7/9/14

Οι νίκες του PKK “σημειώνονται” στην Ουάσιγκτον

Οι νίκες του PKK “σημειώνονται” στην Ουάσιγκτον
Οι ΗΠΑ χρειάζεται να διαμορφώσουν μια στρατηγική για την κατάσταση στη Μέση Ανατολή και ειδικότερα για την Συρία και το Ιράκ μετά την καταστολή των τζιχαντιστών του ISIS, ώστε να μην υπάρξει κενό εξουσίας που θα επιτρέπει την ανάπτυξη παρόμοιων μορφωμάτων, αναφέρει κύριο άρθρο της BOSTON GLOBE με τίτλο «US needs plan to defeat ISIS — but also for what follows», δίνοντας έμφαση στις νέες ισορροπίες που αναπτύσσονται στην περιοχή με την ισχυροποίηση κυρίως των Κούρδων.

Όπως επισημαίνεται, μεταξύ άλλων, το πιο εντυπωσιακό στοιχείο από την άνοδο του ISIS, που ανακήρυξε τη δημιουργία ισλαμικού κράτους σε περιοχές της Συρίας και του Ιράκ, είναι η αλλόκοτη συνεργασία πρώην αντιπάλων για την καταπολέμησή του. Τις τελευταίες εβδομάδες αμερικανικά αεροπλάνα, σιιτικές στρατιωτικές δυνάμεις στηριζόμενες από το Ιράν και Κούρδοι μαχητές πολέμησαν επιτυχώς κατά της ισλαμικής οργάνωσης.

Το εύρος των δυνάμεων που αντιπαρατάσσεται στον ISIS δείχνει ότι η εξουδετέρωση της ισλαμιστικής οργάνωσης αποτελεί μάλλον το εύκολο μέρος της υπόθεσης. Το δύσκολο είναι τι θα συμβεί εάν και όταν νικήσει η ευκαιριακή συμμαχία και ποιος θα αναλάβει τις περιοχές που κατέχει σήμερα ο ISIS. Γι’ αυτό το λόγο οι ΗΠΑ χρειάζεται να αναπτύξουν μια στρατηγική ώστε να αποφευχθεί το κενό εξουσίας στην περιοχή.

Εάν πχ αναλάβουν τον έλεγχο της Anbar, μιας περιοχής κυρίως σουνιτικής, οι Σιιίτες τότε θα ακολουθήσουν σοβαρές καταχρήσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατά των Σουνιτών, ενώ εάν οι ομάδες που μάχονται σήμερα τον ISIS αρχίσουν να πολεμούν μεταξύ τους τότε οι εχθροπραξίες θα μπορούσαν να διαρκέσουν για χρόνια, καθώς έχουν βρεθεί αντιμέτωπες πολλές φορές κατά το παρελθόν.

Το κύριο άρθρο κάνει ιδιαίτερη αναφορά στην αποτελεσματική δράση των Κούρδων μαχητών, όπου ενεπλάκησαν πρόσφατα και μαχητές του PKK, μιας οργάνωσης η οποία έχει χαρακτηριστεί τρομοκρατική από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Το ΡΚΚ αγωνίστηκε για χρόνια για την αυτοδιάθεση των Κούρδων της Τουρκίας, ενώ είχε προβληματικές σχέσεις με τους Κούρδους του Ιράκ που επιθυμούν καλές σχέσεις με την Τουρκία. Πρόσφατα ωστόσο το ΡΚΚ αναμόρφωσε την εικόνα του. Οι μαχητές του συνέβαλαν στην διάσωση της μειονότητας των Yazidi, που δέχθηκε επίθεση από τον ISIS. Η Τουρκία, που έχει ήδη προβεί σε βήματα στις ειρηνευτικές συνομιλίες με το ΡΚΚ, αναμένεται ότι θα επιταχύνει αυτή τη διαδικασία. Η βιαιότητα του ISIS έχει πείσει την Τουρκία ότι το ΡΚΚ θα μπορούσε να αποτελέσει έναν χρήσιμο ενδιάμεσο μιας ακόμη μεγαλύτερης απειλής.

Όταν κατακάτσει η σκόνη, η παρακαταθήκη του ISIS θα μπορούσε να είναι η ενίσχυση του κουρδικού εθνικισμού. Μετά την αμερικανική επέμβαση οι Κούρδοι του Ιράκ υποχρεώθηκαν να παραμείνουν πιστοί στην κυβέρνηση της Βαγδάτης. Δύσκολα όμως μπορείς να παραμείνεις πιστός σε μια κυβέρνηση που δεν μπορεί να προστατέψει ούτε τους δικούς της πολίτες. Όσο το ISIS διατηρεί τον έλεγχο ενός τρομοκρατικού ψευδοκράτους στο κέντρο του Ιράκ οι Κούρδοι θα διερωτώνται γιατί δεν τους επιτρέπεται η δημιουργία ενός δικού τους, που θα παρέχει ειρήνη και ευημερία. Όταν η σκόνη κατακάτσει η παρακαταθήκη του ISIS θα μπορούσε να είναι η ενίσχυση του κουρδικού εθνικισμού.

Το στοίχημα είναι, καταλήγει το κύριο άρθρο, εάν ο Ομπάμα μπορεί να συνενώσει τις διάφορες ομάδες μαζί με τους Κούρδους ώστε να διαδραματίσουν έναν εποικοδομητικό σταθεροποιητικό ρόλο. Ο πειρασμός για τις ΗΠΑ, ειδικά μετά τη δολοφονία των Foley και Sotloff είναι να αφανίσουν άμεσα τον ISIS ακόμη και εν τη απουσία ενός μακροπρόθεσμου σχεδίου μετά από την εξάλειψή του. Η προσέγγιση ωστόσο αυτή είχε επιτρέψει την ανάδυση ομάδων όπως του ISIS και δεν πρέπει να επαναληφθεί.

http://www.bostonglobe.com/opinion/editorials/2014/09/05/needs-plan-defeat-isis-but-also-for-what-follows/tr7KBBDIVc2hD7rECDLwlI/story.html
mignatiou.com
Διαβάστε Περισσότερα »

«Χειρότεροι από τους ναζί οι τζιχαντιστές»


Οι τζιχαντιστές προβαίνουν σε θηριωδίες που δεν είχαν αποτολμήσει ούτε οι ναζί, υποστήριξε ο Αυστραλός πρωθυπουργός
Picture 0 for «Χειρότεροι από τους ναζί οι τζιχαντιστές»
Κάλεσμα στη διεθνή κοινότητα να δράσει κατά του Ισλαμικού Κράτους απηύθυνε ο Αυστραλός πρωθυπουργός, Τόνι 'Αμποτ, υποστηρίζοντας ότι οι τζιχαντιστές προβαίνουν σε θηριωδίες που δεν είχαν αποτολμήσει ούτε οι ναζί.
 
Ήδη η υπουργός Εξωτερικών της Αυστραλίας, Τζούλι Μπίσοπ, έκανε γνωστό, σύμφωνα με το ΑΜΠΕ, ότι η χώρα θα συμμετάσχει στον συνασπισμό για την αντιμετώπιση των δυνάμεων του Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ ( όπως εξήγγειλε ο Μπαράκ Ομπάμπα στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Ουαλία) και αν της ζητηθεί θα λάβει μέρος σε αεροπορικές επιδρομές.
 
Σύμφωνα με τη Μπίσοπ, σημαντικές αποφάσεις πιθανότατα να ληφθούν στις 22 Σεπτεμβρίου στη γενική συνέλευση του ΟΗΕ.
 
Όπως υποστήριξε, η Αυστραλία πρέπει να λάβει μέρος σε τυχόν επιχειρήσεις και για την δική της ασφάλεια από στην ένοπλη σύρραξη λαμβάνουν μέρος και τζιχαντιστές που είναι αυστραλοί πολίτες.
 voria
Διαβάστε Περισσότερα »

Κίνδυνος ανάφλεξης από την Βαλτική έως τον Εύξεινο Πόντο


Οι μέχρι σήμερα επαφές υψηλού επιπέδου για την κρίση της Ουκρανίας δεν παρήγαγαν μια συμφωνία κατάπαυσης πυρός ανάμεσα στις δύο εμπόλεμες πλευρές, αλλά κατέστησαν σαφές ότι η κυβέρνηση της Ουκρανίας ενδιαφέρεται να συζητήσει τους όρους της συμφωνίας για τον τερματισμό της σύγκρουσης. Η επίθεση που εξαπέλυσαν οι ρωσόφιλες δυνάμεις των αυτονομιστών στα νοτιοανατολικά Ουκρανία και η πολιορκία της Μαριούπουλης μπορεί να πιέσουν περαιτέρω το Κίεβο για να διαπραγματευτεί. Οι πλευρές φαίνεται να εργάζονται προς μια συμβιβαστική λύση, η οποία θα είναι κατά πάσα πιθανότητα παρόμοια με τις καταλήξεις πολλών άλλων ένοπλων συγκρούσεων στο μετασοβιετικό χώρο.

Ωστόσο, παρά τα ενθαρρυντικά σημάδια, οι εντάσεις Ρωσία-ΝΑΤΟ συνεχίζουν να αυξάνονται. Το ΝΑΤΟ δεν έχει προσκαλέσει τον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν στην σύνοδο κορυφής του στην Ουαλία, καλώντας στην θέση του τον Ουκρανό ομόλογό του. Ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Άντερς Φογκ Ράσμουσεν ανακοίνωσε την πρόθεση του ΝΑΤΟ να συντάξει «μια στρατηγική για την καταπολέμηση της ρωσικής επιθετικότητας», η οποία προβλέπει, εν μέρει, την ανάπτυξη των στρατιωτικών μέσων του ΝΑΤΟ σε χώρες-μέλη της Ανατολικής Ευρώπης. Η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών κατηγορεί τη Ρωσία για παραβίαση της Συνθήκης INF από το 1987 - στην πραγματικότητα είναι η Ιδρυτική Πράξη Ρωσίας-ΝΑΤΟ του 1997 που είναι σε κίνδυνο.

Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού Ρώσοι διπλωμάτες εργάστηκαν για να συγκεντρώσουν μια ομάδα επαφής για την Ουκρανία, που περιλαμβάνει τη Ρωσία, τη Γερμανία και τη Γαλλία. Το Παρίσι και το Βερολίνο έπρεπε να μεσολαβήσουν ανάμεσα στο Κρεμλίνο και τον Λευκό Οίκο και να προτείνουν μια αμοιβαία αποδεκτή λύση με την ουκρανική κρίση. Αυτή ήταν μια λογική στρατηγική, όπως Γάλλοι και Γερμανοί διπλωμάτες έχουν μεσολαβήσει για τους συμβιβασμούς μεταξύ Μόσχας και Ουάσινγκτον στις περισσότερες συγκρούσεις κατά τη διάρκεια των τελευταίων 20 ετών - από τη Βοσνία έως τον σύντομο πόλεμο μεταξύ Ρωσίας και Γεωργίας. Παρά το γεγονός ότι οι όροι του συμβιβασμού ήταν πάντα πιο κοντά στις αμερικανικές παρά στις ρωσικές θέσεις, η τελική συμφωνία ήταν αποδεκτή από όλες τις πλευρές.

Ενώ η γαλλο-γερμανική διαμεσολάβηση είναι το καλύτερο δυνατό σενάριο για τις σχέσεις Ρωσίας-ΝΑΤΟ, αυτή τη φορά είναι μάλλον απίθανη. Η ουκρανική κρίση επιβεβαίωσε το - για τη Ρωσία - δυσάρεστο γεγονός, ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και η ηπειρωτική Ευρώπη παραμένουν στενοί συνεργάτες. Η απούσα γαλλο-γερμανική διαμεσολάβηση έχει μετατρέψει τη Δύση ομοιόμορφα εχθρική προς τη Ρωσία. Οι ρωσικές προσπάθειες εκμετάλλευσης των δυτικών διαφωνιών και των διαιρέσεων, έχουν αποτύχει μέχρι τώρα.

Μια δεύτερη Γιάλτα θα ήταν αποδεκτή, αλλά δεν είναι η ιδανική επιλογή. Συζητήθηκε για πρώτη φορά στις ΗΠΑ το 2011 από τους σχολιαστές εξωτερικής πολιτικής. Η ιδέα είναι για ένα διεθνές συνέδριο που θα γράψει τους νέους κανόνες του παιχνιδιού στο μετασοβιετικό χώρο, ακριβώς όπως η πρωτότυπη Διάσκεψη της Γιάλτας που χώρισε την Ευρώπη σε σφαίρες επιρροής το 1945. Ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν απέρριψε την ιδέα εκείνη τη στιγμή, αν και δεν μπορεί να απoλκειστεί από τα γεγονότα - εάν ο πόλεμος εξαπλωθεί και σε άλλα μέρη της Ουκρανίας, ή αν οι οικονομικές διαφορές μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας επιδεινώσουν την κοινωνική υποδομή της τελευταίας και προκαλέσουν την κατάρρευση του κράτους.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Γερμανία δεν ενδιαφέρονται να τεθεί σε γεωπολιτική καραντίνα η Ουκρανία, η οποία με τα σημερινά της σύνορα εγγυάται ότι δεν υπάρξει επιστροφή της ΕΣΣΔ σε οποιαδήποτε μορφή. Ωστόσο, οι καταστροφικές δυνάμεις που εξαπλώνονται στην Ουκρανία μπορεί να τους αναγκάσουν να δεχθούν στο τέλος μια δεύτερη Γιάλτα. Τα θέματα που έχουν υψηλότερη προτεραιότητα για την ΕΕ μπορεί να διασφαλίζονται στις οιονεί κρατικές οντότητες που θα κάνουν την εμφάνισή τους. Ως εκ τούτου, δεν είναι αδύνατο να λεχθεί από σημερινή σκοπιά ότι η Ρωσία και το ΝΑΤΟ θα αποφασίσουν από κοινού τη μοίρα της Ουκρανίας.

Μια διεθνής διάσκεψη για την Ουκρανία θα μπορούσε υποθετικά να παγώσει την ένοπλη σύγκρουση, όπως στην Υπερδνειστερία ή στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, αλλά αυτό δεν θα βελτιώσει τις σχέσεις της Ρωσίας με την Αμερική ή την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αν η βαλκανοποίηση της Ουκρανίας γίνει αναπόφευκτη, οι χώρες του ΝΑΤΟ θα προσπαθήσουν να πιέσουν για την σφαίρα επιρροής τους στην Ουκρανία όσο το δυνατότερο ανατολικότερα, βάζοντας ένα τέλος στην ρωσο-γερμανική συνεργασία που έφερε στην Μόσχα σημαντικά μερίσματα κατά τα τελευταία 20 χρόνια. Το Βερολίνο έχει ενεργήσει ως διαμεσολαβητής στις διαμάχες, μείωσε τις εντάσεις μεταξύ της Ρωσίας και της Αμερικής, και βοήθησε τη Ρωσία να ελίσσεται εντός της δυτικής διπλωματικής κοινότητας.

Πολλοί ειδικοί συγκρίνουν συχνά την κλιμάκωση της αντιπαράθεσης μεταξύ της Ρωσίας και του ΝΑΤΟ με αυτή του Ψυχρού Πολέμου, το οποίο όμως είναι αμφιλεγόμενο. Εδαφικές διαφορές μεταξύ της Σοβιετικής Ένωσης και των Ηνωμένων Πολιτειών δεν υπήρχαν στην Ευρώπη από το 1962, η αντιπαλότητα τους είχε περιοριστεί σε μεγάλο βαθμό σε χώρες του Τρίτου Κόσμου. Τώρα, η προς ανατολάς διεύρυνση του ΝΑΤΟ έχει αναδημιουργήσει την εμπόλεμη ζώνη γνωστή ως «Intermarium» - μεταξύ της Βαλτικής και της Μαύρης Θάλασσας, με τη μορφή του ανταγωνισμού Ρωσίας-ΗΠΑ για την επιρροή σε όλη αυτή την τεράστια λωρίδα των χωρών από τη Φινλανδία έως την Γεωργία και το Αζερμπαϊτζάν. Πρόκειται για τα εδάφη που έπρεπε να αποτελέσουν, ιδίως μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μια «ζώνη διαχωρισμού» από τη Σοβιετική Ένωση.

Το Πρόγραμμα της Ανατολικής Εταιρικής Σχέσης της ΕΕ προκάλεσε τη σύγκρουση στην Ουκρανία και θα οδηγήσει τελικά στην κατανομή της Intermarium. Οι χώρες της υπό ρωσικής ηγεσίας Τελωνειακής Ένωσης θα πρέπει να αναδιατυπώσoυν τα σύνορα με τους εταίρους της ΕΕ, προκειμένου να επιλυθεί το καθεστώς των μη αναγνωρισμένων ή μερικώς αναγνωρισμένων εδαφών. Ονομαστικά: Υπερδνειστερία, Αμπχαζία, Νότια Οσετία, Ναγκόρνο Καραμπάχ και πρόσφατα η Νοβοροσία. Εν τω μεταξύ, τόσο η Ρωσία όσο και το ΝΑΤΟ έχουν και αυξάνουν την στρατιωτική υποδομή στην Intermarium, και γι 'αυτό είναι δύσκολο να πούμε αν θα αναθεωρηθούν ειρηνικά τα σύνορα μεταξύ της Βαλτικής και της Μαύρης Θάλασσας.

Ρώσοι ειδικοί προέβλεψαν την τρέχουσα σύγκρουση στην Ουκρανία με το που εξαγγέλθηκε η Ανατολική Εταιρική Σχέση το Μάιο του 2009, αλλά οι χώρες της ΕΕ είχαν όλα αυτά χρόνια αποφύγει επιμελώς οποιαδήποτε συζήτηση επί του θέματος. Σήμερα υπάρχουν πάρα πολλά εμπόδια που στέκονται στο δρόμο για έναν ρεαλιστικό διάλογο Ρωσίας-ΝΑΤΟ σχετικά με τις αλλαγές στην Intermarium. Το ερώτημα είναι κατά πόσον ο διάλογος θα είναι δυνατόν στο εγγύς μέλλον.

Αντιπαλότητα από την Βαλτική έως τον Εύξεινο Πόντο

Μια αλλαγή στα σύνορα της Ουκρανίας θα επιδεινώσει τον διακρατικό ανταγωνισμό σε ολόκληρη την περιοχή της Βαλτικής-Εύξεινου Πόντου. Το 1998, ο Ρώσος πολιτικός επιστήμονας Βαντίμ Τσιμπούρσκι επιστήμονας επινόησε τον όρο «σύστημα σύγκρουσης Βαλτικής-Μαύρης Θάλασσας». Χρησιμοποίησε τον όρο για να περιγράψει την αντιπαλότητα ανάμεσα στη Ρωσία, τη Σουηδία, την Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά το διάστημα 16ος-18ος αιώνας. Σήμερα, η έννοια αυτή έχει επιστρέψει, και η ουκρανική κρίση μπορεί να επιταχύνει αυτή τη διαδικασία.

Ο ανασχηματισμός της περιοχής της Βαλτικής-Εύξεινου Πόντου ξεκίνησε στη δεκαετία του 1990. Το 1993 ο Έντονι Λέικ, Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του Προέδρου των ΗΠΑ, διακήρυξε την ιδέα της επέκτασης της δημοκρατίας. Προέβλεπε τη συμμετοχή των πρώην ανατολικών χωρών και πρών σοβιετικών δημοκρατιών στα υπερατλαντικά οικονομικο-πολιτικά ιδρύματα. Η κυβέρνηση Κλίντον ξεκίνησε με την εφαρμογή της προς ανατολάς επέκτασης του ΝΑΤΟ το 1994. Το Κρεμλίνο αντιτάχθηκε σθεναρά σε αυτή την πολιτική. Από τότε, η Ρωσία και το ΝΑΤΟ ανταγωνίζονται στην περιοχή της Βαλτικής-Μαύρης Θάλασσας που περιλάμαβεν:

- Η Φινλανδία, η οποία συζητά τη σκοπιμότητα της διατήρησης της ουδετερότητά της.
- Τα κράτη της Βαλτικής, τα οποία υποστηρίζουν την πλησιέστερη προσέγγιση στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ.
- Βίζεγκραντ Ομάδα (Πολωνία, Τσεχική Δημοκρατία, Ουγγαρία και Σλοβακία), η οποία είναι απασχολημένη με την ταχεία ενσωμάτωση στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ.
- Λευκορωσία, η οποία ενσωματώνεται στη Ρωσία.
- Η Ουκρανία, η οποία είναι η εξισορρόπηση μεταξύ της Ρωσίας και του ΝΑΤΟ.
- Η Μολδαβία, η οποία χωρίζεται από το ζήτημα της Υπερδνειστερίας.
- Η Ρουμανία, η οποία ενσωματώνεται στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ και επιδιώκει την επανένωση με τη Μολδαβία ή μέρος της χώρας.
- Γεωργία, η οποία ευνοεί την προσέγγιση με το ΝΑΤΟ, αλλά είναι πλέον πολύ ανίσχυρη.
- Αμπχαζία και Νότια Οσετία, που έχουν αποσχιστεί από τη Γεωργία και έχουν αναγνωριστεί από τη Ρωσία ως ανεξάρτητα κράτη.

Η Μόσχα και Ουάσινγκτον έκανε την πρώτη προσπάθειά τους να καθορίσουν τους κανόνες του παιχνιδιού στην Intermarium σύμφωνα με την Ιδρυτική Πράξη Ρωσίας-ΝΑΤΟ το 1997. Οι χώρες του ΝΑΤΟ υποσχέθηκαν να μην αναπτύξουν μεγάλα στρατιωτικά αποσπάσματα και πυρηνικά όπλα στο έδαφος των νέων μελών. Η Ρωσία δεσμεύτηκε να μην απειλεί την ασφάλεια των χωρών αυτών ή να αναπτύξει στρατεύματα κοντά στα σύνορα τους. Στις 6 Μαΐου 1997 η Ρωσία και το ΝΑΤΟ εναρμόνισαν την Συνθήκη για τις Συμβατικές Δυνάμεις στην Ευρώπη (Συνθήκη CFE). Η νέα έκδοση της συνθήκη υπεγράφη στη Σύνοδο Κορυφής του ΟΑΣΕ στην Κωνσταντινούπολη στις 19 Νοεμβρίου 1999.

Το ζήτημα των κανόνων της Intermarium προβλήθηκε για δεύτερη φορά στα μέσα της δεκαετίας του 2000. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, μετά την Βίζενγκραντ Ομάδα, στο ΝΑΤΟ είχαν ήδη ενταχθεί τα κράτη της Βαλτικής, η Σλοβενία, η Σλοβακία, η Ρουμανία και η Βουλγαρία. Παράλληλα, οι χώρες αυτές προσχώρησαν στην ΕΕ. Οι «χρωματιστές επαναστάσεις» στη Γεωργία και την Ουκρανία οδήγησαν σε πρωτοφανή προσέγγισή τους με το ΝΑΤΟ. Η Μόσχα φοβούνταν ότι η Αμερική προσπαθεί να επεκτείνει την επιρροή του ΝΑΤΟ σε ολόκληρο το μετασοβιετικό χώρο.

Τα πράγματα άλλαξαν μετά το πενθήμερο πόλεμο του 2008. Αυτός απέδειξε την ετοιμότητα της Ρωσίας να προβάλει αποτελεσματικά την εξουσία της εκτός των συνόρων της και ταυτόχρονα να αλλάξει το στάτους κβο σε προβληματικές περιοχές. Μετά τον πόλεμο - στις αρχές του 2009 - η κυβέρνηση των ΗΠΑ πάγωσε την προς ανατολάς κίνησης του ΝΑΤΟ. Μια ρυθμιστική ζώνη - Γεωργία, Ουκρανία και Μολδαβία - έλαβε σάρκα και οστά μεταξύ της Ρωσίας και του ΝΑΤΟ.

Για άλλη μια φορά, το ζήτημα της αλλαγής των κανόνων του παιχνιδιού στην Intermarium ήρθε στο προσκήνιο όταν η ΕΕ ξεκίνησε το Πρόγραμμα της Ανατολικής Εταιρικής Σχέσης στο οποίο προβλέπεται η επιτάχυνση της πολιτικής ενοποίησης και η εμβάθυνση της οικονομικής ολοκλήρωσης μεταξύ της ΕΕ και της Αρμενίας, του Αζερμπαϊτζάν, της Λευκορωσίας, τη Γεωργίας, τη Μολδαβίας και της Ουκρανίας. Εγκαινιάστηκε κατά τη Σύνοδο Κορυφής της Πράγας τον Μάιο του 2009 με την πρωτοβουλία της Σουηδίας και της Πολωνίας. Η οικονομική κρίση ανάγκασε την ΕΕ να αναστείλει την εφαρμογή της. Στις Βρυξέλλες έχουν αναβιώσει την Ανατολική Εταιρική Σχέση μόλις το φθινόπωρο του 2013.

Από την πλευρά της, η Ρωσία επιτάχυνε την εφαρμογή του πρότζεκτ της Ευρασίας. Ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν το ανακοίνωσε τον Οκτώβριο του 2011 ως έργο προτεραιότητας της επόμενης προεδρικής θητείας του. Η ιδρυτική πράξη της Ευρασιατικής Ένωσης υπογράφηκε από τη Ρωσία, τη Λευκορωσία και το Καζακστάν.

Τρία σενάρια για την Ουκρανία

Από τις αρχές του 2010 η Ρωσία έχει προσπαθήσει επανειλημμένως να υπογράψει μια συμφωνία σχετικά με τους κανόνες της αλληλεπίδρασης στην Ανατολική Ευρώπη, αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν αποδέχονται τους όρους των σφαιρών επιρροής. Η θέση των ΗΠΑ υποχρέωσε τη Μόσχα να αναλάβει δράσεις για την αντιμετώπιση τους.

Η επιδείνωση της αντιπαλότητας Ρωσίας-ΗΠΑ οδήγησε στην κατάρρευση της κυβέρνησης στην Ουκρανία. Αυτό προκάλεσε μια αντίσταση στην νοτιοανατολική περιοχή της Ουκρανίας και οδήγησε στην προσάρτηση της Κριμαίας από την Ρωσία. Τα ακόλουθα τρία σενάρια είναι τα πιο πιθανά να λάβουν χώρα.

Στο πρώτο σενάριο η Ουκρανία μετατρέπεται σε μια ομοσπονδία της Νοτιοανατολικής Δημοκρατία, της Ουκρανίας και της Ουγγρο-Ρωσικής Τρανσκαρπαθίας. Οι πιθανότητες για αυτό το σενάριο μετά τα τραγικά γεγονότα στην ανατολική Ουκρανία, οδηγούν ορισμένες περιοχές να θέλουν τώρα να αποσχιστούν από την Ουκρανία.

Το δεύτερο σενάριο προβλέπει τη διάσπαση της χώρας σε κράτη - Ουκρανία και Νοβοροσία. Στη θεωρία, το πρώτο κράτος θα μπορούσε να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και πιθανώς στην ΕΕ, ενώ το δεύτερο κράτος θα μπορούσε να ενταχθεί στην Ευρασιατική Ένωση. Οι πιθανότητες για αυτό το σενάριο αυξάνονται.

Το τρίτο σενάριο προχωρά με τη δυνατότητα της διάλυσης της Ουκρανίας, σύμφωνα με την οποία ορισμένες από τις περιοχές της θα έρθουν κάτω από τον έλεγχο των γειτονικών κρατών (Ρωσία, Ουγγαρία, Ρουμανία και Πολωνία). Οι πιθανότητες για αυτό το σενάριο αυξάνονται επίσης, όπως αυξάνεται η ένοπλη σύγκρουση στην Ουκρανία.

Ασπίδα και Γέφυρα

Η κατάσταση περιπλέκεται από την σκληρή στάση της Ουάσιγκτον. Αυτό αφορά την εγγύησή της για την ύπαρξη της Ουκρανίας στα τρέχοντα σύνορα και την αντίθεσή της για την αποκατάσταση της Σοβιετικής Ένωσης. Αυτά τα σενάρια είναι υποθετικά για τώρα. Ωστόσο, η ουκρανική κρίση απέδειξε ότι η σύγχρονη Ευρώπη δεν διαθέτει μηχανισμούς για την επίλυση των κρίσεων, ενώ ο νεο-απομονωτισμός και η αναρχο-καπιταλιστική χορωδία στις Ηνωμένες Πολιτείες φαίνεται να αδυνατούν να τακτοποιήσουν τους μεσοπρόθεσμους στρατηγικού της στόχους. Ως αποτέλεσμα, οι εντάσεις μπορεί να κλιμακωθούν σε όλα τα κράτη της Intermarium.

Σε έναν μονοπολικό κόσμο η Intermarium αποτελεί μια σημαντική ενδιάμεση ζώνη σε ένα σύστημα σταθερότητας που επικεντρώνεται στην Αμερική. Ο σκοπός είναι διττός: να χρησιμεύσει ως ασπίδα και ως μια γέφυρα. Ασπίδα προστασίας της «ελευθερίας», γέφυρα επέκτασης μια χείρας σε εκείνους που θέλουν να ενταχθούν στην «ελευθερία». Εάν οι ΗΠΑ αποσυρθούν από την περιοχή συνολικά, η «Pax Americana» στην Ευρώπη θα τεθεί σε κίνδυνο. Η αναζωπύρωση της Γερμανίας είναι μόνο θέμα χρόνου, και η οποία θα συμμαχήσει με τη Ρωσία εις βάρος της παγκόσμιας ειρήνης.





Fox 2 Magazine
Διαβάστε Περισσότερα »

ΣΥΡΙΖΑ-Ρεπούση αρνούνται τις γενοκτονίες!


Ρεπούση
Στην «γραμμή» της Άγκυρας, ο ΣΥΡΙΖΑ διατύπωσε τις σοβαρές ενστάσεις του για το άρθρο 2 επικαλούμενος την ποινικοποίηση της άποψης, ενώ και η Μαρία Ρεπούση της ΔΗΜΑΡ τάσσεται κατά της επίμαχης διάταξης, η οποία, όπως είπε, «στρέφεται κατά της ελεύθερης έκφρασης…
γνώμης». Τα άλλα άρθρα δηλαδή την ενισχύουν; «Διαχωρίζω πλήρως την στάση μου από την θέση της κοινοβουλευτικής ομάδας της Δημοκρατικής Αριστεράς. Δηλώνω παρών για το όλο σχέδιο νόμου» δήλωσε η Ρεπούση από το βήμα της Βουλής όσον αφορά το «αντιρατσιστικό».
Να σημειωθεί πως το άρθρο 2 αναφέρεται στις γενοκτονίες εναντίον των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας. Κανονικά πρέπει να υπάρξουν τουλάχιστον πολιτικές κυρώσεις για άτομα που αρνούνται σφαγές ανθρώπων, έστω και αν πρόκειται για ένα μόνο άτομο.
pygmi.gr
Διαβάστε Περισσότερα »

Τι συνέβη μεταξύ 1977 και 1992 και η Ελληνική ΑΟΖ κατέληξε μικρότερη;



Ο χάρτης της φωτογραφίας έχει εκδοθεί απο τη National Geographic Society των HΠΑ, για το διεθνώς αναγνωρισμένο περιοδικό “Τhe National Geographic Magazine”. Παρατηρείστε τη διασυνοριακή γραμμή με κόκκινο διακεκομμένο χρώμα που υπάρχει στον χάρτη αυτόν, που ξεκινάει απο τον Εβρο και φτάνει μέχρι το Καστελόριζο. Αυτή η γραμμή είναι συμβατή με τις διεθνείς συνθήκες, που αφορούσαν την Ελλάδα και την Τουρκία ως το 1977 (παρατηρείστε, τα σημεία που δείχνουν τα κόκκινα βέλη – κάνετε κλίκ στη φωτογραφία).
Στο ένθετο άνω - δεξιά της φωτογραφίας υπάρχει ένας χάρτης των ΑΟΖ της Ανατολικής Μεσογείου, που σχεδιάστηκε απο εμένα για να εκτιμήσω εν τάχει, αν το “κίτρινο δόντι” που σε πολλούς πρόσφατους Ελληνικούς χάρτες ΑΟΖ της Μεσογείου που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο αλλά και δημοσιεύονται σε Ελληνικά περιοδικά, προσμετράται στη Τουρκική ΑΟΖ είναι Ελληνικό ή Τουρκικό. 
Στο χάρτη αυτό, τα όρια των ΑΟΖ της Ανατολικής Μεσογείου καθορίζονται απο τις κόκκινες γραμμές. Η μέθοδος που χρησιμοποίησα είναι προσεγγιστική και βασίζεται σε χρήση απλών διχοτόμων γωνιών αλλά όσον αφορά την Ελληνικότητα του δοντιού δεν αλλάζει την αξιοπιστία της. Σε ένα πλήρη υπολογισμό τα κόκκινα βέλη δείχνουν τα σημεία στα οποία πρέπει να αυξηθεί η Ελληνική ή η Κυπριακή ΑΟΖ σε βάτος των άλλων χωρών. Εξήγηση της γεωμετρικής μεθόδου υπολογισμού, που κατά βάση ακολουθεί την αρχή της μέσης γραμμής υπάρχει στο τέλος του άρθρου.
Δεδομένου ότι μια ΑΟΖ πρέπει να χαράσσεται με βάση τις διεθνείς συνθήκες και τα 200 ναυτικά μίλια πρέπει να υπολογίζονται στη χάραξή της μετά τα οριοθετημένα εξ αυτών σύνορα, χερσαία ή θαλάσσια, το “δόντι” είναι Ελληνικό. Τουλάχιστον, ως το 1977 ήταν… Η φωτογραφία το αποδεικνύει.
Στα χρόνια που ακολούθησαν τα θαλάσσια σύνορα Ελλάδας - Τουρκίας, όπως αυτά φαίνονται στον παραπάνω χάρτη άρχισαν σιγά-σιγά να “εξατμίζονται”.

Η υπογραφή του Δικαίου της θάλασσας απο την Ελλάδα to 1982 (τη συνθήκη που καθορίζει διεθνώς τα της ΑΟΖ ενός κράτους), όπως και η εφαρμογή του στη χάραξη της Ελληνικής ΑΟΖ δυστυχώς θα εμποδίζεται απο συμφωνίες που ακολούθησαν με σημαντικότερη το μνημόνιο Παπούλια- Γιλμάζ που είναι διακρατική, όπως και το γεγονός ότι η Τουρκία δεν έχει υπογράψει ακόμη την εν λόγω συνθήκη.
Στον παραπάνω χάρτη  του 1983, ένα χρόνο μετά την ημερομηνία που η Ελλάδα υπέγραψε τη Διεθνή συνθήκη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της θάλασσας μπορείτε να παρατηρήσετε μερική εξαφάνιση των χαραγμένων θαλασσίων συνόρων στα σημεία που δείχνουν τα κόκκινα βέλη (κάνετε κλίκ στη φωτογραφία). Η συνθήκη αυτή δεν μπορεί να παραβλέψει προηγούμενες διακρατικές συμφωνίες και συνθήκες ΑΛΛΑ επιτρέπει στην Ελλάδα να κάνει μονομερώς απεμπώληση εθνικών της δικαιωμάτων εφόσον αυτό δεν “ενοχλεί” τις όμορες χώρες με τις οποίες υπάρχουν συμφωνίες....
Η προσέγγιση της κοινής εκμετάλλευσης του ΑΙγαίου είχε ξεκινήσει και προχωρούσε... Πρωθυπουργός ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου (Συμφωνία με τον Οζάλ).

Σε νεότερο χάρτη της National Geographic Society των HΠΑ, για το ίδιο περιοδικό και για το έτος 1992 η διασυνοριακή γραμμή που ξεκίναγε απο τον Εβρο και έφτανε μέχρι το Καστελόριζο εξαφανίζεται (κάνετε κλίκ στη φωτογραφία), ενώ προυπήρχε σε όλους τους προηγούμενους από το έτος 1977 χάρτες!
H απεμπώληση εθνικών δικαιωμάτων επιβεβαιώθηκε στη συνέχεαι και απο το Μνημόνιο Παπούλια-Γιλμάζ του 1988, που υπεγράφη επί κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου και το οποίο άλλαξε τα σύνορα στο Αιγαίο, αφού επέτρεψε την ελεύθερη διακίνηση των Τούρκων σε αυτό, όπως και την έρευνα για φυσικό αέριο και πετρέλαιο με επιστημονική ένδυση (έρευνα στο βυθό για ερευνητικούς σκοπούς, δημιουργία κοινών ερευνητικών προγραμμάτων με “πρόθυμους” απο τα Ελληνικά ΑΕΙ κλπ). Το μόνο θετικό όσον αφορά αυτό το συγκεκριμένο μνημόνιο είναι ότι η Τουρκία δεν το τηρεί, κάτι που επιτρέπει στην Ελλάδα να το καταγγείλει.
Η απεμπώληση των ήδη υπαρχόντων θαλασσίων συνόρων Ελλάδας – Τουρκίας πέρασε και απο άλλα στάδια, ένα απο τα οποία αφορούσε την Ελληνοτουρκική συμφωνία επί της νέας δομής του ΝΑΤΟ, που έγινε το 1997 επι κυβέρνησης Σημίτη. Η συμφωνία αυτή αποτελεί μιά ακόμη συμφωνία ντροπής που επιβεβαίωσε την αποδοχή εκ μέρους της Ελλάδας τη συνδιαχείριση του Αιγαίου με τη Τουρκία. Ενδεικτικό του γεγονότος αυτού είναι, ότι ο τότε Τούρκος υπουργός Αμυνας Σεζγκίν ισχυρίστηκε, ότι με τη νέα δομή του ΝΑΤΟ το Αιγαίο τίθεται υπό κοινή ευθύνη!
Η καταγγελία του μνημονίου Παπούλια-Γιλμάζ είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνει η Ελλάδα πρίν την ανακήρυξη της ΑΟΖ της, εκμεταλλευόμενη τη συμπεριφορά της Τουρκίας.
Υπενθυμίζω, ότι σύμφωνα με Γαλλικούς ερευνητικούς χάρτες (βλέπετε έναν στα αριστερά) η περιοχή ανάμεσα στη Ρόδο και το Καστελόριζο, που ονομάζω “δόντι” είναι υποψήφια για πολύ μεγάλο κοίτασμα πετρελαίου.
To μνημόνιο Παπούλια-Γιλμάζ ήταν κατά των Ελληνικών συμφερόντων και περιόρισε σύμφωνα με όσα ανέφερα την Ελληνική ΑΟΖ.. Πολλοί θα μπορούσαν  να εκλάβουν την υπογραφή Παπούλια σαν πράξη  εσχάτης προδοσίας.
Αν και όσα γράφω έχουν ειπωθεί και απο μένα αλλά και απο άλλους παλαιότερα, η προσθήκη των φωτογραφιών απο το National Geographic Society των ΗΠΑ, δίνουν άλλη ισχύ και νόημα στη συζήτηση για την ανακήρυξη της Ελληνικής ΑΟΖ, αφού συνδέονται άμεσα με τη χάραξή της και τη πολιτική που ακολουθήθηκε γύρω απο αυτή μέχρι τώρα, η οποία βασικά κατάργησε τα θαλάσσια σύνορα που υπήρχαν μέσω της υπογραφής νέων συνθηκών και μνημονίων απο το 1977 και μετά.

Εξήγηση της μεθοδολογίας διαχωρισμού των ΑΟΖ ανάμεσα σε δύο χώρες με χρήση διχοτόμων

Mεθοδολογία διαχωρισμού των ΑΟΖ ανάμεσα σε δύο χώρες με χρήση διχοτόμωνΗ μεθοδολογία απαιτεί πρώτον τη χάραξη των χωρικών υδάτων κάθε χώρας (12 ν.μ. γύρω απο κάθε ακτή νησιού ή ηπειρωτικής χώρας) με αρχικές μαθηματικές συνθήκες αυτές που καθορίζονται από διακρατικές συνθήκες ή διεθνείς συνθήκες.
 
Στη συνέχεια η αιγιαλίτιδα αυτή, όπως ονομάζεται, ζώνη επεκτείνεται για κάθε χώρα μέχρι 200 ν.μ. Οπου υπάρχει επικάλυψη ακολουθείται η αρχή της μέσης γραμμής, πού είναι ένα διεθνώς αποδεκτό πρότυπο. Είναι μαθημαγτικό λάθος πέραν οποιουδήποτε άλλου λόγου η χάραξη της μαθηματικής μέσης γραμμής χωρίς να ληφθούν υπόχη προηγουμένως υπάρχουσες διακρατικές συνθήκες και συμφωνίες.
 
Στη φωτογραφία αριστερά φαίνονται τέσσερις χώρες (A, Β, C, D) και εξηγείται ο διαχωρισμός των ΑΟΖ τους. Οι καμπύλες θ και κ είναι οι γραμμές των χωρικών υδάτων τους στα 12 ν.μ. Στα άνω-δεξιά  της ίδιας φωτογραφίας φαίνονται δύο ακόμη περιπτώσεις αντιμετώπισης διαχωρισμού ΑΟΖ για δύο διαφορετικές χώρες A και D συνορεύουσες “εν σειρά”.
 
Ενας γρήγορος τρόπος να χαράξει κανείς τις ΑΟΖ μεταξύ κρατών χωρίς υπολογιστή είναι με τη χρήση διχοτόμων σε κατάλληλα επιλεγμένα τμήματα των ακτών κάθε χώρας. Ο τρόπος αυτός επιδεικνύεται στη φωτογραφία και εφαρμόζεται στην επόμενη φωτογραφία για τη περίπτωση των ΑΟΖ των χωρών της Μαύρης Θάλασσας (κόκκινη γραμμή).
ΑΟΖ Τουρκίας και χωρών της Μαύρης Θάλασσας
Ενδιαφέρον είναι, ότι η ΑΟΖ που ανακήρυξε η Τουρκία στη Μαύρη θάλασσα (φωτ.1) είναι σχεδόν ίδια με εκείνη που προκύπτει απο τη χρήση της δικής μου μεθολογίας “λεπτών” (φωτ.2) αλλά και με τον πλήρη υπολογισμό (φωτ.3) απο τη χρήση ψηφιακών δεδομένων της θέσης των ακτών, που κατόρθωσα να βρώ και τα οποία τοποθέτησα επάνω στο χάρτη της Google Earth.
 zcode-gr
Διαβάστε Περισσότερα »

ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΝΑΤΟ-ΡΩΣΙΑΣ > OI EΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ


 
του Νικόλαου Λάου*
Στη μετασοβιετική εποχή, ο σκοπός του ΝΑΤΟ έχει καταστεί η περικύκλωση της Ρωσικής Ομοσπονδίας και η διαμόρφωση μιας στρατηγικής κατάστασης στην οποία η Ρωσία θα ήταν ανίκανη να επιδώξει και να εφαρμόσει μια αποτελεσματική πολιτική εθνικής ασφάλειας. Επίσης, υπό τον Γενικό Γραμματέα Φογκ Ράσμουσεν (Fogh Rasmussen), το ΝΑΤΟ (έχοντας προ πολλού χρόνου εκτραπεί από τον ρόλο του ως αμυντική συμμαχία του Βορείου Ατλαντικού) ανέλαβε δράσεις στον Ειρηνικό, ακολουθώντας την πολιτική “Asia Pivot” των ΗΠΑ για τη στρατηγική περικύκλωση της Κίνας. Στη δεκαετία του 2000, η κλιμάκωση της προς Ανατολάς επέκτασης του ΝΑΤΟ και της ΕΕ προκάλεσε αλλαγή καθεστώτων μέσω των λεγομένων «χρωματιστών επαναστάσεων», μέσω οικονομικών κυρώσεων και τελικά μέσω πραξικοποημάτων και πολέμου (όπως λ.χ. το υποστηριζόμενο από τη Δύση πραξικόπημα εναντίον του νομίμου Ουκρανού προέδρου Βίκτορ Γιανουκόβιτς τον Φεβρουάριο του 2014 και ο εμφύλιος πόλεμος που ακολούθησε την ανατροπή της κυβέρνησης Γιανουκόβιτς).
Ο σκοπός του Ευρωατλαντικού πόλου είναι όχι μόνο η αλλαγή καθεστώτος στη Ρωσία και στην Κίνα, αλλά και ο γεωπολιτικός έλεγχος του συνόλου των εδαφών τους. Όπως είχαν κάποτε δηλώσει τόσο η απαισίας μνήμης πρώην Αμερικανίδα υπουργός Εξωτερικών Μαντλίν Ολμπράιτ (Madeleine Albright) και ο πρώην Γερμανός υπουργός Εξωτερικών Γιόσκα Φίσερ (Joschka Fischer), η Ρωσία ελέγχει υπερβολικά πολλές πρώτες ύλες για να το επιτρέψει η Δύση.
Στη δεκαετία του 2010, η ιμπεριαλιστική απληστία του Ευρωατλαντικού πόλου τροφοδοτείται από την οξύτατη κρίση του δια-Ατλαντικού χρηματοοικονομικού τομέα, η οποία κρίση οδηγεί σε έναν γεωπολιτικό λογισμό παρόμοιο με εκείνον ο οποίος διαμόρφωσε την τάση που έθεσε στο στόχαστρο την Ευρασιατική Heartland πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Όμως, σε αντίθεση προς τη δεκαετία του 1910, στη δεκαετία του 2010, η ανθρωπότητα έχει ήδη εισέλθει στην εποχή των θερμοπυρηνικών όπλων και γι’ αυτό οι γεωπολιτικοί υπολογισμοί είναι πολύ πιο πολύπλοκοι.
Στην αρχική φάση της ιστορίας του, το ΝΑΤΟ βασιζόταν στην αρχή Bundeswehr, σύμφωνα με την οποία οι αξιωματικοί ενημερώνονταν για τη συνολική κατάσταση των πραγμάτων και ενθαρρύνονταν να σκέπτονται στη συνέχεια με τον δικό τους νου. Στη μετασοβιετική εποχή, η νέα δομή του ΝΑΤΟ συνεπάγεται ότι η ανεξάρτητη σκέψη και ο στρατηγικός διάλογος δεν περιλαμβάνονται στις επαγγελματικές αρμοδιότητες της στρατιωτικής ηγεσίας, της οποίας πλέον ο ρόλος, ουσιαστικά, είναι απλώς να εκτελεί εντoλές. Αυτή η νέα λειτουργία του ιμπεριαλιστικού Στρατού των Ευρωατλαντιστών περιεγράφη σαφώς από τον Σάμιουελ Χάντινγκτον (Samuel Huntington), εκείνον τον διαβόητο προπαγανδιστή του «Πολέμου των Πολιτισμών», στο βιβλίο του The Soldier and the State. Ρομποτοποιημένες, άρα υπανθρωπικές, μονάδες μιας καταστροφικής κρεατομηχανής: ιδού οι ΝΑΤΟϊκοί Στρατοί, δολοφονικά ρομπότ στα χέρια της ηγέτιδος κλίκας του ευρωατλαντικού πόλου.
Το φετεινό καλοκαίρι, ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Χουσεΐν Ομπάμα και η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ), ως ο οικονομικός βραχίονας του ΝΑΤΟ, επέβαλαν απολύτως άδικες κυρώσεις εναντίον της ρωσικής οικονομίας με σκοπό, κατ’ αρχάς, να εμποδίσουν τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν από το να παράσχει στρατιωτική βοήθεια προς τον ρωσόφιλο πληθυσμό που βρίσκεται στα πρόθυρα της γενοκτονίας στην Ανατολική Ουκρανία και, δεύτερον, να πυροδοτήσουν την ανατροπή του προέδρου Πούτιν από τον ρωσικό λαό λόγω των δυσμενών συνεπειών της διεξαγόμενης από τη Δύση επιχείρησης υπονόμευσης της ρωσικής οικονομίας. Μάλιστα, πρόσφατα, στο γερμανικό περιοδικό Der Spiegel, ο Wolfgang Mόnchau, αρθρογράφος των Financial Times, έγραψε ότι η επερχόμενη έκρηξη της χρηματοοικονομικής βόμβας, σε μερικές εβδομάδες, θα ανατινάξει την κυβέρνηση του προέδρου Πούτιν!
Οι λόγοι για τους οποίος οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση επιδιώκουν με τόσο πάθος την απόσπαση της Ουκρανίας από τη ρωσική σφαίρα επιρροής και την ένταξη της Ουκρανίας στους ευρωατλαντικούς θεσμούς (Ευρωπαϊκή Ένωση και ΝΑΤΟ) είναι οι εξής: (α) Η Ουκρανία αποτελεί γεωπολιτικό και κυρίως γεωοικονομικό (λόγω γεωγραφικής θέσης και αγωγών ενέργειας) σύνδεσμο της Ρωσικής Ομοσπονδίας με την Κεντρική Ευρώπη και με τη Δυτική Ευρώπη γενικότερα. (β) Η Ουκρανία, στο πλαίσιο του σοβιετικού συστήματος, ανέπτυξε εξαιρετικά υψηλής ποιότητας μεταποίηση και κατόρθωσε να διατηρήσει την υψηλή ποιότητα των εργοστασίων της και στη μετασοβιετική εποχή. Η ουκρανική μεταποίηση αφενός μπορεί να ανταγωνιστεί επάξια τις αντίστοιχες μεταποιητικές μονάδες της Δύσης, αφετέρου αποτελεί σημαντικό προμηθευτή της Ρωσίας. Οι ευρωατλαντιστές επιδιώκουν να εντάξουν την Ουκρανία στην Ευρωπαϊκή Ένωση για να προκαλέσουν την αποβιομηχάνιση της Ουκρανίας και έτσι ο δευτερογενής τομέας της ουκρανικής οικονομίας να μη μπορεί να ανταγωνιστεί τον δευτερογενή τομέα των κυρίαρχων οικονομιών της Δυτικής Ευρώπης, αλλά και για να σπάσουν τον μεταποιητικό δεσμό μεταξύ της Ουκρανίας και της Ρωσίας. (γ) Η Ουκρανία (ειδικά το Κίεβο) αποτελεί πολιτιστική κοιτίδα των Ρώσων και πεδίο ιστορικών μαχών των Ρώσων Ορθοδόξων Χριστιανών εναντίον ιμπεριαλιστικών επιδρομών που πραγματοποίησαν, τον 13ο αιώνα, οι Σταυροφόροι της Δύσης (ιδίως οι Τεύτονες Ιππότες) εναντίον του ορθόδοξου χριστιανικού κόσμου της Ανατολής.
Για τη Δύση, η πολιτιστική και θρησκευτική υπονόμευση και χειραγώγηση της Ουκρανίας αποτελεί στρατηγικό στόχο. Εξ ου και, στην εξέγερση και το πραξικόπημα εναντίον της νόμιμης ουκρανικής κυβέρνησης του Βίκτορ Γιανουκόβιτς, χρησιμοποιήθηκαν ευρέως Ουνίτες και γενικά πολίτες ελεγχόμενοι ψυχοπολιτιστικά από τη Δύση. Μάλιστα, σε αυτήν κοιτίδα της ρωσικής Ορθοδοξίας, μετά από την χειραγωγούμενη από τους ευρωατλαντιστές πραξικοπηματική ανατροπή της κυβέρνησης Γιανουκόβιτς, την προεδρία της Ουκρανίας κατέλαβε προσωρινά (μέχρι τη διενέργεια εκλογών) ο Ολεξάντερ Τουρτσίνοφ, ο οποίος στο θρήσκευμα είναι Ευαγγελικός Βαπτιστής, ενώ την πρωθυπουργία της χώρας κατέλαβε προσωρινά (μέχρι τη διενέργεια εκλογών) ο Αρσένιι Γιατσένιουκ, ο οποίος στο θρήσκευμα είναι Ουνίτης και επίσης, όπως αποκάλυψε, στην ιστοσελίδα του, ο ενημερωτικός όμιλος The Voice of Russia, o Γιατσένιουκ έχει στενούς δεσμούς με τη διαβόητη αμερικανική θρησκευτική οργάνωση της Σαϊεντολογίας (Scientology), σεμινάρια της οποίας έχει παρακολουθήσει.
Όμως, παρά τις στρατιωτικές, οικονομικές, ψυχολογικές και ευρύτερες πολιτικές επιθέσεις του Ευρωατλαντικού πόλου, η Ρωσία, λόγω των BRICS και των καλών σχέσεων που έχει δομήσει με τη Λατινική Αμερική, δεν είναι ούτε γεωπολιτικά ούτε καν, στενά, γεωοικονομικά απομονωμένη. Το 2014, η Ρωσική Διαστημική Υπηρεσία Roscosmos συνεργάζεται ήδη με το κινεζικό στρατιωτικό σύστημα για την αντικατάσταση αμερικανικών ηλεκτρονικών υποδομών, οι οποίες (στο πλαίσιο εκβιασμών των ΗΠΑ προς την Κίνα) διακρατούνται από τους Αμερικανούς προμηθευτές. Αυτό μάλιστα μπορεί να είναι το πρώτο βήμα μιας νέας τεχνολογικής συμμαχίας μεταξύ των κρατών-μελών των BRICS. Πολλά κράτη της Λατινικής Αμερικής και της Κεντρικής Ασίας επιθυμούν διακαώς να προμηθεύουν τη Ρωσία με αγροτικά προϊόντα. Επίσης, μέσω των BRICS (δεδομένης μάλιστα της νέας φιλορωσικής ινδικής κυβέρνησης), η Ρωσία μπορεί να αρθρώσει μια στρατηγική για μια εναλλακτική, καλύτερη οικονομική παγκόσμια τάξη πραγμάτων.
Επιπλέον, σε αντιδιαστολή προς τους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Ρωσία ορθώνει μια νέα στρατιωτική συμμαχία, δηλαδή τον Οργανισμό του Συμφώνου Συλλογικής Ασφάλειας (Collective Security Treaty Organization), ως εναλλακτική επιλογή προς το ΝΑΤΟ, και μια νέα οικονομική συμμαχία, δηλαδή την Ευρασιατική Οικονομική Ένωση (Eurasian Economic Union, EaEU), ως εναλλακτική επιλογή προς την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Στρατηγική Πρόταση για την Ελλάδα:
Για γεωπολιτικούς, οικονομικούς, πολιτικούς, αλλά πρωτίστως πολιτιστικούς και ευρύτερους υπαρξιακούς λόγους, η Ελλάδα πρέπει να κάνει τις εξής στρατηγικές κινήσεις:
Πρώτον, η Ελλάδα πρέπει να αποχωρήσει πλήρως από το ΝΑΤΟ και να γίνει πλήρες μέλος του Οργανισμού του Συμφώνου Συλλογικής Ασφάλειας.
Δεύτερον, η Ελλάδα πρέπει να αποχωρήσει πλήρως από την Ευρωπαϊκή Ένωση, περιλαμβανομένης προφανώς της Ευρωζώνης και, με εθνικό νόμισμα (Δραχμή), να γίνει πλήρες μέλος της Ευρασιατικής Οικονομικής Ένωσης, που είναι ένας αχανής, νέος επενδυτικός και γενικά γεωοικονομικός χώρος. Η Ευρασιατική Οικονομική Ένωση αποτελεί μια εμπορική και τελωνειακή ένωση η οποία αφήνει στα κράτη μέλη της σημαντικούς βαθμούς ελευθερίας στην άσκηση εθνικής οικονομικής πολιτικής, ενώ τους προσφέρει στρατηγικά οικονομικά πλεονεκτήματα και τεράστιες αγορές. Στις 29 Μαΐου 2014, οι πρόεδροι της Ρωσίας, του Καζακστάν και της Λευκορωσίας συναντήθηκαν στην πρωτεύουσα του Καζακστάν, Αστάνα και επισφράγησαν επισήμως τη συμφωνία τους για την ολοκλήρωση της δημιουργίας της Ευρασιατικής Ένωσης μέχρι την 1η Ιανουαρίου 2015.
Τρίτον, μέσω των δύο προαναφερθεισών στρατηγικών κινήσεων, η Ελλάδα πρέπει να αξιοποιήσει, οικονομικά και πολιτικά, ολόκληρο το σύστημα των BRICS. Ο οικονομικός σύνδεσμος BRICS, μεταξύ της Βραζιλίας, της Ρωσίας, της Ινδίας, της Κίνας και της Νότιας Αφρικής, αποτελεί έναν θεσμό οικονομικής συνεργασίας που αντιπροσωπεύει περίπου το 40 τοις εκατό του παγκοσμίου πληθυσμού και περίπου το 20 τοις εκατό του παγκοσμίου Ακαθαρίστου Εγχωρίου Προϊόντος.
* Partner (Ειδικός στη Γεωπολιτική και τη Διεθνή Ασφάλεια) της R-Techno
ΠΗΓΗ: r-techno.org
Διαβάστε Περισσότερα »

Συρία: «Κεραυνοί» για Δύση-Τουρκία από πρώην αναλυτή CIA



Μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συνέντευξη, μεστή μηνυμάτων προς πολλούς αποδέκτες, παραχώρησε ένας άνθρωπος που δε μασάει τα λόγια του, πολυγραφότατος, ο Αμερικανός πρώην επικεφαλής αναλυτής της CIA, Γκρέιαμ Φούλερ στην τουρκική εφημερίδα Ραντικάλ. Ο Φούλερ, αναφερόμενος στο θέμα της Συρίας, είπε ότι τώρα μόνο, κατόπιν των εξελίξεων στο Ιράκ, συνειδητοποιεί η Δύση και η Τουρκία ότι ο Άσαντ θα μείνει, τελικά, στην εξουσία.
ΠΗΓΗ: http://www.al-monitor.com/
ΑΠΟΔΟΣΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ: Παντελής Καρύκας

«Ήταν λάθος υπολογισμός. Δεν υπολογίστηκε ορθά, ειδικά από την Τουρκία, η ικανότητα του Άσαντ να παραμείνει στην εξουσία. Η απόπειρα έξωσης του Άσαντ έφερε τους τζιχαντιστές. Το γεγονός αυτό μετέβαλε δραματικά την κατάσταση. Οι μυστικές υπηρεσίες Δύσης και Τουρκίας απέτυχαν στην Συρία. Δεν κατάφεραν να υπολογίσουν τη δυναμική του Άσαντ», είπε ο Φούλερ.
Η δυναμική του Άσαντ, κατά τον Φούλερ, οφείλετε σε μια σειρά παραγόντων. Ο Άσαντ είναι κατά του ακραίου Ισλάμ, δεν καταδίωξε τις μειονότητες στη χώρα του και για το Ισραήλ αποτελεί έναν προβλέψιμο αντίπαλο, με τον οποίο όμως είναι δυνατή η επίτευξη μιας συμφωνίας, αντίθετα με τους φανατικούς σουνίτες. «Τώρα όμως η Ουάσινγκτον, έστω και απρόθυμα, αποδέχτηκε πλέον το τετελεσμένο της παραμονής του Άσαντ στην εξουσία», δήλωσε ο Φούλερ.
«Η παραμονή του Άσαντ στην εξουσία εξυπηρετεί τη στιγμή αυτή, τα αμερικανικά συμφέροντα. Η Τουρκία δεν έχει άλλη επιλογή από το να αποδεχτεί επίσης τα τετελεσμένο. Μέχρι την εμπλοκή της στην Συρία, η τουρκική εξωτερική πολιτική είχε λογική. Τώρα, η Τουρκία οφείλει να αναζητήσει επαφές με την Συρία του Άσαντ», τόνισε ο Φούλερ. «Η πολιτική της Τουρκίας στην Συρία έβλαψε την εικόνα της χώρας και τις σχέσεις της με το Ιράκ και το Ιράν», υπογράμμισε.
Όσον αφορά το Ισλαμικό Κράτος (IS), ο Φούλερ δεν «μάσησε» τα λόγια του. «Πιστεύω πως οι ΗΠΑ υπήρξαν ένας από τους βασικούς υπεύθυνους για τη δημιουργία και την ανάπτυξη της οργάνωσης αυτής, πρώτα από όλα, μέσω της εισβολής στο Ιράκ και της καταστροφικής πολιτικής των επεμβάσεων στη Μέση Ανατολή που ακολούθησαν. Επίσης, το IS ενισχύθηκε από τις επιλογές της κυβέρνησης Μαλίκι.
»Ελπίζω, η αποχώρηση Μαλίκι να επαναφέρει, σταδιακά, τις ισορροπίες μεταξύ σουνιτών και σιιτών στο Ιράκ. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να απαλλαγούμε από το IS, όχι η στρατιωτική δράση. Η Τουρκία πάντως δεν αποτελεί στόχο του IS, διότι υποστηρίζει τους αντικαθεστωτικούς στην Συρία. Προφανείς στόχοι του IS είναι η Ιορδανία, η Σαουδική Αραβία και ορισμένες χώρες του Κόλπου», είπε ο Φούλερ.

Αναφερόμενος στο Κουρδικό, ο Φούλερ τόνισε πως είναι λογικό, καταρχήν, οι Κούρδοι, του ΡΚΚ περιλαμβανομένου, να πολεμούν το IS, το οποίο για αυτούς αποτελεί πρωταρχική απειλή, αυτή τη στιγμή. Δήλωσε επίσης, πως οι συνομιλίες μεταξύ Τουρκίας και ΡΚΚ είναι θετικό βήμα που έπρεπε να γίνει.
«Αν το Ντιγιαρμπακίρ δεν είναι ευχαριστημένο, μπορεί κάλλιστα να τύχει εκμετάλλευσης από τους εχθρούς της Τουρκίας», είπε χαρακτηριστικά. «Πιστεύω πως οι Κούρδοι τα Τουρκίας θα κερδίσουν κάποια αυτοδιοικητική και πολιτιστική αυτονομία. Αν η Τουρκία χειριστεί το θέμα σωστά οι Κούρδοι δεν θα ζητήσουν ανεξαρτησία», είπε.
Τέλος, αναφερόμενος στο ζήτημα Γκιουλέν, είπε ότι η επιρροή του αυτοεξόριστου στις ΗΠΑ ιεροδιδασκάλου, είναι βαθύτερη από όσο αρχικά πίστευε στην Τουρκία. Ωστόσο, όπως είπε, δεν θεωρεί ότι οι μαγνητοφωνήσεις και οι αποκαλύψεις των σκανδάλων στην Τουρκία συνδέονται, απαραίτητα, με τον Γκιουλέν. Κατέληξε λέγοντας, ότι οι ΗΠΑ δεν θα εκδώσουν τον Γκιουλέν στην Τουρκία, παρά τα συνεχή αιτήματα Ερντογάν, επί του προκειμένου.
 defence-point
Διαβάστε Περισσότερα »

Η νατοϊκή γκλάντιο της Τουρκίας πίσω από τη βαρβαρότητα της 6-7ης Σεπτεμβρίου 1955

του Σάββα Καλεντερίδη
Σύμφωνα με δημοσίευμα της 12 Αυγούστου 2008 της εφημερίδας Ραντικάλ, τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στις 5-7 Σεπτεμβρίου 1995 εναντίον των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης είχαν οργανωθεί από τη Διοίκηση Ανορθοδόξου Πολέμου (Özel Harp), που αποτελούσε το μηχανισμό που είχε στηθεί από το ΝΑΤΟ, για την αποτροπή του κομμουνιστικού κινδύνου.
Τώρα, ενώ συνεχίζεται η ανακριτική διαδικασία για την υπόθεση της τρομοκρατικής-ναζιστικής οργάνωσης ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ, οι δικαστικές αρχές ανακαλύπτουν τις διασυνδέσεις της γκλάντιο με την ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ.
Ο εκ των συλληφθέντων για συμμετοχή στην οργάνωση, ταγματάρχης ε.α. Φικρέτ Εμέκ (Fikret Emek), στο σπίτι του οποίου ανακαλύφθηκε ολόκληρο οπλοστάσιο της οργάνωσης, ήταν διευθυντής του Περιφερειακού Γραφείου της Υπηρεσίας Ερευνών Επιστράτευσης. Με βάση έναν ισχυρισμό, η Υπηρεσία Ερευνών Επιστράτευσης (Seferberlik Tetkik Kurulu) ιδρύθηκε το 1952 και τα κατά τόπους γραφεία της οργάνωναν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της τουρκικής επικράτειας "γιάφκες πατριωτών".
Με βάση πάντα το δημοσίευμα, το 1978, κατά τη διάρκεια γεύματος που είχε παραθέσει στη λέσχη αξιωματικών του Καρς ο υποστράτηγος Σαμπρί Γιρμιμπέσογλου (Sabri Yirmibeşoğlu) στον Μπουλέντ Ετζεβίτ, συζητήθηκε το θέμα της Διοίκησης Ανορθοδόξου Πολέμου, την οποία ο Μπουλέντ Ετζεβίτ υποπτευόταν ότι βρίσκεται πίσω από δολοφονίες δασκάλων, καθηγητών, εισαγγελεών και απλών πολιτών. Να σημειωθεί ότι οι ενέργειες εκείνες προκάλεσαν εσωτερικό χάος στην Τουρκία και κατέστησαν απαραίτητη την παρέμβαση του στρατού, υπό τον στρατηγό Εβρέν (1980).
Ο Γιρμιμπέσογλου, επί χρόνια στέλεχος της τουρκικής γκλάντιο, με τις απαντήσεις του στην αρχή προσπάθησε να αποπροσανατολίσει τον Ετζεβίτ, λέγοντας:
"Οι υποψίες σας είναι ανεδαφικές".
Ο Ετζεβίτ στη συνέχεια ρώτησε:
"Για παράδειγμα, ο πρόεδρος του εθνικιστικού κόμματος (MHP) στο νομό Καρς δεν μπορεί να είναι μυστικό στέλεχος της πολιτικής προέκτασης της Διεύθυνσης Ανορθοδόξου Πόλέμου";
Ο Γιρμιμπέσογλου, σε μια κρίση ειλικρίνιας το παραδέχτηκε, λέγοντας:
"Μάλιστα, έτσι είναι, όμως να ξέρετε ότι είναι ένα πολύ έμπιστο πρόσωπο, είναι σύντροφός μας και καλός πατριώτης".
Ο Γιρμιμπέσογλου είχε μια αξιοθαύμαστη και ταχύτατα ανελισσόμενη πορεία στο στρατό. Το μυστικό αυτής της επιτυχημένης πορείας κρύβεται και στο παρελθόν του. Στο παρελθόν, την περίοδο που διαδραματίστηκαν τα γεγονότα της 6-7 Σεπτεμβρίου 1955, υπηρετούσε στην Υπηρεσία Ερευνών Επιστράτευσης, προάγγελο της Διεύθυνσης Ανορθοδόξου Πολέμου. Ο Γιρμιμπέσογλου, το 1991, είχε πει στο δημοσιογράφο Fatih Güllapoğlu τα εξής:
"Τα γεγονότα της 6-7 Σεπτεμβρίου ήταν δουλειά της Διεύθυνσης Ανορθοδόξου Πολέμου. Ήταν μια εξαιρετική και πολύ καλά οργανωμένη ενέργεια. Και πέτυχε το στόχο της".
Ο Γιρμιμπέσογλου πήγε στο εξωτερικό για μια νατοϊκή εκπαίδευση και στη συνέχεια μετατέθηκε στην Κύπρο, τον τόπο που γεννήθηκε το τουρκικό αντιαντάρτικο (kontrgerilla).
Μετά τη διάλυση της οργάνωσης (γκλάντιο) στην Ιταλία, μας είπαν ότι διαλύθηκε και η αντίστοιχη οργάνωση στην Τουρκία. Όπως φαίνεται όμως από τα στοιχεία που έρχονται στο φως με αφορμή την υπόθεση ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ, η οργάνωση αυτή συνεχίζει να υφίσταται.
Ο ταγματάρχης ε.α. Φικρέτ Εμέκ (Fikret Emek), που βρίσκεται στη φυλακή, προφυλακισμένος με την κατηγορία της συμμετοχής στην τρομοκρατική οργάνωση και της κατοχής όπλων και εκρηκτικών, υπηρέτησε όσο ήταν εν ενεργεία στη Διοίκηση Ειδικών Δυνάμεων (Özel Kuvvetler Komutanlığı), που είναι η φυσική συνέχεια της Διοίκησης Ανορθοδόξου Πολέμου (Özel Harp Dairesi), αλλά και στην Υπηρεσία Ερευνών Επιστράτευσης, σε διάφορες πόλεις της Τουρκίας, γεγονός που δείχνει ότι η υπηρεσία αυτή συνεχίζει να υπάρχει, να έχει αφανή οργανική σχέση με τη ΔΕΔ και να δρα ως "παραμάγαζο" της τουρκικής γκλάντιο.
Για παράδειγμα, σύμφωνα με τη δικογραφία, ο Εμέκ υπηρέτησε:
1996- 1999: Μούγλα, Περιφερειακός διευθυντής της Υπηρεσίας Ερευνών Επιστράτευσης 1999- 2001: Καρς, Διευθυντής της Υπηρεσίας Ερευνών Επιστράτευσης
2001-2004: Διευθυντής Αντικατασκοπείας στο σύνταγμα Έρευνας Διάσωσης της Διοίκησης Ειδικών Δυνάμεων του ΓΕΕΘΑ.
2004: του απονεμήθηκε σύνταξη.
Η Υπηρεσία Ερευνών Επιστράτευσης (Seferberlik Tetkik Kurulu, STK), της οποίας η εμπλοκή στην τουρκική γκλάντιο μέχρι τώρα ήταν εντελώς άγνωστη, ιδρύθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 1952 από τον ταξίαρχο Ντανίς Καράμπελεν (Daniş Karabelen), μετά από απόφαση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας της Τουρκίας. Τον πρώτο επίσημο βασικό πυρήνα της Υπηρεσίας Ερευνών Επιστράτευσης αποτέλεσαν 16 αξιωματικοί που είχαν εκπαιδευτεί στον ανορθόδοξο πόλεμο και τη στρατηγική στις ΗΠΑ, ΤΟ 1948. Ανάμεσα στους εκπαιδευθέντες ήσαν οι Turgut Sunalp, Ahmet Yıldız, Alparslan Türkeş, Suphi Karaman και Fikret Ateşdağlı. Ο Τουργκούτ Σουνάλπ μετά την αποστρατεία του με το βαθμό του αντιστρατήγου, διετέλεσε πρέσβης της Τουρκίας στον Καναδά και πρόεδρος του Εθνικιστικού Δημοκρατικού Κόμματος Τουρκίας, που ιδρύθηκε καταμεσής της χούντας του Εβρέν (1984). Ο Αρπασλάν Τουρκές ήταν αυτός που διοργάνωσε το πραξικόπημα του 1960 και έκτοτε, μέχρι το θάνατό του (1997), έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην παρακρατική-παραστρατιωτική οργάνωση των ακροδεξιών στις τάξεις των Γκρίζων Λύκων και των εθνικιστικών κομμάτων που ίδρυσε ο ίδιος (MCP, MHP).
Από τα πρώτα πράγματα που έκανε η Υπηρεσία Ερευνών Επιστράτευσης ήταν να εξασφαλίσει επαφή, μέσω εξειδικευμέτων και επιλεγμένων αξιωματικών του τουρκικού στρατού με την JUSMAT (Joint US Military Mission for Aid to Turkey).
Στις 12 Μαΐου 2008, ο 90ετής πρώην συντονιστής της παραστρατιωτικής οργάνωσης TMT (Türk Mukavemet Teşkilatı) στην Κύπρο, απόστρατος συνταγματάρχης Ισμαήλ Τανσού (İsmail Tansu), δήλωνε στο μεγάλης κυκλοφορίας τουρκικό περιοδικό Aksiyon, ότι η Υπηρεσία Ερευνών Επιστράτευσης ιδρύθηκε και λειτουργούσε μυστικά στα πλαίσια του ΓΕΕΘΑ, μετά από πρόταση των ΗΠΑ. Ο στόχος ήταν η αντιμετώπιση πιθανής εισβολής και η αποτροπή της κατοχής της Τουρκίας από τη Ρωσία. Συγκεκριμένα ο σκοπός ίδρυσης της υπηρεσίας ήταν "Σε περίπτωση κατοχής της Τουρκίας από τις δυνάμεις του εχθρού, να αποτραπεί η μεταξύ τους επικοινωνία και επαφή και με ανταρτοπόλεμο να επιτευχθεί η καταρράκωση του εχθρού".
Μυστικός όρκος: Έμπιστα άτομα έμπαιναν στην οργάνωση δίνοντας "μυστικό όρκο". Τα άτομα αυτά επιλέγονταν κατά τη διάρκεια της θητείας τους και ήσαν κυρίως έφεδροι αξιωματικοί. Όσοι εργάζονταν στο αρμόδιο γραφείο που στεγαζόταν στο ΓΕΕΘΑ, ήταν υπό συνεχή παρακολούθηση για όλη τους τη ζωή. Τα άτομα που επιλέγονταν για μυστική δράση, έπρεπε να είναι "εθνικιστές και πατριώτες". Η αξιοπιστία και η τήρηση της μυστικότητας των ατόμων αυτών ελεγχόταν συνεχώς μέσα από συζητήσεις και απο άλλες ενέργειες.
Διευθύνσεις Περιοχής (Bölge başkanlıkları): Τα μέλη της Υπηρεσίας Ερευνών Επιστράτευσης (ΥΕΕ) ήταν πολίτες που επιλέγονταν από την κοινωνία. Ήταν οργανωμένοι σε πυρήνες και σε καμία περίπτωση δεν γνώριζε κανείς μέλη άλλου πυρήνα. Επιλέγονταν και εκπαιδεύονταν όσο υπηρετούσαν ως έφεδροι αξιωματικοί και τους φέρναμε σε επαφή με τον Διευθυντή Περιοχής, με την αποστολή να χτίσει ο καθένας το δικό του μηχανισμό. Στο γραφείο στο ΓΕΕΘΑ υπηρετούσαν 50-60 αξιωματικοί. Ιδρύοντας τις Διευθύνσεις Περιοχών της ΥΕΕ στην Κωνσταντινούπολη, τη Σμύρνη, το Καρς, το Αρνταχάν, την Τραπεζούντα, άρχισε η οργάνωση των πυρήνων. Κανείς δεν ήξερε ότι προετοιμαζόμαστε μυστικά για έναν πόλεμο.
Την TMT την ίδρυσε η ΥΕΕ: Μετά από εντολή του τότε πρωθυπουργού Αντνάν Μεντερές και του υπουργού εξωτερικών Φατίχ Ρουστού Ζορλού, για την αντιμετώπιση της δράσης της ΕΟΚΑ, αποφασίστηκε η ίδρυση μιας οργάνωσης που θα υπήγετο στη Διεύθυνση Ανορθοδόξου Πολέμου του ΓΕΕΘΑ. Μετά από αυτό, το 1957 ιδρύθηκε η ΤΜΤ. Τη σχεδίαση, τη διοίκηση και το συντονισμό της ανέλαβε ο Ισμαήλ Τανσού.
Τα λεφτά έρχονταν από τις ΗΠΑ: Ο αντιστράτηγος ε.α. Κεμάλ Γιαμάκ (Κemal Yamak), που διετέλεσε διεθυντής του κλάδου τη δεκαετία του 1970, δήλωσε ότι "οι ΗΠΑ έδιναν κάθε έτος ένα εκατομμύριο δολάρια για τη λειτουργία του μηχανισμού. Η βοήθεια ερχόταν μέσω της JUSMAT. Θάψαμε τα αμερικάνικα όπλα σε υπόγειες κρύπτες, για να χρησιμοποιήσουν οι μυστικές μονάδες σε περίπτωση ρωσικής κατοχής. Το γραφείο των Αμερικανών ήταν απέναντι από το παλαιό Γκιούλχανε (Gülhane) και τα γραφεία της ΥΕΕ ήταν σε μια βίλα, σε ένα στενό κοντά στο Κιζιλάι (Kızılay)".
Όταν κόπηκε η οικονομική βοήθεια των ΗΠΑ, το έμαθε ο Ετζεβίτ: Μόλις οι ΗΠΑ έκοψαν την οικονομική βοήθεια, ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ Σεμίχ Σαντζάρ (Semih Sancar) ζήτησε λεεφτά από τα απόρρητα κονδύλια του πρωθυπουργού Ετζεβίτ, για τη χρηματοδότηση της οργάνωσης. Τότε έμαθε ο Ετζεβίτ για την ύπαρξη της οργάνωσης αυτής.

Μετά το 1967 έγινε Διεύθυνση Ανορθοδόξου Πολέμου (ΔΑΠ, ÖHD)
Το όνομα της οργάνωσης το 1967 άλλαξε με πρωτοβουλία του τότε διοικητή, Τζιχάτ Άκγιολ (Cihat Akyol) και από ΥΕΕ έγινε ΔΑΠ. Τα μέλη της ΔΑΠ, που είχαν αποκτήσει πλέον εμεπειρία και εξειδίκευση στον ανορθόδοξο πόλεμο, είχαν συγκροτήσει έναν μυστικό στρατό μέσα στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις. Μερικοί από εκείνους που διοργάνωσαν το πραξικόπημα του 1960, έκαναν δικές τους ιδιωτικές αποθήκες όπλων και πυρομαχικών και εξόπλισαν παραστρατιωτικά τμήματα.
Το 1994 η Διεύθυνση Ανορθοδόξου Πολέμου μετατράπηκε σε Διοίκηση Ειδικών Δυνάμεων (ΔΕΔ).

Οι μυστικοί στρατοί του ΝΑΤΟ
Η ΥΕΕ και η ΔΑΠ αποτέλεσαν μέρος της έρευνας του Ελβετού ερευνητή Ντανιέλ Γκάνσερ (Daniele Ganser), συγγραφέα του βιβλίου "Οι μυστικοί στρατοί του ΝΑΤΟ". Ο Γκάνσρε, που αφιέρωσε μεγάλο μέρος του βιβλίου του στην Τουρκία, γράφει ότι "ενώ οι παρόμοιοι στρατοί έχουν διαλυθεί στις άλλες χώρες του ΝΑΤΟ, ο μυστικός στρατός στην Τουρκία συνεχίζει τη δράση του και λειτουργεί με βάση τον κανονισμό 31-15".

Πίσω από κάθε σκοτεινή υπόθεση κρύβονται οι δυνάμεις του ανορθοδόξου πολέμου
Είναι γνωστό ότι στελέχη τέτοιων μηχανισμών κρύβονται πίσω από πολλά και σημαντικά γεγονότα που συνέβησαν στην Τουρκία. Υπάρχουν πληροφορίες και αναφορές που αποδεικνύουν ότι τα γεγονότα της 6-7 Σεπτεμβρίου στην Κωνσταντινούπολη και η σφαγή της 1ης Μαΐου 1977 στην πλατεία Ταξίμ σχεδιάστηκαν και υλοποιήθηκαν από τη ΔΑΠ. Ορισμένα γεγονότα που συνέβησαν κατά τη διάρκεια του αγνώνα εναντίον του ΡΚΚ, όπως έκνομες επιχειρήσεις, δολοφονίες Κούρδων κλπ, έχουν καταδικαστεί από το ΕΔΑΔ.
Την τελευταία περίοδο έχουν συλληφθεί αρκετά μέλη (αξιωματικοί) της ΔΕΔ, για συμμετοχή σε διάφορες συμμορίες. Στις επιχειρήσεις εξάρθρωσης συμμοριών με τις κωδικές ονομασίες Sauna και Atabeyler συνελήφθησαν αξιωματικοί της ΔΕΔ.
Ο πρώην διευθυντής πληροφοριών της Γενικής Ασφάλειας Τουρκίας Bülent Orakoğlu είχε πει τα εξής:
"Οι πολίτες που ανήκουν στη ΔΕΔ δεν δρουν πειθαρχημένα. Πίσω από τα άτομα που έκαναν την επίθεση στον Άρειο Πάγο, και επάνδρωσαν τις συμμορίες Atabeyler και Sauna κρύβονται πάντα άτομα που έχουν σχέση με τη ΔΕΔ... Όλα αυτά τα φαινόμενα παράγονται από άτομα που ανήκουν σε μηχανισμούς του κράτους που δεν λειτουργούν με βάση κάποιο νόμο. Σε όλα αυτά τα φαινόμενα υπάρχουν απόστρατοι αξιωματικοί."
Πηγή: http://www.radikal.com.tr/
Default.aspx?aType=Detay&ArticleID=893195&Date=12.08.2008&CategoryID=77
 infognomonpolitics
Διαβάστε Περισσότερα »

31/8/14

15 τσεχικά αεροσκάφη Aero L-159 αγόρασε εσπευσμένα το Ιράκ για να αντιμετωπίσει το ISIS


15-τσεχικά-αεροσκάφη-αγόρασε-το-Ιράκ
Δεκαπέντε τσεχικά εκπαιδευτικά/ελαφρά μαχητικά Aero L-159 θα αγοράσει το Ιράκ προκειμένου να τα χρησιμοποιήσει άμεσα κατά των τζιχαντιστών του ISIS.
Παλαιότερα οι Τσέχοι είχαν επιχειρήσει να πουλήσουν το ίδιο αεροσκάφος στο Ιράκ, αλλά τότε οι Ιρακινοί με αμερικανική παρέμβαση είχαν επιλέξει το σαφώς ανώτερν δυνατοτήτων αλλά πανάκριβο και ιδιαίτερα υψηλού κόστους συντήρησης νοτιοκορεατικό FA-50, το οποίο είχε αναπτυχθεί από κοινού με την Lockheed Martin και για αυτό μοιαζει σαν ένα μικρό F-16 ένώ είναι το μοναδικο εκαπιδευτικό αεροσκάφος παγκοσμίως το οποίο έχει την δυνατότητα υπερηχητικής πτήσης.
Η προμήθεια όμως «πάγωσε» (όπως έχει «παγώσει» και η προμήεθια των F-16Q) και η συμφωνία για τα Aero L-159 οριστικοποιήθηκε χθες.
Βάσει της συμφωνίας οι Τσέχοι θα παραδώσουν τα αεροσκάφη, καθώς επίσης τα αναγκαία πυρομαχικά και όλο τον εξοπλισμό υποστήριξης, ενώ θα αναλάβουν και την εκπαίδευση των Ιρακινών πιλότων στον τύπο.
Υπενθυμίζεται, ότι χθες, η τσεχική κυβέρνηση αποφάσισε να δώσει ελαφρύ οπλισμό, επιιθετικά τυφέκια, πολυβόλα, φορητούς αντιαρματικούς εκτοξευτές και χειροβομβίδες στους Κούρδους του Ιράκ για να αντιμετωπίσουν το ISIS.
defencenet.gr
Διαβάστε Περισσότερα »

Επικυρώθηκε από την Αίγυπτο η Συμφωνία με την Κύπρο για την ΑΟΖ



Η Αίγυπτος επικύρωσε χθες την συμφωνία που υπέγραψε τον περασμένο Δεκέμβριο στο Κάιρο ο Κύπριος Πρόεδρος Αναστασιάδης με τον Πρόεδρο της Αιγύπτου Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι. Η συμφωνία έχει μεγάλη σημασία για την Κύπρο, καθώς διασαφηνίζει τα θαλάσσια σύνορα των ΑΟΖ των δύο κρατών, ώστε να προχωρήσουν απρόσκοπτα οι έρευνες υδρογονανθράκων ή ακόμα και να υπάρξει συνεκμετάλλευση των όποιων κοιτασμάτων ενδέχεται να υπάρχουν εκατέρωθεν των ορίων.
Αξίζει να σημειωθεί ότι τα οικόπεδα 4, 5, 10, 11 και 12 της κυπριακής ΑΟΖ καταλήγουν νοτίως στη διαχωριστική γραμμή των ΑΟΖ Κύπρου και Αιγύπτου. Ταυτόχρονα, η συμφωνία των δύο κρατών ξεκαθαρίζει σημαντικά θέματα για τις πετρελαϊκές που έχουν εξασφαλίσει δικαιώματα έρευνας και εκμετάλλευσης στα εν λόγω οικόπεδα.
Επίσης, ιδιαίτερη σημασία έχει ότι με την επικύρωση της συμφωνίας επιβεβαιώνεται από πλευράς Αιγύπτου η πλήρης αναγνώριση της κυπριακής ΑΟΖ, αφού το τεμάχιο 4, είναι ένα από αυτά που προσπαθεί να αμφισβητήσει η Τουρκία. Κατ’ επέκταση, η στάση που κρατάει η σημερινή αιγυπτιακή κυβέρνηση αποτελεί μεγάλη νίκη για την Λευκωσία σε ότι έχει να κάνει με τις τουρκικές βλέψεις στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.
Σημειώνεται ότι οι διαπραγματεύσεις για την επίτευξη της διμερούς συμφωνίας ξεκίνησαν το 2011 αλλά στη συνέχεια καθυστέρησαν λόγω των γεγονότων στην Αίγυπτο. Η επίσκεψη του Αιγύπτιου υπουργού Ενέργειας στην Κύπρο τον περασμένο Φεβρουάριο αλλά και του Κύπριου Υπουργού Ενέργειας στην Αίγυπτο προ δύο εβδομάδων, επέδρασαν καταλυτικά στην τελική επικύρωση της συμφωνίας.
 energia
Διαβάστε Περισσότερα »