‘Αγκυρα, θα αυξήσει, δεν θα μειώσει τα προβλήματα Αθήνας και Λευκωσίας και, πολύ φυσιολογικά, θα αποθρασύνει την Τουρκία. Μακροχρόνια συνιστά στρατηγική αναδίπλωση από την ανατολική Μεσόγειο, είδος «γεωπολιτικής αυτοκτονίας» του Ελληνισμού. Η Αθήνα παραιτείται από τα τεράστια πλεονεκτήματα που της δίνει η στρατηγική θέση της Κύπρου για την δική της άμυνα, όχι όμως από τα προβλήματα  που αναπόφευκτα της δημιουργεί η κυπριακή άμυνα!

Η παραβίαση της κυπριακής ΑΟΖ από την Τουρκία συνιστά τη σοβαρότερη έμπρακτη επιβουλή κατά της κυπριακής κυριαρχίας μετά την εισβολή του 1974. Η μη ουσιαστική αντίδραση του ελλαδικού και κυπριακού πολιτικού προσωπικού όπως και των δύο κρατών – και της ΕΕ – διευκολύνει την περαιτέρω κλιμάκωση της εξωτερικής πίεσης που θα μπορούσε να συνδυαστεί και με οικονομικές επιθέσεις κατά της Ελλάδας και της Κύπρου, αλλά και να χρησιμοποιηθεί αύριο για να εκβιασθεί μια τυχόν «αντιμνημονιακή» κυβέρνηση σε Αθήνα ή Λευκωσία, αν υπάρξει.  Γι’ αυτό και τα συμβαίνοντα συνιστούν έμμεση πλην σαφή προειδοποίηση και στην Κουμουνδούρου. Για να μπορέσει να αναλάβει κυβερνητικά καθήκοντα και μάλιστα στις σημερινές τραγικές συνθήκες, αμφισβητώντας τους νεοαποιακούς δεσμούς των Μνημονίων,  ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να διαθέτει πολύ επεξεργασμένη εξωτερική και διεθνή πολιτική και σε βάθος αίσθηση του διεθνούς περιβάλλοντος. Αλλοιώς δεν θέλουμε ούτε να φανταστούμε τι μπορεί να συμβεί.

Η παραβίαση της κυπριακής ΑΟΖ είναι η τέταρτη μείζων επίθεση στην ανεξαρτησία, κυριαρχία και κρατική του υπόσταση που δέχεται ο ελληνικός λαός μετά το 2010. Πρώτη ήταν η Δανειακή και το Μνημόνιο, δεύτερη το PSI και το αγγλικό δίκαιο, τρίτη η επίθεση κατά των κυπριακών τραπεζών και το κυπριακό Μνημόνιο. Με τα πρώτα τρία «χτυπήματα» ο ελληνικός λαός παραιτήθηκε του μεγαλύτερου μέρους των δικαιωμάτων που διαθέτουν τα σύγχρονα κράτη εισερχόμενος ταυτόχρονα σε κοινωνικο-οικονομική «σπείρα θανάτου» και διαδικασία υποδούλωσης/αποικιοποίησης. Η επίθεση στην κυπριακή ΑΟΖ σηματοδοτεί το πέρασμα από την καθαρά οικονομική στη γεωπολιτική επίθεση κατά του ελληνικού χώρου, του ελληνικού έθνους-κράτους και του πολλαπλώς αλληλεξαρτώμενου με αυτό  κυπριακού κράτους. 

Από τις αντιδράσεις Ουάσιγκτων-Λονδίνου και των εντεταλμένων δορυφόρων τους στη «Νέα Ευρώπη» (Φινλανδία, Σουηδία, Ουγγαρία) έγινε τελείως φανερό ότι η ‘Αγκυρα δεν  κινείται μόνη της – ενθαρρύνεται από τον άξονα των «ναυτικών δυνάμεων» (με την ανοχή τουλάχιστο της «Αυτοκρατορίας του Χρήματος»). Αυτό πια δεν μπορεί να το αρνηθεί κανείς, εντούτοις αρκετοί αναλυτές του «πατριωτικού χώρου» το αποδίδουν αποκλειστικά στις τακτικές ανάγκες των ΗΠΑ να εξασφαλίσουν την τουρκική  συμμαχία κατά του Ισλαμικού Κράτους, και όχι στις αμερικανικές επιδιώξεις στην Κύπρο. Μια τέτοια ερμηνεία θέλει να αποσιωπήσει το γεγονός ότι, πολύ προτού υπάρξει οποιοδήποτε «Ισλαμικό κράτος», ΗΠΑ και Βρετανία ενθάρρυναν διαχρονικά την ‘Αγκυρα προκειμένου να αποκτήσουν αυτοί και όχι βέβαια να δώσουν στην Τουρκία τον έλεγχο της Κύπρου. Αυτή την επιδίωξη εξυπηρέτησε άλλωστε το οργανωμένο από τις ΗΠΑ πραξικόπημα και η εισβολή του 1974, μετά η αποικιακή παγίδα του Κίσσινγκερ («διζωνική-δικοινοτική ομοσπονδία») που κατάπιαν αμάσητη αν όχι με ενθουσιασμό Αθήνα και Λευκωσία, όπως οι τρομερές πιέσεις να περάσει το σχέδιο Ανάν το 2004. Δυστυχώς δεν είναι καθόλου εύκολο να είσαι ταυτόχρονα ‘Ελληνας πατριώτης και φίλος των Ηνωμένων Πολιτειών. Να θυμίσουμε τώρα ότι προ μερικών εβδομάδων η κυβέρνηση του Νίκου Αναστασιάδη χαρακτήριζε την Αμερική «στρατηγικό εταίρο»;

Η επιδίωξη όσων ενθαρρύνουν την Τουρκία στην κυπριακή ΑΟΖ είναι να επαναφέρουν μια παραλλαγή του σχεδίου Ανάν και αυτό ακριβώς το αποτέλεσμα θα έχουν οι διακοπείσες διαπραγματεύσεις Αναστασιάδη ‘Ερογλου αν ευοδοωθούν (γι’ αυτό και δεν καταλαβαίνουμε από πού συμπεραίνει ο ΣΥΡΙΖΑ ότι σκοπός της Τουρκίας είναι να τορπιλίσει τις διαπραγματεύσεις!). Φυσικά, η παραμένουσα αντίδραση των Κυπρίων πολιτών στην κατάλυση του κράτους τους ενδέχεται να ενεργοποιήσει και το plan B του διεθνούς παράγοντα που είναι η προτιμώμενη λύση της ‘Αγκυρας: τα «δύο κράτη» που ανέφερε ο Νταβούτογλου. Με μια σημαντική βέβαια διευκρίνιση. Ότι δεν θα επιτραπεί ποτέ στο ελληνικό κράτος που θα προκύψει να ασκήσει τα δικαιώματα πλήρως ανεξάρτητου κράτους. 

Η διχοτόμηση («ταξίμ») δεν ήταν ποτέ κεντρική επιδίωξη του αγγλοαμερικανικού παράγοντα στην Κύπρο. Χρησιμοποιήθηκε διαχρονικά από Λονδίνο και Ουάσιγκτων όχι για να πραγματοποιηθεί η ίδια, αλλά για να ματαιωθούν δι’ αυτής τα δικαιώματα της συντριπτικής ελληνικής πλειοψηφίας του κυπριακού πληθυσμού. Η προτιμητέα λύση του «διεθνούς παράγοντα» ήταν πάντα και παραμένει ο «ζουρλομανδύας» (διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία), μια λύση που θα ακυρώνει την πλήρη ελληνική ή τουρκική κυριαρχία και θα ξανακάνει την Κύπρο αποικία της Αγγλίας, της Αμερικής και των διεθνών τραπεζών (που, σημειωτέον, αποκτούν ήδη τον έλεγχο του κυπριακού τραπεζικού τομέα). Αν τυχόν πηγαίναμε τελικά σε διχοτόμηση υπό τις παρούσες συνθήκες και  αγγλοαμερικανική εποπτεία η διχοτόμηση αυτή δεν θα ήταν πλήρης, δεν θα απέδιδε δηλαδή «κανονικό» ελληνικό κράτος στην Κύπρο χωρίς δουλείες και περιορισμούς. Θα είχαμε όλα τα μειονεκτήματα, χωρίς κανένα από τα πλεονεκτήματα της διχοτόμησης.

Το καταπληκτικό με την πολιτική των κυβερνώντων σε Ελλάδα και Κύπρο είναι ότι ευθυγραμμίζονται σε όλα τα θέματα με τα desiderata των οικονομικών και γεωπολιτικών «προστατών» παίρνοντας, σε αντάλλαγμα, μόνο οικονομικές και γεωπολιτικές καρπαζιές από αυτούς. Να πάρουμε πυραύλους εδάφους-θαλάσσης από τη Ρωσία προτείνει αίφνης η συμπαθής «Κερυνειώτικη Ηχώ». Πως όμως μπορούμε να το κάνουμε αυτό, όταν εμείς οι ίδιοι επιβάλαμε εμπάργκο στον εαυτό μας δεσμευόμενοι δια των κυρώσεων να μην αγοράσουμε όπλα που χρειαζόμαστε από τη Μόσχα; Αυτό είναι ένα μόνο από τα πολλά παραδείγματα της αδυναμίας στοιχειώδους οικονομικής και γεωπολιτικής άμυνας του ελληνικού έθνους ως αποτέλεσμα της ξένης εξάρτησης και της πολιτικής διαρκούς υποτέλειας. Μόνο μια πολιτική που θα ανέτρεπε αυτό το καθεστώς θα μπορούσε να διακόψει την πορεία καταστροφής/αποικιοποίησης του ελληνικού λαού. Ζητείται πολιτική δύναμη να κάνει κάτι τέτοιο.

Για να επανέλθουμε στο ζήτημα που θέσαμε παραπάνω, τυχόν αμφισβήτηση της μννημονιακής πορείας από τον ΣΥΡΙΖΑ προϋποθέτει διασαφήνιση των βασικών παραμέτρων της εξωτερικής-αμυντικής πολιτικής αυτού του κόμματος. Ποια είναι η θέση του στο κυπριακό; Θέλει επαναφορά σχεδίου Ανάν ή την απορρίπτει; Χρειάζεται επίσης μετάβαση από την «ευέλικτη ανταπόδοση» σε ένα αμυντικό δόγμα πλήρους αβεβαιότητας για την ελληνική απάντηση σε τυχόν τουρκική πρόκληση,  συνοδευόμενο από εκείνες τις συμπεριφορές που θα το καθιστούσαν πειστικό, όπως και πλήρης αναβαθμισμένη επαναφορά του ενιαίου αμυντικού δόγματος. Χρειάζεται επίσης ο ΣΥΡΙΖΑ να ξεχάσει ενδεχόμενες ψευδαισθήσεις για τον  πιθανό ρόλο ΔΝΤ και ΗΠΑ.

Το «δόγμα» Ελλάδας και Κύπρου σήμερα είναι το «δώστα όλα στους ξένους», «κάνε ότι σου λένε οι Δυτικοί», «σφάξε με Αγά μου να αγιάσω». Ελλάδα και Κύπρος διαλύονται μπροστά στα μάτια μας υπό την συνδυασμένη πίεση «Αγορών», ΕΕ, ΝΑΤΟ, Γερμανίας και ΗΠΑ. Τα δύο κράτη μοιάζουν να στερούνται πολιτικού προσωπικού στοιχειωδώς ικανού να κυβερνήσει, υπερασπιζόμενο τα πιο αυτονότητα  δικαιώματα του ελληνικού λαού. Υπάρχει πολιτική δύναμη να αμφισβητήσει τέτοια πορεία, να αποτρέψει περαιτέρω καταστροφές;


ΠΗΓΗ: Konstantakopoulos.blogspot.com
Διαβάστε Περισσότερα »

Τουρκία: Εξοπλισμοί από την… απαλλαγή στράτευσης



Εκμεταλλευόμενη τα δημογραφικά δεδομένα, παράλληλα με το… κλείσιμο του ματιού της ισλαμιστικής κυβέρνησης στα υψηλά εισοδηματικά στρώματα της κοινωνίας, η Τουρκία ανακοίνωσε σχέδιο με την υλοποίηση του οποίου θα αντληθούν περί τα 4 δισ. ευρώ τα οποία φυσικά θα επενδύσει στην προμήθεια οπλικών συστημάτων.
Το σχέδιο αφορά την παροχή της δυνατότητας στους Τούρκους άρρενες που είναι άνω των 28 ετών και είναι υπόχρεοι στράτευσης να απαλλάσσονται από την υποχρέωση με την καταβολή ποσού περίπου 6.600 ευρώ. Σημειώνεται, ότι με βάση την τουρκική νομοθεσία κάθε άρρεν Τούρκος πολίτης που έχει υπερβεί το εικοστό έτος της ηλικίας του υποχρεούται σε στρατιωτική θητεία διάρκειας πέντε έως 12 μηνών ανάλογα με το επίπεδο εκπαίδευσης.
Σύμφωνα με τους υπολογισμούς της τουρκικής κυβέρνησης, οι υπόχρεοι στράτευσης που πληρούν το προαναφερθέν ηλικιακό κριτήριο ανέρχονται σε περισσότερες από 600.000 και η εκτίμηση είναι, ότι η πλειοψηφία τους θα εκμεταλλευτεί τη δυνατότητα απαλλαγής μέσω αποπληρωμής της υποχρέωσης στρατιωτικής θητείας. Στην περίπτωση δε που το σύνολο των υπόχρεων χρησιμοποιήσει αυτή τη δυνατότητα, το ποσό που θα αντληθεί εκτιμάται ότι θα ανέλθει στα 4 δισ. ευρώ.

«Οι πόροι που θα συγκεντρωθούν από την εξαίρεση θα μεταβιβαστούν απευθείας στο Ταμείο Υποστήριξης Αμυντικής Βιομηχανίας ώστε να αποτελέσουν μέρος των προσπαθειών μας για ένοπλες δυνάμεις έντασης τεχνολογίας», είπε ο Τούρκος πρωθυπουργός Ahmet Davutoglu σε ομιλία του στο κοινοβούλιο της γειτονικής χώρας στις 2 Δεκεμβρίου.
Υπενθυμίζεται, ότι το τουρκικό υφυπουργείο Αμυντικής Βιομηχανίας (SSM) εκτός των πιστώσεων του τακτικού προϋπολογισμού και του Ταμείου Υποστήριξης Αμυντικής Βιομηχανίας σε ετήσια βάση χρηματοδοτείται και από δασμούς και ειδικούς φόρους που επιβάλλονται στο αλκοόλ, τα προϊόντα καπνού και τα τυχερά παίγνια. Το συνολικό ποσό από αυτές τις πηγές ανέρχεται σε περίπου 800 εκατ. ευρώ σε ετήσια βάση.
Σε ό,τι αφορά τη χρηματοδότηση από το Ταμείο Υποστήριξης Αμυντικής Βιομηχανίας, σύμφωνα με στοιχεία που νωρίτερα φέτος ανακοίνωσε το SSM, το ύψος της το 2013 ανήλθε σε περίπου 1,2 δισ. ευρώ, αυξημένη σε σχέση με το 2006 (1,055 δισ. ευρώ) αλλά σημαντικά μικρότερη από το 2008 (2,341 δισ. ευρώ) που αποτελεί και χρονιά ορόσημο.
Στην ίδια ανακοίνωση το SSM ανέφερε ότι στα τέλη του 2013 το ποσό των δασμών και ειδικών φόρων που έχουν μεν εισπραχθεί από το υπουργείο Οικονομικών της Τουρκίας αλλά δεν έχουν αποδοθεί στο υφυπουργείο, ανέρχεται στο εντυπωσιακό ποσό των 4,6 δισ. ευρώ. Σύμφωνα με το SSM, το υπουργείο Οικονομικών της Τουρκίας, είτε θα αποδεσμεύσει αυτό το ποσό σε δόσεις είτε θα δώσει κρατικές εγγυήσεις για μελλοντικά δάνεια του υφυπουργείου Αμυντικής Βιομηχανίας.
 defence-point
Διαβάστε Περισσότερα »

"Αγωγός γέφυρα Ισραήλ Κύπρου Ελλάδας" -Τι γράφει ο Guardian

Image
Επιμέλεια: Λ. ΛΙΓΟΥΡΙΩΤΗΣ
Την ευκαιρία να θέσουν στον αρμόδιο αξιωματούχο της ΕΕ το θέμα της κατασκευής αγωγού που θα φέρνει το Κυπριακό και Ισραηλινό φυσικό αέριο στην Ευρώπη, θέλουν να έχουν οι κυβερνήσεις των δύο χωρών και της Ελλάδας στο περιθώριο της Συνόδου των  Υπουργών Ενέργειας της ΕΕ στις 9 Δεκεμβρίου, αναφέρει χθεσινό ρεπορτάζ της βρετανικής εφημερίδας Guardian.


Πρόκειται για τον  αγωγό East Med Pipeline που θα μπορούσε να εξασφαλίζει στην Ευρώπη περίπου 10 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα αερίου ετησίως, συμβάλλοντας στην ενεργειακή ασφάλεια της γηραιάς ηπείρου. Θα πρόκειται για τον μακρύτερο αγωγό του κόσμου, καθώς θα καλύπτει μήκος 1.530 χιλιομέτρων.

Η βρετανική εφημερίδα έγραψε χθες ότι ο  Υπουργός Ενέργειας του Ισραήλ κ. Σιλβάν Σαλόμ έχει ήδη θέσει το θέμα σε Υπουργική Σύνοδο στη Ρώμη και είχε μια πρώτη επαφή με τον Αντιπρόεδρο της ΕΕ για την ενεργειακή ένωση κ. Μάρος Σέφκοβιτς. Με τον κ. Σέφκοβιτς ελπίζεται πως θα υπάρχει αναλυτικότερη συζήτηση στις 9 του μηνός, καθώς το έργο απαιτεί κοινοτική χρηματοδότηση.

Ωστόσο η έγκυρη βρετανική εφημερίδα φαίνεται να έχει...χάσει ένα (μικρό...) μέρος της εξέλιξης -σημαντικό όμως σε αυτά τα ''προγράμματα'' όπου κάθε κομμάτι του παζλ έχει την δυναμική του. Είναι ορισμένα βήματα που ενισχύουν το ρεπορτάζ του  Guardian., φωτίζουν όμως καλύτερα την εικόνα:
Ήδη στην Συνοδο της Ρώμης, όπως έχει δηλώσει από τις 19-11-2014 ο  Έλληνας Υπουργός Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, κ. Γιάννης Μανιάτης, ο Ισραηλινός ομόλογός του ζήτησε την άμεση συμμετοχή του στην επιλογή προώθησης των ενεργειακών φυσικών πόρων της Ανατολικής Μεσογείου μέσω του εν λόγω αγωγού - του αγωγού East Med Pipeline -  αλλά και στην κατασκευή του ίδιου του αγωγού!

Ευρωπαϊκό ενεργειακό πρόγραμμα 
Και βεβαίως οι κκ Μανιάτης και  Σιλβάν Σαλόμ, μαζί με τον Κύπριο ομόλογό τους κ.  Γιώργο Λακκοτρύπη  τα είπαν στην Ιταλική πρωτεύουσα και με τον Αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής αρμόδιο για θέματα ενέργειας, κ. Μάρος Σέφτσοβιτς. Εκεί όλοι μαζί συμφώνησαν να τα πουν ξανά στις Βρυξέλλες - που αναφέρει ο Γκάρντιαν.
''Με τον Κύπριο και τον Ισραηλινό ομόλογό μου, κάναμε επίσης γνωστή τη βούλησή μας να οργανωθεί άμεσα συνάντηση στις Βρυξέλλες, προκειμένου να υλοποιηθεί αυτή η σημαντικότατη πρωτοβουλία για την ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης, στην οποία επιθυμούμε να συμμετάσχει και η Ιταλία. Ο νέος αυτός αγωγός εξασφαλίζει μια νέα πηγή τροφοδοσίας, που είναι τα κοιτάσματα του Ισραήλ και της Κύπρου'' είχε ανακοινώσει από τότε  ο κ. Μανιάτης, στο ΑΠΕ-ΜΠΕ δίνοντας έμφαση στην τριμερή συμφωνία.

''Και η Ιταλία''
Κι αυτό καθώς ο αγωγός East Med Pipeline, με τη συμμετοχή της Edison, από τα θαλάσσια κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου θα επεκταθεί στην Κύπρο, την Κρήτη, στη συνέχεια στη δυτική Ελλάδα, ( Πελοπόννησο - Ήπειρο) και θα συναντήσει, τελικά τον ελληνο-ϊταλικό αγωγό IGI (διασυνδετήριο αγωγό Ελλάδα- Ιταλία),που είναι προέκταση του ΤΑΡ.
''Το Ισραήλ, εκτός από τη συμμετοχή με τα κοιτάσματά του, εξέφρασε ενδιαφέρον να πάρει μέρος και στην κατασκευή του αγωγού East Med Pipeline'' τόνισε ο  Μανιάτης και πρόσθεσε: ''Μας ενδιαφέρει να συμμετάσχει και η ιταλική κυβέρνηση, αφού θεωρώ πως είναι ότι καλύτερο έχουμε πετύχει στον σημαντικότατο αυτό τομέα, τα τελευταία πέντε χρόνια''.

«Τα άστρα έχουν ευθυγραμμιστεί»
Προς επίρρωση ουσιαστικά όλων αυτών, σύμβουλος του κ. Σαλόμ είπε χθες στην Guardian ότι με την ανάγκη διαφοροποίησης των πηγών ενέργειας και ενεργειακής ασφάλειας ψηλά στην ευρωπαϊκή ατζέντα, ''τα άστρα έχουν ευθυγραμμιστεί'' ευνοώντας την επιδίωξη των τριών χωρών σε αυτή τη συγκυρία.
Σημειώνονται πάντως και οι προειδοποιήσεις των Παλαιστινίων ότι αν δεν υπάρξει επίλυση των ευρύτερων περιφερειακών διενέξεων, τότε ο αγωγός κινδυνεύει να καταστεί μία ακόμα πηγή έντασης. Ο Υπουργός Ενέργειας της Παλαιστινιακής Αρχής κ. Ομάρ Κετανέχ δήλωσε στην βρετανική εφημερίδα ότι ''ο στόχος της ενεργειακής ασφάλειας αρχίζει με τη σαφή οριοθέτηση όλων των τεμαχίων αερίου''.
Εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σχολιάζει  ότι κοιτάσματα σαν αυτό του Λεβιάθαν στην ανατολική Μεσόγειο θα μπορούσαν να παίξουν πολύ σημαντικό ρόλο στην αντιμετώπιση των προβλημάτων ενεργειακής ασφάλειας τόσο των παραγωγών χωρών όσο και των γειτόνων τους. Το ίδιο, προσθέτει, θα ίσχυε και για την ΕΕ γενικότερα.
Συνάντηση Μανιάτη και με τον Παλαιστίνιο
Έχει την σημασία του να πούμε  πώς στην σημασία της περιφερειακής συνεργασίας με τις χώρες της Μεσογείου. έγινε ιδιαίτερη αναφορά και στη διάσκεψη της Ρώμης Ο κ. Μανιάτης είχε συνάντηση και τον υπουργό ενέργειας της Παλαιστινιακής Αρχής, στο γενικότερο πνεύμα να λειτουργήσουν ακριβώς οι υδρογονάνθρακες ως μέσο για την επίλυση των προβλημάτων και όχι για την επιδείνωσή τους.

Η χρηματοδότηση
Πρέπει να πούμε εδώ ότι ο  East Med Pipeline μέχρι τώρα ήταν μόνο ένα σχέδιο συνεργασίας της Ελλάδας και της Κύπρου για την μεταφορά του κυπριακού φυσικού αερίου , που είχε ''στα υπόψιν της η ΕΕ'' ως εναλλακτικό δρόμο. Ούτε τον είχε ξεχάσει αυτόν τον δρόμο ούτε του είχε δώσει όμως προτεραιότητα.
Αλλά τώρα με την συμφωνία συμμετοχής και του Τελ Αβίβ, θα μπορεί να μεταφέρει αέριο από τα κοιτάσματα του Ισραήλ, προς την Ευρώπη.με ισραηλινή χρηματοδότηση - χώρια αυτή της ΕΕ. αλλά πιθανά και της Ιταλίας, σε εθνικό επίπεδο.
 
Η αντίδραση της Τουρκίας
Το πόσο σημαντική εξέλιξη είναι αυτή επισημαίνει σε πρόσφατη ανάλυσή του ο Λουκάς Δημάκας στο σάιτ aixmi.gr : Μόλις τις προάλλες, γράφει, εκπρόσωπος Ισραηλινής εταιρίας προέκρινε εμμέσως πλην σαφώς την  προώθηση των ενεργειακών πόρων προς την Ευρώπη μέσω Κύπρου και μετά Τουρκίας - κάτι που φυσικά το παλεύει ολόκληρο το τουρκικό λόμπι - πολιτικό, διπλωματικό, οικονομικό- εδώ και 2-3 χρόνια. Και είναι βέβαιο ότι θα το παλέψει ακόμα σκληρότερα.

Το διαγραφόμενο από τις δηλώσεις Μανιάτη σχήμα ενεργειακής συνεργασίας Ελλάδας- Κύπρου- Ισραήλ στην κατασκευή και χρήση του εν λόγω αγωγού, αποτελεί, αν επιτευχθεί, νέο στρατηγικό δεδομένο για  την γεωπολιτική σημασία της Ελλάδας, επισημαινει στην ανάλυσή του. Το ενδιαφέρον είναι ότι - παρόλο το κόστος και τις τεχνικές δυσκολίες ως υποθαλάσσιος αγωγός- η κατασκευή του αποτελεί και για τις ΗΠΑ και την ΕΕ ενα νέο, επίσης,  στρατηγικό δεδομένο στον ενεργειακό τομέα, αφού αποκτάται άλλος ένας ''νότιος- νότιος'' ενεργειακός διάδρομος Ενέργειας, πιο μακρυά από την Ρωσία και την προβληματική ( και ενοχλητική τελευταία) Τουρκία.

Οι επιπτώσεις στο Κυπριακό


Και συνεχίζει:Αναλυτές - που εξέταζαν αυτό το ενδεχόμενο υπό την σκιά όμως του μεγάλου κόστους- επισημαίνουν ότι η εξέλιξη αυτή θα έχει πολλαπλασιαστικές επιπτώσεις και στο Κυπριακό καθώς η Άγκυρα θα βρεθεί με ένα '' μείον'' - και μάλιστα σημαντικό.
Χωρίς  να σημαίνει  κατ' ανάγκην ότι αυτό θα την συνετίσει, η εξέλιξη από μόνη της δίνει αβαντάζ στην κυπριακή πλευρά.Υπάρχει βέβαια και η εκδοχή του ερεθισμού της ολοένα και αυτο-περιοριζόμενης  στην περιοχή Τουρκίας.
Ωστόσο πολλές είναι οι πλευρές που έχουν λόγους να θέλουν να λειτουργήσουν οι υδρογονάνθρακες ως μέσο για την επίλυση των γενικότερων προβλημάτων και όχι για την επιδείνωσή τους.

Βεβαίως  όλα αυτά είναι ακόμα σε πολύ πρώιμο στάδιο, ένα μόλις βηματάκι από τις απλές ευχές...Υπάρχει ωστόσο κινητικότητα και διαφαινόμενη δυναμική στην ''ενεργειακή διπλωματία''. Ίσως κάποια ακόμα βηματάκια γίνουν σε επικείμενες προγραμματισμένες διμερείς ή και τριμερείς συναντήσεις, καταλήγει η ανάλυση.

ΠΗΓΕΣ: Τheguardian.com,ΚΥΠΕ-CNA, aixmi.gr,ΑΠΕ-ΜΠΕ,onalert.gr
Διαβάστε Περισσότερα »

Μια ματιά σε ειδικές επιχειρήσεις..


Οι SAS με τα quad bikes τους, τις τετράτροχες μοτοσυκλέτες τους, "αλωνίζουν" την έρημο του Ιράκ, οργανώνουν ενέδρες, κτυπούν μονάδες και περιπόλους του στρατού του Ισλαμικού Κράτους (ΙΚ) και εξαφανίζονται μέσα στη νύκτα, ή και την ημέρα ακόμη, πριν προλάβουν οι αντίπαλοι να καταλάβουν τι γίνεται! "Οι τακτικές μας ενσπείρουν τον φόβο του Θεού στις τάξεις του ΙΚ" είπε κάποιος εκπρόσωπός τους σε συνέντευξη τύπου.
Παλιά φωτογραφία που δείχνει την τακτική χρησιμοποίηση των τετράτροχων μοτοσυκλετών στις επιχειρήσεις ερήμου. Ελεύθερος σκοπευτής εγκλωβίζει στόχο από μακριά. Καταδρομές τύπου ανταρτών, είναι η ..απάντηση στην συμβατική πλέον λειτουργία του στρατού του ΙΚ. (Πηγή)
Οι πληροφορίες που προέρχονται από συνεχή παρατήρηση, περιπόλων αναγνώρισης, και μη επανδρωμένα αεροσκάφη, αναλύονται και στη συνέχεια χρησιμοποιούνται για τη σχεδίαση ενεδρευτικών προσβολών. 
Μεταφορικά ελικόπτερα Chinook, φορτώνουν περιπόλους και μοτοσυκλέτες, με πολυβόλα και τυφέκια ελεύθερου σκοπευτού τύπου  Barrett  και τους ξεφορτώνουν σε προκαθορισμένα "σημεία αφέσεως" στην έρημο, από όπου με τις μοτοσυκλέτες, διανύουν αποστάσεις 50 και πλέον χιλιομέτρων για προσεγγίσουν τον στόχο τους αθέατοι ή να "στήσουν" την ενέδρα τους, χωρίς να προδίδονται από το θόρυβο των ελικοπτέρων.
"Προλειαίνουν" το έδαφος για τη μεγάλη εαρινή επίθεση που ετοιμάζει ο συνασπισμός Ιράκ, Πεσμεργκά (γύρω στους 20.000 στρατιώτες) και άλλων συμμάχων (Αμερικανών, Βρετανών). Ήδη 300 Βρετανοί στρατιωτικοί βρίσκονται εκεί και ασχολούνται με την εκπαίδευση των Πεσμεργκά.
Το στρατηγείο και οι λοιποί σταθμοί διοικήσεως του στρατού ΙΚ, έχουν αναγκαστεί να κινούνται συνεχώς, για να μπορούν να αποφεύγουν τον εντοπισμό τους.
Οι Βρετανοί πάντως, δεν μπορούν να "χωνέψουν" πως πάνω από 500  υπήκοοί τους πολεμούν στο πλευρό του ΙΚ. 
Στην Ουκρανία, έχει αποσταλεί μια αμερικανική ομάδα γιατρών και νοσοκόμων των ειδικών δυνάμεων, προφανώς στα πλαίσια διμερούς συμφωνίας (στρατιωτικής υποβοήθησης) για να εκπαιδεύσει τους Ουκρανούς στρατιωτικούς νοσοκόμους στον χειρισμό απωλειών μάχης  Το ιατρικό αυτό προσωπικό έχει διατεθεί στους Ουκρανούς, από  τη Στουτγάρδη, με μέριμνα της αμερικανικής Διοίκησης Ειδικών Επιχειρήσεων (SOCEUR). 
Στην Υεμένη μια άλλη ειδική επιχείρηση έλαβε χώρα πριν από λίγες ώρες, για την απελευθέρωση ενός Αμερικανού στρατιώτη που έπιασαν μαχητές της Αλ Κάιντα, κατά τη διάρκεια προσβολής μιας αεροπορικής βάσης κοντά στην πόλη Λαχίζ της νότιας Υεμένης. Εκεί βρίσκεται κλιμάκιο Αμερικανών εκπαιδευτών που εκπαιδεύει στρατιωτικό προσωπικό της Υεμένης σε αντιτρομοκρατικό αγώνα.
Οι ειδικές δυνάμεις (Υεμένιοι και Αμερικανοί) εντόπισαν το κρησφύγετο και κτύπησαν αιφνιδιαστικά, σκοτώνοντας 7 από τους τρομοκράτες και ελευθερώνοντας τον αιχμάλωτο Αμερικανό. 
Η Αλ Κάιντα εξακολουθεί να έχει επιρροή στην ταλαιπωρημένη από τις εμφύλιες διαμάχες Υεμένη. Και εκεί Σουνίτες και Σιίτες βρίσκονται στα μαχαίρια. Και σαν να μην έφτανε αυτό χιλιάδες Σομαλοί πρόσφυγες περνάνε απέναντι και ανάμεσά τους μαχητές της Αλ Σαμπάαμπ, που ενισχύουν την Αλ Κάιντα.
Στο Αφγανιστάν, η  κυβέρνηση του νέου προέδρου Ασράφ Γκάνι, (τελείωσε ο Καρζάι από τον Σεπτέμβριο του 2014) έχει εγκρίνει "σιωπηλά" την επανενεργοποίηση των νυκτερινών επιχειρήσεων κατά των Ταλιμπάν από ειδικές δυνάμεις του αφγανικού στρατού, προκειμένου να καταπολεμήσουν τους Ταλιμπάν ιδιαίτερα στις ταραγμένες επαρχίες της Κανταχάρ και της Χελμάντ. Και οι Ταλιμπάν εξακολουθούν να ασκούν επιρροή στο Αφγανιστάν.
Παλαιότερη φωτογραφία που δείχνει νυκτερινή προσγείωση ελικοπτέρου Chinook για παραλαβή τμήματος ειδικών δυνάμεων στο Αφγανιστάν (Πηγή)
Ο πρώην πρόεδρος Καρζάι, ενοχλημένος από τις απώλειες σε άμαχο πληθυσμό, κατά τη διάρκεια τέτοιων επιχειρήσεων από μικτά τμήματα Αφγανών και Αμερικανών (παράπλευρες απώλειες τις ονόμαζαν), είχε απαιτήσει την διακοπή τους, από το 2013. Οι νυκτερινές (καταδρομικές) επιχειρήσεις θα ξεκινήσουν "επίσημα" από το 2015, με μέριμνα των αφγανικών ειδικών δυνάμεων και με την υποστήριξη των Αμερικανών συμβούλων τους, οι οποίοι θα παραμείνουν στο Αφγανιστάν το επόμενο έτος. Ανεπίσημα μπορεί ήδη να υπάρχουν επιχειρήσεις σε εξέλιξη. Ποιός ξέρει; 
Στην Αρμενία μια άλλη ειδική επιχείρηση εξελίχθηκε προκειμένου να περισυλλεγούν τα πτώματα των 3 σκοτωμένων μελών του πληρώματος του αρμενικού ελικοπτέρου Mi 24 που καταρρίφθηκε από τους Αζέρους πριν  από 2 εβδομάδες περίπου, πάνω από την αμφισβητούμενη περιοχή του Ναγκόρνο Καραμπάχ.
Τμήμα ειδικών δυνάμεων της αποσχισθείσας περιοχής του Ναγκόρνο Καραμπάχ (Πηγή)
Αρμενικό τμήμα ειδικών δυνάμεων κινήθηκε νύκτα προσέγγισε το πεσμένο ελικόπτερο που βρισκόταν κοντά στα σύνορα με το Αζερμπαϊτζάν και μετέφερε τις σωρούς  σε ασφαλές μέρος για περαιτέρω έρευνα, χωρίς να γίνει αντιληπτό από τους Αζέρους. 
Ο  ρόλος των ειδικών επιχειρήσεων παραμένει σημαντικός και οι ειδικές δυνάμεις εξακολουθούν να είναι αναγκαίες και απαραίτητες παντού.
 tolmwnnika
Διαβάστε Περισσότερα »

Διαβάστε τι πέτυχαν οι ΗΠΑ βομβαρδίζοντας το Ισλαμικό Κράτος

Διαβάστε τι πέτυχαν οι ΗΠΑ βομβαρδίζοντας το Ισλαμικό Κράτος
Συνολικά 20 αεροπορικές επιδρομές εξαπέλυσε ο Συνασπισμός που ηγούνται οι ΗΠΑ ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος από την Τετάρτη μέχρι και την Παρασκευή, όπως ανακοίνωσε η αμερικανική Κεντρική Διοίκηση, που είναι αρμόδια για τη Μέση Ανατολή.
Οι 5 από τους 6 αεροπορικούς βομβαρδισμούς έπληξαν θέσεις των τζιχαντιστών στην πολιορκημένη κουρδική πόλη Κομπάνι στα σύνορα Τουρκίας – Συρίας.

Τα πλήγματα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα να καταστραφούν 6 θέσεις μάχης των τζιχαντιστών όπως και ένα βαρύ όπλο.

Στο Ιράκ έγιναν 14 αεροπορικές επιδρομές σε περιοχές πλούσιες σε πετρελαϊκά κοιτάσματα βόρειο τμήμα της χώρας που έχουν καταληφθεί από το Ισλαμικό Κράτος και η εξόρυξη του μαύρου χρυσού χρηματοδοτεί τα ταμεία του «χαλιφάτου».

Τέσσερις βομβαρδισμοί που σημειώθηκαν κοντά στο αλ Κάιμ είχαν ως αποτέλεσμα να καταστραφούν σημεία ελέγχου, τεθωρακισμένα οχήματα, υπόγεια καταφύγια και οχυρώματα.

Σε άλλα πλήγματα χτυπήθηκαν θέσεις των τζιχαντιστών κοντά στο Κιρκούκ, τη Σαμάρα, το Ταλ Άφαρ και τη Φαλούτζα.

Δύο πλήγματα κοντά στη Μοσούλη είχαν ως αποτέλεσμα να καταστραφούν 11 υπόγεια καταφύγια, 9 βαρέα όπλα, ένα όχημα ενώ επλήγησαν δύο μονάδες του Ισλαμικού Κράτους.
 
Διαβάστε Περισσότερα »

21/11/14

Tα άγνωστα ελληνικά προγράμματα ανάπτυξης οπλικών συστημάτων

Και μόνο ο τίτλος αυτού του άρθρου θα μπορούσε να προκαλέσει τα γέλια του κάθε καλοπροαίρετου αναγνώστη, αφού για πολλά χρόνια οι «κατάλληλοι» άνθρωποι στην «κατάλληλη θέση» είχαν καταφέρει να πείσουν τους Έλληνες πολίτες και ειδικότερα τους νέους ανθρώπους ότι η χώρα μας δεν μπορεί να παράγει προϊόντα υψηλής τεχνολογίας. Για δεκαετίες οι περισσότεροι  Έλληνες είχαν υποστεί μία πλύση εγκεφάλου της οποίας βασική ιδέα ήταν ότι η χώρα μας και το ανθρώπινο δυναμικό της είναι κατάλληλο μόνο για την παροχή υπηρεσιών και για τον ρόλο των σερβιτόρων της Ευρώπης όπως κάποιοι έλεγαν στις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Και όμως το πρώτο αληθινό ελληνικό μυστικό πρόγραμμα ανάπτυξης οπλικών συστημάτων από εγχώριες δυνάμεις και φορείς ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1980 από ένα μηχανικό της ΠΑ και από 5 σμηνίτες με ειδικές γνώσεις απόφοιτους πανεπιστημιακών σχολών. Με πενιχρά μέσα, με δυσκολίες, με όρεξη όμως για εργασία και πρόοδο, οι άνθρωποι αυτοί ξεπέρασαν τους εαυτούς τους και εργάστηκαν πάνω στην ανάπτυξη ενός συστήματος το οποίο πίστευαν ότι θα συνέβαλε στην αμυντική θωράκιση της χώρας και στην αυτονόμηση της ελληνικής αμυντικής μηχανής στα πλαίσια του εφικτού.
Το ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνεται και σε άλλα ανάλογα προγράμματα στα οποία Έλληνες μηχανικοί όλα αυτά τα τελευταία 30 χρόνια ενεπλάκησαν και έφεραν εις πέρας χωρίς όμως αρκετές φορές να φτάσουν στο τελικό στάδιο που ήταν η αξιοποίηση των καρπών του έργου τους από τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις. Με απλά λόγια εκατοντάδες άνθρωποι εργάστηκαν να αναπτύξουν εγχώρια τεχνολογία εγχώρια οπλικά συστήματα υψηλής τεχνολογίας τα οποία είτε είχαν κάποια περιορισμένη χρήση είτε χάθηκαν στην ομίχλη της ιστορίας.
Η πρώτη ελληνική βόμβα κατευθυνόμενη με δέσμη Laser
Η ιστορία της πρώτης ελληνικής βόμβας Laser ταυτίζεται με το πρώτο ελληνικό μυστικό πρόγραμμα ανάπτυξης ενός οπλικού συστήματος υψηλής τεχνολογίας. Μετά την χρήση των πρώτων βομβών κατευθυνόμενων με δέσμη Laser στο Βιετνάμ από την αμερικανική Αεροπορία στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και πιο συγκεκριμένα το 1968 η ΠΑ αποφάσισε στα τέλη της δεκαετίας του 1970 να αγοράσει αριθμό αμερικανικών  βομβών τύπου Paveway I. Όπως ανέφεραν μελέτες της εποχής εκείνης οι βόμβες Paveway I που χρησιμοποιηθήκαν την περίοδο 1972-1973 στην πρωτεύουσα του Βορείου Βιτενάμ, Hanoi και στην πόλη Haiphong επίσης του Βορείου Βιετνάμ, επέτυχαν τους στόχους του σε ποσοστό 48,5% την στιγμή που με τις απλές συμβατικές βόμβες οι συνάδελφοι τους έπλητταν τους ίδιους στόχους με ποσοστό επιτυχίας 5,5%. Στα πλαίσια της προσπάθειας για την ελληνοποίηση των συστημάτων που οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις χρησιμοποιούσαν η τότε ηγεσία της ΠΑ και του υπουργείου Άμυνας πρότεινε την ανάπτυξη μίας ελληνικής βόμβας laser. Η ομάδα που δημιουργήθηκε στο ΚΕΤΑ για την ανάπτυξη αυτής της βόμβας αποτελείτο από ένα αξιωματικό μηχανικό της ΠΑ το Σμηναγό Κ. Χατζηαναστασίου με σημαντική εμπειρία και σπουδές υψηλού επιπέδου στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Η ομάδα αυτή πλαισιώθηκε από 5 σμηνίτες οι οποίοι ήταν απόφοιτοι ελληνικών πανεπιστημιακών και τεχνικών σχολών και οι οποίοι αργότερα ως πολίτες εργάστηκαν σε εταιρείες και ιδρύματα που σχετίζονταν με την ανάπτυξη οπλικών συστημάτων. Η ομάδα αυτή των 6 ατόμων σε συνεργασία με τον καθηγητή Α. Πολάτο του ΤΕΙ Πειραιά το οποίο σχεδίασε και κατασκεύασε τα ηλεκτρονικά της βόμβας, με τα λίγα μέσα που διέθετε το 1980 ξεκίνησε το έργο της βασιζόμενη πάνω στις υπάρχουσες αμερικάνικες βόμβες Paveway I που η όπως αναφέρθηκε ΠΑ διέθετε. Εφαρμόζοντας αυτό που οι περισσότερες χώρες έκαναν και κάνουν την «αντίστροφη μηχανίκευση» μελέτησαν και αφομοίωσαν την τεχνολογία των αμερικανικών βομβών και κατασκεύασαν την πρώτη ελληνική βόμβα. Χρησιμοποιώντας δύο βόμβες Mk82 των 500 λιβρών η ελληνική ομάδα τοποθέτησε την συλλογή που είχε κατασκευάσει και δοκίμασε τις δύο βόμβες πρωτότυπα στο πεδίο βολής της Κρανέας.
Για την πραγματοποίηση των δύο δοκιμών χρησιμοποιήθηκαν δύο αεροσκάφη F-4Ε όπου το πρώτο αεροσκάφος έφερε την βόμβα και το δεύτερο ένα καταδείκτη. Ο καταδείκτης ήταν τοποθετημένος στην αριστερή πλευρά του πιλοτηρίου και το χειριζόταν ο ΧΟΣ του αεροσκάφους με το μαχητικό να πραγματοποιεί βύθιση προς το στόχο με κλίση προς τα αριστερά επιτρέποντας στον ΧΟΣ να φωτίζει το στόχο με τον καταδείκτη. Η πρώτη δοκιμή της ελληνικής βόμβας laser, πραγματοποιήθηκε στα τέλη του 1981 και ήταν αποτυχημένη. Αυτό όμως δεν αποθάρρυνε την ομάδα των Ελλήνων μηχανικών της ΠΑ και η δεύτερη απόπειρα ήταν επιτυχημένη με το αεροπλάνο να κάνει άφεση του όπλου από ύψος 2.000-3.000 ποδών. Η δεύτερη δοκιμή ήταν αρκετά επιτυχής και δημιουργούσε πολλές ελπίδες για το μέλλον του προγράμματος. Σύμφωνα με τον σχεδιασμό της ομάδας χρειαζόταν η πραγματοποίηση περισσότερων δοκιμών οι οποίες τελικά δεν έγιναν.
Ακολούθως το 1983, ο επικεφαλής της ομάδας ανάπτυξης της βόμβας laser Σμηναγός Κ. Χατζηαναστασίου πραγματοποίησε μία προμελέτη για μία νέα κατευθυνόμενη  βόμβα η οποία δεν είχε καμία σχέση με την αμερικανική γνωστή βόμβα Paveway I πάνω στην οποία είχε βασιστεί η πρώτη ελληνική βόμβα. Η νέα βόμβα είχε διαφορετική αρχιτεκτονική και αναμφίβολα αποτελούσε μία πολύ φιλόδοξη προσπάθεια. Η προμελέτη της βόμβας εστάλη στον τότε υπουργό Εθνικής Άμυνας, ο οποίος την κοινοποίησε σε ελληνικές κρατικές και ιδιωτικές πολεμικές βιομηχανίες, (ΕΒΟ, ΠΥΡΚΑΛ, ΕΑΒ και ELFON) για να εξεταστούν οι δυνατότητες ανάπτυξης της και παραγωγής της. Δυστυχώς η ομάδα που είχε ξεκινήσει το πρόγραμμα της κατασκευής της πρώτης ελληνικής βόμβας laser διαλύθηκε και δεν υπήρξε συνέχεια του έργου της, ο δε επικεφαλής της διώχτηκε ποινικά με την κατηγορία για διαρροή απορρήτων στοιχείων της ελληνικής βόμβας laser σε ιδιωτική ελληνική εταιρεία…παρά το γεγονός ότι αυτό πραγματοποιήθηκε μέσα από τις διαδικασίες των υπηρεσιών του υπουργείου Εθνικής Άμυνας.
Το πρόγραμμα για δύο χρόνια έπεσε σε αδράνεια, ώσπου το 1985 υπήρξε η επανεργοποίηση ενός νέου, συναφούς προγράμματος ανάπτυξης μίας σύγχρονης βόμβας laser από την ΕΑΒ, η οποία αξιοποιώντας τις δυνατότητες και το προσωπικό της νεοσύστατης τότε Διεύθυνση Έρευνας και Ανάπτυξης, κατασκεύασε συνολικά 8 πρωτότυπα νέων συλλογών καθοδήγησης βομβών αεροσκαφών με δέσμη laser. Το πρόγραμμα ουσιαστικά ξεκίνησε από την αρχή και η σχεδιαστική ομάδα η οποία αποτελείτο από 10 μηχανικούς της ΕΑΒ ανέπτυξε μία νέα συλλογή για βόμβα laser η οποία ήταν σαφώς ανώτερη της αντίστοιχης αμερικανικής.
Η συλλογή της βόμβας ονομάστηκε «Σάρισα» από το μακεδονικό δόρυ και μπορούσε να τοποθετηθεί σε διαφορετικές εκδόσεις βομβών. Το ελληνικό σύστημα καθοδήγησης της βόμβας με δέσμη  laser που ανέπτυξε η ΕΑΒ μπορούσε να προσαρμοστεί στις κοινές, βαλλιστικής πτώσης αεροπορικές βόμβες - γνωστές τύπου Mk82, Mk83, Mk84 εκ των οποίων οι δύο πρώτες η Mk82 και η Mk83 κατασκευάζονται στην Ελλάδα από τα ΕΑΣ – μετατρέποντας αυτές σε κατευθυνόμενες βόμβες. Το εν λόγω σύστημα που ανέπτυξε η ΕΑΒ βασιζόταν στην ίδια αρχή λειτουργίας του αμερικανικού όπλου Paveway ΙΙ, σύμφωνα με το οποίο ο στόχος φωτιζόταν με δέσμη laser και ο φωτοανιχνευτής στο ρύγχος της βόμβας, ανιχνεύοντας την κηλίδα laser πάνω στον στόχο, έδινε τα κατάλληλα σήματα στα πηδάλια κατεύθυνσης ώστε η βόμβα να διατηρηθεί σε τροχιά πρόσκρουσης με το στόχο. Το σύστημα κατεύθυνσης διόρθωνε κατ' ουσία τα σφάλματα που μπορούσαν να συμβούν κατά τη διάρκεια άφεσης του όπλου, μετατρέποντάς αυτό σε όπλο ακριβείας.
Η σχεδίαση του όπλου επέφερε σημαντικές καινοτομίες ως προς το αντίστοιχο αμερικανικό όπλο, καινοτομίες που επικεντρώθηκαν στη νέα φιλοσοφία του προενισχυτή του φωτοανιχνευτή και του λογαριθμικού ενισχυτή, των οποίων οι σχεδιαστικές παράμετροι περιόριζαν το CEP (Circular Error Probability, Πιθανότητα Κυκλικού Σφάλματος) πρόσκρουσης του όπλου σε μόλις 3 πόδια και έτσι το έκαναν ικανό να περάσει μέσα από ένα παράθυρο ή να χτυπήσει τον πυλώνα μιας μικρής γέφυρας. Για την ιστορία το CEP μίας αμερικανικής βόμβας Paveway II ήταν 10 πόδια οπότε αντιλαμβάνεται κανείς την ποιότητα της δουλειάς που έφεραν σε πέρας οι Έλληνες μηχανικοί της ΕΑΒ. Πέραν όμως των παραπάνω, κατά τη σχεδίαση του όπλου μελετήθηκε και εξομοιώθηκε αναλυτικά η βαλλιστική του τροχιά σε μια σειρά διαφόρων ελιγμών και συνθηκών άφεσης από αεροπλάνο και έτσι ήταν δυνατό να εκπονηθεί ένας πλήρης πτητικός φάκελος του όπλου.Στη συνέχεια, η ΕΑΒ και ο κάθε πιθανός χρήστης ήταν σε θέση να αναγνωρίζει με ακρίβεια τη συμπεριφορά της βόμβας και την ακρίβεια αυτής.
Μέσα από το συγκεκριμένο πρόγραμμα σχεδίασης και ανάπτυξης της ελληνικής κατευθυνόμενης βόμβας ωφελήθηκε σημαντικά η εγχώρια βιομηχανία καθώς η θερμική μπαταρία και η γεννήτρια πεπιεσμένου αερίου (η οποία παράγει με χημική αντίδραση αέρια υπό υψηλή πίεση για να κινηθούν τα πτερύγια ελέγχου), κατασκευάστηκαν στη χώρα μας από ελληνικές βιοτεχνίες, με βάση συγκεκριμένες προδιαγραφές της ΕΑΒ.
 
Επιπλέον οι μηχανικοί της ΕΑΒ σχεδίασαν και κατασκεύασαν τον λογαριθμικό ενισχυτή και τις ηλεκτρονικές μονάδες του συστήματος καθοδήγησης. Παράλληλα, η εταιρεία σχεδίασε τον φωτοανιχνευτή της βόμβας το οποίο τον προμηθεύτηκε από βρετανική βιομηχανία, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα την πλήρη αυτονομία της στην παραγωγή του όπλου. Η βόμβα δοκιμάστηκε με πραγματικές βολές στο πεδίο βολής Κρανιά, με μεγάλη επιτυχία το 1988.
Συνολικά τέσσερις από τις οκτώ βόμβες δοκιμάστηκαν στο πεδίο βολής από δύο αεροσκάφη F-4E της ΠΑ εναντίον διαφορετικών στόχων υπό διαφορετικά σενάρια με επιτυχία.  Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι κατά την διάρκεια της πρώτης ρίψης με βόμβα dummy, η «Σάρισα» κατάφερε να χτυπήσει με απόλυτη ακρίβεια τον στόχο που ήταν ένα βαρέλι. Στη συνέχεια σε άλλη ρίψη η ελληνική βόμβα χτύπησε τον πυργίσκο άρματος Μ-47 που είχε τοποθετηθεί ως στόχος, με εκπληκτική ακρίβεια δίπλα από την θύρα εισόδου του αρχηγού του άρματος εκτινάσσοντας το άρμα στον αέρα. Παρά το γεγονός ότι το εν λόγω πρόγραμμα είχε πολλούς υποστηρικτές στην ΠΑ και στην υπηρεσία της ΠΑ στην ΕΑΒ, δεν υπήρξε ποτέ κάποια προμήθεια έστω και ενός μικρού αριθμού της ελληνικής βόμβας από την ΠΑ, αφού όπως φάνηκε επικράτησε το γνωστό ρητό που επικρατεί στις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις  «αφού κάνει τα ίδια με τα αμερικανικά όπλα γιατί να το αναπτύξουμε ;». Αυτό βέβαια είχε σαν αποτέλεσμα να εξαλειφτεί και κάθε εξαγωγική προοπτική του όπλου αυτού μίας και καμία χώρα δεν αγοράζει οπλικό σύστημα που δεν υπηρετεί στις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας παραγωγής.
Αν και δεν υπήρξε κάποια περεταίρω επίσημη υποστήριξη του προγράμματος οι μηχανικοί της ΕΑΒ συνέχισαν να εργάζονται πάνω στην ελληνική βόμβα laser και πραγματοποίησαν σειρά βελτιώσεων στο υπάρχων μοντέλο. Όμως την περίοδο που συνέβαιναν αυτά δηλαδή 1989-1990, η χώρα βίωνε την γνωστή κρίση της ακυβερνησίας, των συνεχόμενων εκλογικών αναμετρήσεων, των σκανδάλων και των δικαστηρίων, με αποτέλεσμα η πολύ σημαντική αυτή προσπάθεια ανάπτυξης ενός ελληνικού οπλικού συστήματος υψηλής τεχνολογίας να σταματήσει.
Σε ερώτηση που είχε τεθεί παλαιότερα από το περιοδικό ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ (τεύχος 9  Ιούνιος 1995, σελ. 36-37) στον πρώην πρόεδρο της ΕΑΒ Αθ. Νέζη σχετικά με την εξέλιξη του εν λόγω προγράμματος ο τότε πρόεδρος της ΕΑΒ είχε δώσει την ακόλουθη απάντηση «Προγράμματα της έρευνας και ανάπτυξης όπως αυτό της βόμβας laser ολοκληρώθηκαν κανονικά και μάλιστα με επιτυχία. Ο λόγος που δεν προχώρησαν σε ότι αφορά βέβαια την μαζική παραγωγή των προϊόντων και τη διάθεση τους, σχετίζεται με τις επιλογές του αμερικανικού μάνατζμεντ, το οποίο περιόρισε σημαντικά και υποβάθμισε θα έλεγα τις δραστηριότητες έρευνας και ανάπτυξης. Πάντως ειδικά για τις βόμβες laser έχει επιδειχθεί ενδιαφέρον από ξένους πελάτες και θα υπάρξει επαναδραστηριοποίηση σχετικά με το πρόγραμμα αυτό».
Έπρεπε τελικά να περάσουν 8 χρόνια μετά την πραγματοποίηση των δοκιμών της ελληνικής βόμβας laser (1988) και να λάβει χώρα η κρίση στα Ίμια για να προκύψει η επαναδραστηριοποίηση του προγράμματος. Πράγματι την ίδια χρονιά, το 1996, προφανώς υπό το σοκ της ελληνοτουρκικής κρίσης, η τότε Γενική Διεύθυνση Εξοπλισμών προσπάθησε να ξεκινήσει το πρόγραμμα ανάπτυξης της βόμβας laser, με μία πρόσθετη βελτίωση όσον αφορά τα υπάρχοντα σχέδια της βόμβας. Η προσθήκη αυτή ήταν η τοποθέτηση ενός πυραυλοκινητήρα ο οποίος θα επέτρεπε στο βλήμα να πλήττει στόχους σε ακόμη μεγαλύτερη απόσταση κατά το πρότυπο της αμερικανικής βόμβας AGM-123 A Skipper II η οποία ουσιαστικά είναι μία βόμβα Paveway II στο πίσω μέρος της οποίας τοποθετήθηκε ένας πυραυλοκινητήρας. Mέχρι εκείνη την στιγμή η έκδοση της ελληνικής βόμβας, επέτρεπε την καταστροφή στόχων σε αποστάσεις μέχρι και 20 χλμ.
Η κατευθυνόμενη βόμβα AGM-123A Skipper II τέθηκε σε υπηρεσία το 1985 από το αμερικανικό Ναυτικό και προοριζόταν για την καταστροφή στόχων από απόσταση με ακρίβεια συμπεριλαμβανομένων και πολεμικών πλοίων.  Η AGM-123A Skipper II αποτελείται από την κατευθυνόμενη βόμβα GBU-16/B Paveway II της οποίας τα επιμέρους τμήματα είναι η συμβατική βόμβα Mk83 των 1000 λιβρών, το σύστημα καθοδήγησης MAU-169/B, η συλλογή πτερυγίων MXU-667/B και το προωθητικό σύστημα WPU-5/B, το οποίο αποτελείται από τον πυραυλοκινητήρα Mk78 του πυραύλου AGM-45B Shrike. Το νέο βλήμα μπορούσε να πλήξει τους στόχους σε απόσταση 55 χλμ αν και λόγω των περιορισμών του καταδείκτη στην πραγματικότητα η εμβέλεια του AGM-123A Skipper II έφτανε τα 25 χλμ.
Η πρωτοβουλία για την τοποθέτηση του πυραυλοκινητήρα του AGM-123A Skipper II στην ελληνική βόμβα laser της ΕΑΒ ανήκε στον Αίθωνα Ναρλή ο οποίος το 1997 ήταν ο προϊστάμενος της Διεύθυνσης Τεχνολογίας Έρευνας και Ανάπτυξης της ΓΔΕ. Ο Α. Ναρλής το φθινόπωρο του 1997 κατά την διάρκεια της συνόδου της Ελληνοαμερικανικής  Αμυντικής Συνεργασίας DICA, ζήτησε από τις ΗΠΑ να δοθεί στην Ελλάδα ο φάκελος παραγωγής του AGM-123A Skipper II, η οποία ούτως ή άλλως δεν βρισκόταν πλέον σε παραγωγή στις ΗΠΑ. Η απάντηση όμως των αμερικανών δεν ήταν θετική προφανώς διότι εκτιμούσαν ότι η Ελλάδα στο μέλλον να χρειαστεί να αγοράσει και άλλες βόμβες Paveway II.
Από την άλλη πλευρά το ενδιαφέρον της τότε ηγεσίας του ΥΠΕΘΑ δεν ήταν ανάλογο της σημασίας του προγράμματος και έτσι για μία ακόμα φορά η δοκιμασμένη και έτοιμη για παραγωγή και με εξαγωγικές προοπτικές ελληνική βόμβα laser «Σάρισα» οδηγήθηκε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας με αποτέλεσμα η ΠΑ να καλύπτει τις ανάγκες της με νέες βόμβες, αλλοδαπής κατασκευής.   
 
Το πρόγραμμα του συστήματος ηλεκτρονικού πολέμου Ε-292 της ΠΑ
Ένα από τα πλέον επιτυχημένα ηλεκτρονικά συστήματα που σχεδιάστηκαν και κατασκευάστηκαν στην Ελλάδα, από Έλληνες μηχανικούς ήταν ο παρεμβολέας Ε-292. Επρόκειτο για ένα σύστημα ηλεκτρονικού πολέμου για αεροσκάφη το οποίο ξεκίνησε και αναπτύχτηκε από την ΠΑ. Η ανάπτυξη του συστήματος ξεκίνησε ως πρόγραμμα το 1992 και για την σχεδίαση και ανάπτυξη του απασχολήθηκαν μόνο Έλληνες μηχανικοί της ΠΑ. Το εργαστηριακό πρωτότυπο ήταν έτοιμο έξι χρόνια αργότερα, το 1998, όπου και έγιναν οι πρώτες εργαστηριακές δοκιμές από τις οποίες αντλήθηκαν τα πρώτα συμπεράσματα. Στις αρχές της νέας χιλιετίας οι Έλληνες μηχανικοί αποφάσισαν ότι είχε έρθει ο καιρός για την πρώτη πτητική δοκιμή του συστήματος το οποίο θα τοποθετείτο στο εσωτερικό ενός αεροσκάφους.
Το ελληνικό σύστημα  Ε-292 είχε σχεδιαστεί ώστε να λειτουργεί παράλληλα  με το υπάρχων σύστημα ηλεκτρονικού πολέμου ΔΙΑΣ που διέθεταν τα ελληνικά A-7Η και F-4E. Για την ιστορία το σύστημα ηλεκτρονικού πολέμου ΔΙΑΣ (DIAS) είχε κατασκευαστεί από αμερικανική εταιρεία με βάση τις προδιαγραφές που είχε προσδιορίσει η ΠΑ στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Σχεδιαστικά το ΔΙΑΣ βασίστηκε στην φιλοσοφία του αμερικανικού Ναυτικού όσον αφορά τα συστήματα αυτοπροστασίας που αγόραζε, σύμφωνα με την οποία η βιβλιοθήκη των συστημάτων αυτών θα πρέπει να είναι ανοικτή ώστε να μπορούν οι μηχανικοί να ενσωματώνουν και τις νέες απειλές που τα αεροσκάφη του αμερικανικού Ναυτικού αντιμετωπίζουν ανά τον κόσμο. Κατά τον τρόπο αυτό το σύστημα αυτοπροστασίας ΔΙΑΣ διαθέτει μία εντυπωσιακή επιχειρησιακή ευελιξία η οποία του επιτρέπει να προσαρμόζεται στις νέες απαιτήσεις και να αναβαθμίζεται διαχρονικά.
Συνολικά εξήντα μονάδες του συστήματος ΔΙΑΣ παραγγέλθηκαν το 1980 για τα αεροσκάφη A-7H και F-4E της ΠΑ με συνολικό κόστος 30 εκατ. δολαρίων και είχαν εγκατασταθεί εσωτερικά στα αεροσκάφη. Το σύστημα περιελάμβανε κατά πάσα πιθανότητα μία έκδοση του παρεμβολέα AN/ALQ-184 (?), το σύστημα RWR AN/ALR-66 (VE) της εταιρείας Litton(πρώηνGeneral Instrument Corp), τον εκτοξευτή αντιμέτρων AN/ALE-40 της εταιρείας Tracor. Το βιομηχανικό πρωτότυπο του παρεμβολέα Ε-292 κατασκευάστηκε από ελληνική κρατική βιομηχανία το 2000 και μετέπειτα εγκαταστάθηκε σε αεροσκάφος δοκιμής της ΠΑ.
Αξιοποιώντας το υπάρχων σύστημα ηλεκτρονικού πολέμου ΔΙΑΣ το οποίο όπως αναφέρθηκε είχε εγκατασταθεί και στα μαχητικά F-4E της ΠΑ από την δεκαετία του 1980, το ελληνικό σύστημα δεν κρίθηκε ότι θα μπορούσε να αξιοποιηθεί από το συγκεκριμένο τύπο αεροσκαφών. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των μηχανικών της ΠΑ βασισμένες πάνω στα δεδομένα των συστημάτων που διέθετε το F-4Ε δηλαδή το ραντάρ AN/APQ-120 και το γεγονός ότι το αεροσκάφος διέθετε τους κυματοδηγούς του συστήματος ηλεκτρονικού πολέμου ΔΙΑΣ στο εμπρός και στο πίσω τμήμα του αεροσκάφους, η λειτουργία του Ε-292 θα προκαλούσε παρεμβολές στο ραντάρ του F-4Ε και στα φίλια αεροσκάφη που πέταγαν πίσω από το αεροσκάφος που έφερε το σύστημα.
Το επόμενο βήμα της ομάδας ανάπτυξης του Ε-292 ήταν η ανεύρεση ενός άλλου αεροσκάφους το οποίο θα μπορούσε να φέρει το σύστημα χωρίς τα προβλήματα που παρουσίαζε το F-4E. Η λύση που προκρίθηκε ήταν η τοποθέτηση του συστήματος στο βομβαρδιστικό Α-7Η το οποίο όπως αποδείχτηκε μπορούσε να επιχειρήσει με το σύστημα εγκατεστημένο χωρίς προβλήματα και περιορισμούς. Το συγκεκριμένο αεροσκάφος ήταν εξοπλισμένο όπως και το F-4E, με το σύστημα ηλεκτρονικού πολέμου ΔΙΑΣ, το οποίο όπως έχει αναφερθεί ήταν ολοκληρωμένο με το σύστημα RWR AN/ALR-66 (VE) και τον εκτοξευτή αντιμέτρων AN/ALE-40.
Η δοκιμή πραγματοποιήθηκε στα τέλη του 2002 και ήταν απόλυτα επιτυχημένη, αφού το Α-7Η  κατάφερε να τυφλώσει τα ραντάρ AN/APG-68 (V7) των F-16C Block 50 τα οποία είχαν παραληφτεί πριν από μερικά χρόνια και αντιπροσώπευαν ότι πιο σύγχρονο διέθετε η ΠΑ τότε. Όπως είχε δημοσιευτεί το περασμένο καλοκαίρι στο διαδίκτυο το ελληνικό σύστημα παρεμβολής Ε-292 μπορούσε να προκαλέσει παρεμβολές στα ραντάρ των F-16 Block 50 σε απόσταση 35 ναυτικών μιλίων, χωρίς να δημιουργεί προβλήματα στο αεροσκάφος φορέα του παρεμβολέα.
Οι πτητικές δοκιμές συνεχίστηκαν μέχρι και το 2005 από την ΠΑ και ήταν επιτυχημένες. Για μία ακόμη φορά ένα ελληνικό σύστημα υψηλής τεχνολογίας ίσως «το σημαντικότερο ερευνητικό πρόγραμμα της ΠΑ μέχρι και εκείνη την περίοδο» όπως ανέφερε ένα απόρρητο έγγραφο που δημοσιεύτηκε στο διαδίκτυο αυτό το καλοκαίρι το οποίο όμως δεν έτυχε περεταίρω αξιοποίησης όπως πρότειναν οι τότε χειριστές του προγράμματος Ε-292. Σύμφωνα με πληροφορίες ο λόγος που δεν προχώρησε το πρόγραμμα ήταν η απόσυρση των A-7H λίγα χρόνια μετά την πραγματοποίηση της πρώτης δοκιμής.
Παρόλα αυτά η ελληνική ομάδα βρισκόταν σε σωστό δρόμο και θα μπορούσε με περισσότερα χρήματα μέσα και πάνω από όλα πρωτοβουλία και υποστήριξη να προχωρήσει στην ανάπτυξη ενός συστήματος το οποίο θα μπορούσε να εγκατασταθεί και να λειτουργεί παράλληλα με τα άλλα συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου στα αεροσκάφη της ΠΑ αυξάνοντας έτσι την επιβιωσιμότητας τους.    

Το πρόγραμμα ανάπτυξης του συστήματος έγκαιρης προειδοποίησης της «ΟΜΑΔΑΣ  ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ»
Το ελληνικό πρόγραμμα ανάπτυξης του συστήματος έγκαιρης προειδοποίησης της «ΟΜΑΔΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ» ήρθε στην επιφάνεια μέσα από μία συζήτηση που πραγματοποιήθηκε στην ελληνική Βουλή την Άνοιξη του 2011 και πιο συγκεκριμένα στις 25 Μαΐου 2011 όταν κατά την διάρκεια συζητήσεως με αντικείμενο ζητήματα του υπουργείου Εθνικής Άμυνας δύο βουλευτές από δύο διαφορετικά κόμματα επεσήμαναν την ύπαρξη του προγράμματος αυτού το οποίο την περίοδο εκείνη βρισκόταν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Από την μία πλευρά η βουλευτής του ΚΚΕ Λιάνα Κανέλη και από την άλλη ο βουλευτής του ΛΑΟΣ Αιβαλιώτης επεσήμαναν την ύπαρξη ενός νέου προγράμματος το οποίο περιλαμβάνει την ανάπτυξη ενός νέου συστήματος που θα συνέβαλε τα μέγιστα στην εθνική ασφάλεια.
Μερικούς μήνες αργότερα εβδομαδιαία εφημερίδα επιβεβαιώνει τις πληροφορίες που οι δύο Έλληνες βουλευτές είχαν και προβαίνει στην δημοσίευση περισσότερων πληροφοριών για το σύστημα χωρίς όμως αυτές να μπορούσαν να αποκαλεστούν αποκαλυπτικές τόσο για τις δυνατότητες του, όσο και για τον τρόπο λειτουργίας του.
Πιο συγκεκριμένα σύμφωνα με το δημοσίευμα της εφημερίδας το εν λόγω σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης, είναι το επιστέγασμα μίας προσπάθειας ομάδας πέντε Ελλήνων επιστημόνων γνωστή ως «ΟΜΑΔΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ» η οποία εργάστηκε αδιάκοπα από το 2000. Οι πέντε επιστήμονες του ΑΠΘ, ο καθένας τους ειδικός σε διαφορετικούς τομείς, κατάφεραν εργαζόμενοι με άκρα μυστικότητα να λύσουν ένα από τα βασικότερα προβλήματα που η αεράμυνα της κάθε χώρας επιδιώκει δηλαδή την έγκαιρη και έγκυρη προειδοποίηση για τις κινήσεις των αντιπάλων πριν αυτοί πλησιάσουν και απειλήσουν τον φίλιο εναέριο χώρο ακόμα και για αεροσκάφη που ενσωματώνουν τεχνολογία stealth ακόμα και για UAV και που πετούν σε πολύ μεγάλο ύψος.
Σύμφωνα με την εφημερίδα μετά από 6 χρόνια σχεδιασμού πειραματισμών και αδιάκοπης ερευνητικής εργασίας οι 5 επιστήμονες παρουσίασαν το 2006 την πρόταση τους στο ΓΕΕΘΑ ενώπιων 60 επιτελών, οι οποίοι εντυπωσιάστηκαν από τις προδιαγραφές και τις δυνατότητες του συστήματος.
Ακολούθως η τότε πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας αποφάσισε να αναθέσει στην ελληνική επιστημονική ομάδα του ΑΠΘ την έρευνα και ανάπτυξη του προτεινόμενου συστήματος. Τρία χρόνια αργότερα το 2009 το Συμβούλιο Αμυντικού Σχεδιασμού Προγραμματισμού (ΣΑΣΠ)  γνωμοδοτεί υπέρ την αναγκαιότητας του συστήματος και την συνέχιση του προγράμματος και την ένταξη του όλου αντικειμένου ως θέμα αξιολόγησης στο ΣΑΓΕ κάτι που δεν συμβαίνει παρά μόνο μετά από μία νέα εισήγηση του ΣΑΣΠ στις αρχές του 2010. Τελικά το Συμβούλιο Αρχηγών (ΣΑΓΕ) συνεδριάζει τον Μάιο του 2010 και εγκρίνει το προτεινόμενο πρόγραμμα ανάπτυξης του συστήματος. Λίγες μέρες αργότερα ο ΑΝΥΕΘΑ παρέλαβε την πλήρη οικονομοτεχνική μελέτη του προγράμματος, ο φάκελος του οποίου αποτελείται από 1.050 σελίδες.
Όμως τι ακριβώς είναι το ελληνικό σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης της «ΟΜΑΔΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ». Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν δημοσιευτεί πρόκειται για ένα παθητικό σύστημα το οποίο αξιοποιεί υπάρχουσα τεχνολογία παντού Η/Μ ακτινοβολίας με παθητικές μεθόδους εντοπισμού στόχων. Το ελληνικό σύστημα σύμφωνα με τους σχεδιαστές τους θα μπορεί να εντοπίζει παθητικά πολλαπλούς στόχους Χαμηλής Παρατηρησιμότητας (L.O) και Πολύ Χαμηλής Παρατηρησιμότητας (V.L.O) χρησιμοποιώντας σύγχρονους μεθόδους άμεσου, έμμεσου και πολυστατικού εντοπισμού. Ο βασικός λόγος για τον οποίο το σύστημα αυτό σχεδιάστηκε ήταν η αδυναμία των συμβατικών αισθητήρων να ανιχνεύσουν έγκαιρα τους παραπάνω στόχους (F-35) σε ένα άκρως δύσκολο να επιτηρηθεί περιβάλλον όπως αυτό του Αιγαίου (αεροκίνητες επιχειρήσεις – κάθετη υπερκέραση).
Το ελληνικό σύστημα που προτάθηκε ουσιαστικά θα παρουσιάζει την παγκόσμια καινοτομία/πρωτοτυπία να συνδυάζει τις δυνατότητες των συστημάτων Kolchuga/VERA-E, Silent Sentry και των πολυστατικών ραντάρ ακυρώνοντας τις αδυναμίες καθενός από αυτά και συνθέτοντας αθροιστικά τα πλεονεκτήματα τους.
Συστήματα Kolchuga και VERA-E
Το ουκρανικό Kolchuga όπως και το τσέχικο αντίστοιχο VERA-E είναι ουσιαστικά συστήματα κατηγορίας ESM (υποκλοπής και ραδιοεντοποισμού) τα οποία διαθέτουν ένα σύνολο κεραιών και δεκτών με υψηλή ευαισθησία που συλλαμβάνει οποιοδήποτε σήμα από τα 130 MHz μέχρι τα 18Ghz σε αποστάσεις έως και 300-450 χλμ. Τα σήματα που λαμβάνουν οι δέκτες συγκρίνονται με τα αποθηκευμένα σε βάση δεδομένων σήματα για άμεση ταυτοποίηση και ακολούθως εντοπίζονται από τρείς έως και τέσσερις σταθμούς του συστήματος. Ακολούθως ο κεντρικός επεξεργαστής του συστήματος συγκρίνει τους χρόνους άφιξης του σήματος που είναι διαφορετικοί για κάθε δέκτη λόγω της διαφοράς θέσης του καθενός από τον πομπό.
Η απόσταση αυτή μπορεί να είναι μέχρι 30-50 χλμ από τον πομπό αυξάνοντας έτσι την επιβιωσιμότητα του συστήματος. Με δεδομένη την θέση του κάθε δέκτη η θέση του πομπού-στόχου μπορεί να καθορισθεί  επί ενός υπερβολοειδούς οπότε με την ύπαρξη και ενός τρίτου δέκτη μπορούμε να έχουμε τέτοια υπερβολοειδή. Η τομή αυτών ορίζει την καμπύλη επί της οποίας βρίσκεται η θέση του πομπού-στόχου. Εάν ο χρήστης το επιθυμεί μπορεί να προστεθεί και ένας ακόμα δέκτης ο τέταρτος που θα έχει ως αποτέλεσμα η προσπίπτουσα τομή του νέου υπερβολοειδούς  με την καμπύλη που έχει ήδη υπολογιστεί να δώσει την θέση του πομπού στόχου. Για την βελτιστοποίηση του αποτελέσματος το σύστημα μπορεί να χρησιμοποιήσει τεχνικές  όπως την μέθοδο των ελαχίστων τετραγώνων ή και φίλτρα KALMAN. Για τον απευθείας εντοπισμό της θέσης του στόχου μπορεί να εισαχθούν οι συντεταγμένες UTM των θέσεων των δεκτών και του κεντρικού συστήματος στο προκύπτον σύστημα των διαφορικών εξισώσεων.
Το αμερικανικό σύστημα PCL/Silent Sentry και το γαλλικό Homeland Alerter 100
Το αμερικάνικο σύστημα PCL/Silent Sentry και το γαλλικό Homeland Alerter 100 αξιοποιούν την παρούσα ηλεκτρομαγνητική ενέργεια στις ζώνες των συχνοτήτων VHF και UHF και μετρά τις αποκλίσεις σε συχνότητα και φάση μεταξύ των εκπομπών των υφιστάμενων δικτύων FM, ραδιοφωνίας και τηλεοράσεως. Επιπλέον τα δύο συστήματα μπορούν να αξιοποιήσουν τα ανακλώμενα επί των πλοίων αεροσκαφών και βλημάτων κύματα των εκπομπών των προαναφερθέντων δικτύων. Τα ανακλώμενα κύματα ακολούθως συλλαμβάνονται από την κεραία «ψευδο Doppler» των συστημάτων και αναλύονται στον τομέα της συχνότητας.
Το επόμενο βήμα είναι η απόρριψη των παράσιτων σημάτων από το λογισμικό των συστημάτων το οποίο χρησιμοποιεί τεχνικές διασυσχετισμού ευαίσθητες στο φαινόμενο «Fizeau-Doppler» και σύγχρονες τεχνικές φίλτρων KALMAN. Το βασικό πλεονέκτημα των συστημάτων είναι ότι τα δίκτυα FM, ραδιοφώνου και τηλεόρασης δεν χρειάζεται να είναι φίλια ενώ δεν απαιτείται η «συνεργασία» τους αρκεί να εκπέμπουν στην περιοχή και να λαμβάνονται επαρκώς στην περιοχή ενδιαφέροντος.  Από συγκριτική άποψη τα συστήματα Kolchuga και VERA-E δίνουν μεγαλύτερη εμβέλεια και ακρίβεια (δεν απαιτούν την συνδρομή των radar εγκλωβισμού) και καταμετρούν ευχερέστερα το πλήθος των μονάδων. Ωστόσο αξιοποιούν τις εκπομπές του ιδίου του στόχου και συνακόλουθα αποτυγχάνουν στον εντοπισμό στόχων που επιχειρούν υπό  πλήρη σίγαση αισθητήρων κάτι το οποίο δεν συμβαίνει για το Silent Sentry το οποίο παρουσιάζει και μεγαλύτερη επίδοση στο ανάγλυφο (εδαφικές εξάρσεις).         

Πολυστατικά radar
Το Διστατικό  radar είναι ένα σύστημα ραδιεντοπισμού, στο οποίο τα  συγχρονισμένα μεταξύ τουςσημεία εκπομπής  και  λήψης  είναι  διαφορετικά. Μέσω αυτού, επιχειρείται ο εντοπισμός και η - 3D- καταγραφή της πορείας ιπτάμενων στόχων μικρής ανακλαστικότητος (SAR). Τα συστήματα αυτά ενδείκνυται, επίσης, και για ρόλους anti-stealth, αφού αντιμετωπίζουν ικανοποιητικά την stealth γεωμετρία (faceting), αν και σε μία τέτοια περίπτωση θα ήταν ιδανική η συνεργασία τους με τα παθητικά συστήματα εντοπισμού (P.C.L). O πρώτος λόγος, μεταξύ και άλλων σημαντικότατων, είναι η απτή πραγματικότητα, ότι «ότι εκπέμπει, αργά ή σύντομα εντοπίζεται από τον επιτιθέμενο». Και με βάση την αμείλικτη γλώσσα των αριθμών, το πλήθος των τρόπων με τους οποίου μπορούν σήμερα οι Ένοπλες Δυνάμεις μίας προηγμένης στρατιωτικά χώρας να πλήξουν ένα ενεργό radar, ως το άθροισμα των συνδυασμών μίας μεμονωμένης ή συνδυασμένης δράσης, προκαλεί σοκ και δέος στον αμυνόμενο. Σύμφωνα με υπάρχοντες επιστημονικούς υπολογισμούς υπάρχουν 69 διαφορετικοί τρόποι για να πληγεί από τον εχθρό ένα συμβατικό ενεργό radar.
Αν και για τα παθητικά και πολυστατικά δίκτυα, αποδίδεται συχνά –ο όρος «Κοινή Αρχή Λειτουργίας- υπάρχει και είναι εμφανή μία apriori διαφορά, αφού ένα διστατικό/ πολυστατικό σύστημα, δεν είναι passive. Ο βαθμός επιβιωσιμότητος ενός δικτύου παθητικών radars είναι ιδιαίτερα μεγάλος. Σε θεωρητικό επίπεδο σε ένα passive δίκτυο αισθητήρων αποτελούμενο από 20 σταθμούς, ακόμα και αν και το 25% από αυτούς ετίθεντο για οποιαδήποτε αιτία εκτός λειτουργίας, το σύστημα θα συνέχιζε να λειτουργεί με δυνατότητα εντοπισμού στόχων, η οποία απλά θα είχε μειωθεί από τον δείκτη (συνδυασμοί των 20 αντικειμένων ανά 4 δηλαδή 4.845 τρόποι σε συνδυασμούς των 15 αντικειμένων ανα 4 δηλαδή 1.354 διαφορετικούς τρόπους. Με απλά λόγια εάν το 25% των σταθμών παθητικών radar τεθεί για οποιαδήποτε αιτία εκτός λειτουργίας, το σύστημα θα συνέχιζε να λειτουργεί με δυνατότητα εντοπισμού στόχων η οποία απλά θα είχε μειωθεί από τον προαναφερθεν δείκτη σε 1.365 διαφορετικούς τρόπους.   
Ενα πολυστατικό δίκτυο radar συγκροτείται από ένα σύνολο διστατικών δεκτών, και  έναν (ή περισσότερους πομπούς). Σε αυτά, ή χρήση  αυξημένου αριθμού πομπών και δεκτών, αποσκοπεί στην αύξηση του βαθμού επιβιωσιμότητος του συστήματος, σε αποστολές Η/Π SEAD- DEAD-ECM). Κάτι τέτοιο ωστόσο συνεπάγεται πολύ δουλειά στο αντίστοιχο λογισμικό και στον χρονισμό/συγχρονισμό των διάσπαρτων σημείων λήψης. Ειδικότερα στην τρίτη από τις αναφερθείσες απειλές, ενίοτε, είναι εφικτή μέσω ενός τέτοιου δικτύου και η αξιοποίηση  σημάτων προερχομένων απo εχθρικούς παρεμβολείς ή από φίλια συμβατικά radars, άσχετα αν, αυτά, έχουν ήδη υποστεί ηλεκτρονική παρεμβολή. Θα έλεγε κάποιος ότι ένα διστατικό/πολυστατικό δίκτυο αισθητήρων θα αποτελούσε την ενδεδειγμένη (μέχρι σήμερα τουλάχιστον) απάντηση στο σοβαρότατο πρόβλημα εντοπισμού των UAV/UCAV.
Επίσης, θα ήταν ιδιαίτερα αποτελεσματικό, για τον ιχνηλάτη, στην περίπτωση του εντοπισμού κινούμενων στόχων, οι οποίοι επιχειρούν υπό πλήρη σίγαση αισθητήρων, ή ακολουθούν πορεία αναγλύφου (Ε/Π - Κάθετη υπερκέραση), σενάρια τα οποία συνιστούν ενδεχόμενα ιδιαίτερα μεγάλης πιθανότητας σε ένα σύγχρονο θέατρο επιχειρήσεων. Σε μία τέτοια περίπτωση η συνεργασία ενός τέτοιου δικτύου, με ένα δίκτυο παθητικών αισθητήρων, το οποίο θα μετέρχεται έμμεση παθητική λήψη, θα αναβάθμισε κατακόρυφα τις επιδόσεις του Ελληνικού ΣΑΕ, το οποίο έχει μείνει αρκετά πίσω αναφορικά με την αντιμετώπιση μη συμβατικών επιθετικών εγχειρημάτων.
Ήδη, η επικείμενη ένταξη του F-35 στην τουρκική Αεροπορία στα τέλη του 2018 με αρχές του 2019, καθώς και η αλματώδης εξέλιξη της τουρκικής βιομηχανίας στον τομέα των μη επανδρωμένων αεροσκαφών (υπενθυμίζεται η πρόσφατη συμφωνία ΗΠΑ Τουρκίας για την πώληση, 4 UCAV Predator και 2 UCAV Reaper) γεννά έντονο προβληματισμό στους επιτελείς του ΓΕΕΘΑ.
Σύμφωνα με διεθνή Κέντρα Ερευνών, ένα τέτοιο δίκτυο πολυστατικών radar, θα μπορούσε θεωρητικά και σε τακτικό επίπεδο να αποτελέσει μέσω πομπών υψηλότατης ισχύος συν τοις άλλοις και ένα θανάσιμο όπλο παραπλάνησης για τον αντίπαλο, υπό την προϋπόθεση ότι ερευνητής θα έχει επιλύσει, μέσω του αντίστοιχου λογισμικού (υψηλές τεχνικές φιλτραρίσματος), μία σειρά από προβλήματα, τα οποία στις μέρες μας, ίσως και να έχουν πάψει πια, να είναι χαοτικά (πολλαπλές ανακλάσεις - απόρριψη μη ωφέλιμων σημάτων κ.ά ).

Το άρθρο αναδημοσιεύεται από το περιοδικό "ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ"   
Διαβάστε Περισσότερα »