21/11/14

Tα άγνωστα ελληνικά προγράμματα ανάπτυξης οπλικών συστημάτων

Και μόνο ο τίτλος αυτού του άρθρου θα μπορούσε να προκαλέσει τα γέλια του κάθε καλοπροαίρετου αναγνώστη, αφού για πολλά χρόνια οι «κατάλληλοι» άνθρωποι στην «κατάλληλη θέση» είχαν καταφέρει να πείσουν τους Έλληνες πολίτες και ειδικότερα τους νέους ανθρώπους ότι η χώρα μας δεν μπορεί να παράγει προϊόντα υψηλής τεχνολογίας. Για δεκαετίες οι περισσότεροι  Έλληνες είχαν υποστεί μία πλύση εγκεφάλου της οποίας βασική ιδέα ήταν ότι η χώρα μας και το ανθρώπινο δυναμικό της είναι κατάλληλο μόνο για την παροχή υπηρεσιών και για τον ρόλο των σερβιτόρων της Ευρώπης όπως κάποιοι έλεγαν στις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Και όμως το πρώτο αληθινό ελληνικό μυστικό πρόγραμμα ανάπτυξης οπλικών συστημάτων από εγχώριες δυνάμεις και φορείς ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1980 από ένα μηχανικό της ΠΑ και από 5 σμηνίτες με ειδικές γνώσεις απόφοιτους πανεπιστημιακών σχολών. Με πενιχρά μέσα, με δυσκολίες, με όρεξη όμως για εργασία και πρόοδο, οι άνθρωποι αυτοί ξεπέρασαν τους εαυτούς τους και εργάστηκαν πάνω στην ανάπτυξη ενός συστήματος το οποίο πίστευαν ότι θα συνέβαλε στην αμυντική θωράκιση της χώρας και στην αυτονόμηση της ελληνικής αμυντικής μηχανής στα πλαίσια του εφικτού.
Το ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνεται και σε άλλα ανάλογα προγράμματα στα οποία Έλληνες μηχανικοί όλα αυτά τα τελευταία 30 χρόνια ενεπλάκησαν και έφεραν εις πέρας χωρίς όμως αρκετές φορές να φτάσουν στο τελικό στάδιο που ήταν η αξιοποίηση των καρπών του έργου τους από τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις. Με απλά λόγια εκατοντάδες άνθρωποι εργάστηκαν να αναπτύξουν εγχώρια τεχνολογία εγχώρια οπλικά συστήματα υψηλής τεχνολογίας τα οποία είτε είχαν κάποια περιορισμένη χρήση είτε χάθηκαν στην ομίχλη της ιστορίας.
Η πρώτη ελληνική βόμβα κατευθυνόμενη με δέσμη Laser
Η ιστορία της πρώτης ελληνικής βόμβας Laser ταυτίζεται με το πρώτο ελληνικό μυστικό πρόγραμμα ανάπτυξης ενός οπλικού συστήματος υψηλής τεχνολογίας. Μετά την χρήση των πρώτων βομβών κατευθυνόμενων με δέσμη Laser στο Βιετνάμ από την αμερικανική Αεροπορία στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και πιο συγκεκριμένα το 1968 η ΠΑ αποφάσισε στα τέλη της δεκαετίας του 1970 να αγοράσει αριθμό αμερικανικών  βομβών τύπου Paveway I. Όπως ανέφεραν μελέτες της εποχής εκείνης οι βόμβες Paveway I που χρησιμοποιηθήκαν την περίοδο 1972-1973 στην πρωτεύουσα του Βορείου Βιτενάμ, Hanoi και στην πόλη Haiphong επίσης του Βορείου Βιετνάμ, επέτυχαν τους στόχους του σε ποσοστό 48,5% την στιγμή που με τις απλές συμβατικές βόμβες οι συνάδελφοι τους έπλητταν τους ίδιους στόχους με ποσοστό επιτυχίας 5,5%. Στα πλαίσια της προσπάθειας για την ελληνοποίηση των συστημάτων που οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις χρησιμοποιούσαν η τότε ηγεσία της ΠΑ και του υπουργείου Άμυνας πρότεινε την ανάπτυξη μίας ελληνικής βόμβας laser. Η ομάδα που δημιουργήθηκε στο ΚΕΤΑ για την ανάπτυξη αυτής της βόμβας αποτελείτο από ένα αξιωματικό μηχανικό της ΠΑ το Σμηναγό Κ. Χατζηαναστασίου με σημαντική εμπειρία και σπουδές υψηλού επιπέδου στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Η ομάδα αυτή πλαισιώθηκε από 5 σμηνίτες οι οποίοι ήταν απόφοιτοι ελληνικών πανεπιστημιακών και τεχνικών σχολών και οι οποίοι αργότερα ως πολίτες εργάστηκαν σε εταιρείες και ιδρύματα που σχετίζονταν με την ανάπτυξη οπλικών συστημάτων. Η ομάδα αυτή των 6 ατόμων σε συνεργασία με τον καθηγητή Α. Πολάτο του ΤΕΙ Πειραιά το οποίο σχεδίασε και κατασκεύασε τα ηλεκτρονικά της βόμβας, με τα λίγα μέσα που διέθετε το 1980 ξεκίνησε το έργο της βασιζόμενη πάνω στις υπάρχουσες αμερικάνικες βόμβες Paveway I που η όπως αναφέρθηκε ΠΑ διέθετε. Εφαρμόζοντας αυτό που οι περισσότερες χώρες έκαναν και κάνουν την «αντίστροφη μηχανίκευση» μελέτησαν και αφομοίωσαν την τεχνολογία των αμερικανικών βομβών και κατασκεύασαν την πρώτη ελληνική βόμβα. Χρησιμοποιώντας δύο βόμβες Mk82 των 500 λιβρών η ελληνική ομάδα τοποθέτησε την συλλογή που είχε κατασκευάσει και δοκίμασε τις δύο βόμβες πρωτότυπα στο πεδίο βολής της Κρανέας.
Για την πραγματοποίηση των δύο δοκιμών χρησιμοποιήθηκαν δύο αεροσκάφη F-4Ε όπου το πρώτο αεροσκάφος έφερε την βόμβα και το δεύτερο ένα καταδείκτη. Ο καταδείκτης ήταν τοποθετημένος στην αριστερή πλευρά του πιλοτηρίου και το χειριζόταν ο ΧΟΣ του αεροσκάφους με το μαχητικό να πραγματοποιεί βύθιση προς το στόχο με κλίση προς τα αριστερά επιτρέποντας στον ΧΟΣ να φωτίζει το στόχο με τον καταδείκτη. Η πρώτη δοκιμή της ελληνικής βόμβας laser, πραγματοποιήθηκε στα τέλη του 1981 και ήταν αποτυχημένη. Αυτό όμως δεν αποθάρρυνε την ομάδα των Ελλήνων μηχανικών της ΠΑ και η δεύτερη απόπειρα ήταν επιτυχημένη με το αεροπλάνο να κάνει άφεση του όπλου από ύψος 2.000-3.000 ποδών. Η δεύτερη δοκιμή ήταν αρκετά επιτυχής και δημιουργούσε πολλές ελπίδες για το μέλλον του προγράμματος. Σύμφωνα με τον σχεδιασμό της ομάδας χρειαζόταν η πραγματοποίηση περισσότερων δοκιμών οι οποίες τελικά δεν έγιναν.
Ακολούθως το 1983, ο επικεφαλής της ομάδας ανάπτυξης της βόμβας laser Σμηναγός Κ. Χατζηαναστασίου πραγματοποίησε μία προμελέτη για μία νέα κατευθυνόμενη  βόμβα η οποία δεν είχε καμία σχέση με την αμερικανική γνωστή βόμβα Paveway I πάνω στην οποία είχε βασιστεί η πρώτη ελληνική βόμβα. Η νέα βόμβα είχε διαφορετική αρχιτεκτονική και αναμφίβολα αποτελούσε μία πολύ φιλόδοξη προσπάθεια. Η προμελέτη της βόμβας εστάλη στον τότε υπουργό Εθνικής Άμυνας, ο οποίος την κοινοποίησε σε ελληνικές κρατικές και ιδιωτικές πολεμικές βιομηχανίες, (ΕΒΟ, ΠΥΡΚΑΛ, ΕΑΒ και ELFON) για να εξεταστούν οι δυνατότητες ανάπτυξης της και παραγωγής της. Δυστυχώς η ομάδα που είχε ξεκινήσει το πρόγραμμα της κατασκευής της πρώτης ελληνικής βόμβας laser διαλύθηκε και δεν υπήρξε συνέχεια του έργου της, ο δε επικεφαλής της διώχτηκε ποινικά με την κατηγορία για διαρροή απορρήτων στοιχείων της ελληνικής βόμβας laser σε ιδιωτική ελληνική εταιρεία…παρά το γεγονός ότι αυτό πραγματοποιήθηκε μέσα από τις διαδικασίες των υπηρεσιών του υπουργείου Εθνικής Άμυνας.
Το πρόγραμμα για δύο χρόνια έπεσε σε αδράνεια, ώσπου το 1985 υπήρξε η επανεργοποίηση ενός νέου, συναφούς προγράμματος ανάπτυξης μίας σύγχρονης βόμβας laser από την ΕΑΒ, η οποία αξιοποιώντας τις δυνατότητες και το προσωπικό της νεοσύστατης τότε Διεύθυνση Έρευνας και Ανάπτυξης, κατασκεύασε συνολικά 8 πρωτότυπα νέων συλλογών καθοδήγησης βομβών αεροσκαφών με δέσμη laser. Το πρόγραμμα ουσιαστικά ξεκίνησε από την αρχή και η σχεδιαστική ομάδα η οποία αποτελείτο από 10 μηχανικούς της ΕΑΒ ανέπτυξε μία νέα συλλογή για βόμβα laser η οποία ήταν σαφώς ανώτερη της αντίστοιχης αμερικανικής.
Η συλλογή της βόμβας ονομάστηκε «Σάρισα» από το μακεδονικό δόρυ και μπορούσε να τοποθετηθεί σε διαφορετικές εκδόσεις βομβών. Το ελληνικό σύστημα καθοδήγησης της βόμβας με δέσμη  laser που ανέπτυξε η ΕΑΒ μπορούσε να προσαρμοστεί στις κοινές, βαλλιστικής πτώσης αεροπορικές βόμβες - γνωστές τύπου Mk82, Mk83, Mk84 εκ των οποίων οι δύο πρώτες η Mk82 και η Mk83 κατασκευάζονται στην Ελλάδα από τα ΕΑΣ – μετατρέποντας αυτές σε κατευθυνόμενες βόμβες. Το εν λόγω σύστημα που ανέπτυξε η ΕΑΒ βασιζόταν στην ίδια αρχή λειτουργίας του αμερικανικού όπλου Paveway ΙΙ, σύμφωνα με το οποίο ο στόχος φωτιζόταν με δέσμη laser και ο φωτοανιχνευτής στο ρύγχος της βόμβας, ανιχνεύοντας την κηλίδα laser πάνω στον στόχο, έδινε τα κατάλληλα σήματα στα πηδάλια κατεύθυνσης ώστε η βόμβα να διατηρηθεί σε τροχιά πρόσκρουσης με το στόχο. Το σύστημα κατεύθυνσης διόρθωνε κατ' ουσία τα σφάλματα που μπορούσαν να συμβούν κατά τη διάρκεια άφεσης του όπλου, μετατρέποντάς αυτό σε όπλο ακριβείας.
Η σχεδίαση του όπλου επέφερε σημαντικές καινοτομίες ως προς το αντίστοιχο αμερικανικό όπλο, καινοτομίες που επικεντρώθηκαν στη νέα φιλοσοφία του προενισχυτή του φωτοανιχνευτή και του λογαριθμικού ενισχυτή, των οποίων οι σχεδιαστικές παράμετροι περιόριζαν το CEP (Circular Error Probability, Πιθανότητα Κυκλικού Σφάλματος) πρόσκρουσης του όπλου σε μόλις 3 πόδια και έτσι το έκαναν ικανό να περάσει μέσα από ένα παράθυρο ή να χτυπήσει τον πυλώνα μιας μικρής γέφυρας. Για την ιστορία το CEP μίας αμερικανικής βόμβας Paveway II ήταν 10 πόδια οπότε αντιλαμβάνεται κανείς την ποιότητα της δουλειάς που έφεραν σε πέρας οι Έλληνες μηχανικοί της ΕΑΒ. Πέραν όμως των παραπάνω, κατά τη σχεδίαση του όπλου μελετήθηκε και εξομοιώθηκε αναλυτικά η βαλλιστική του τροχιά σε μια σειρά διαφόρων ελιγμών και συνθηκών άφεσης από αεροπλάνο και έτσι ήταν δυνατό να εκπονηθεί ένας πλήρης πτητικός φάκελος του όπλου.Στη συνέχεια, η ΕΑΒ και ο κάθε πιθανός χρήστης ήταν σε θέση να αναγνωρίζει με ακρίβεια τη συμπεριφορά της βόμβας και την ακρίβεια αυτής.
Μέσα από το συγκεκριμένο πρόγραμμα σχεδίασης και ανάπτυξης της ελληνικής κατευθυνόμενης βόμβας ωφελήθηκε σημαντικά η εγχώρια βιομηχανία καθώς η θερμική μπαταρία και η γεννήτρια πεπιεσμένου αερίου (η οποία παράγει με χημική αντίδραση αέρια υπό υψηλή πίεση για να κινηθούν τα πτερύγια ελέγχου), κατασκευάστηκαν στη χώρα μας από ελληνικές βιοτεχνίες, με βάση συγκεκριμένες προδιαγραφές της ΕΑΒ.
 
Επιπλέον οι μηχανικοί της ΕΑΒ σχεδίασαν και κατασκεύασαν τον λογαριθμικό ενισχυτή και τις ηλεκτρονικές μονάδες του συστήματος καθοδήγησης. Παράλληλα, η εταιρεία σχεδίασε τον φωτοανιχνευτή της βόμβας το οποίο τον προμηθεύτηκε από βρετανική βιομηχανία, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα την πλήρη αυτονομία της στην παραγωγή του όπλου. Η βόμβα δοκιμάστηκε με πραγματικές βολές στο πεδίο βολής Κρανιά, με μεγάλη επιτυχία το 1988.
Συνολικά τέσσερις από τις οκτώ βόμβες δοκιμάστηκαν στο πεδίο βολής από δύο αεροσκάφη F-4E της ΠΑ εναντίον διαφορετικών στόχων υπό διαφορετικά σενάρια με επιτυχία.  Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι κατά την διάρκεια της πρώτης ρίψης με βόμβα dummy, η «Σάρισα» κατάφερε να χτυπήσει με απόλυτη ακρίβεια τον στόχο που ήταν ένα βαρέλι. Στη συνέχεια σε άλλη ρίψη η ελληνική βόμβα χτύπησε τον πυργίσκο άρματος Μ-47 που είχε τοποθετηθεί ως στόχος, με εκπληκτική ακρίβεια δίπλα από την θύρα εισόδου του αρχηγού του άρματος εκτινάσσοντας το άρμα στον αέρα. Παρά το γεγονός ότι το εν λόγω πρόγραμμα είχε πολλούς υποστηρικτές στην ΠΑ και στην υπηρεσία της ΠΑ στην ΕΑΒ, δεν υπήρξε ποτέ κάποια προμήθεια έστω και ενός μικρού αριθμού της ελληνικής βόμβας από την ΠΑ, αφού όπως φάνηκε επικράτησε το γνωστό ρητό που επικρατεί στις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις  «αφού κάνει τα ίδια με τα αμερικανικά όπλα γιατί να το αναπτύξουμε ;». Αυτό βέβαια είχε σαν αποτέλεσμα να εξαλειφτεί και κάθε εξαγωγική προοπτική του όπλου αυτού μίας και καμία χώρα δεν αγοράζει οπλικό σύστημα που δεν υπηρετεί στις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας παραγωγής.
Αν και δεν υπήρξε κάποια περεταίρω επίσημη υποστήριξη του προγράμματος οι μηχανικοί της ΕΑΒ συνέχισαν να εργάζονται πάνω στην ελληνική βόμβα laser και πραγματοποίησαν σειρά βελτιώσεων στο υπάρχων μοντέλο. Όμως την περίοδο που συνέβαιναν αυτά δηλαδή 1989-1990, η χώρα βίωνε την γνωστή κρίση της ακυβερνησίας, των συνεχόμενων εκλογικών αναμετρήσεων, των σκανδάλων και των δικαστηρίων, με αποτέλεσμα η πολύ σημαντική αυτή προσπάθεια ανάπτυξης ενός ελληνικού οπλικού συστήματος υψηλής τεχνολογίας να σταματήσει.
Σε ερώτηση που είχε τεθεί παλαιότερα από το περιοδικό ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ (τεύχος 9  Ιούνιος 1995, σελ. 36-37) στον πρώην πρόεδρο της ΕΑΒ Αθ. Νέζη σχετικά με την εξέλιξη του εν λόγω προγράμματος ο τότε πρόεδρος της ΕΑΒ είχε δώσει την ακόλουθη απάντηση «Προγράμματα της έρευνας και ανάπτυξης όπως αυτό της βόμβας laser ολοκληρώθηκαν κανονικά και μάλιστα με επιτυχία. Ο λόγος που δεν προχώρησαν σε ότι αφορά βέβαια την μαζική παραγωγή των προϊόντων και τη διάθεση τους, σχετίζεται με τις επιλογές του αμερικανικού μάνατζμεντ, το οποίο περιόρισε σημαντικά και υποβάθμισε θα έλεγα τις δραστηριότητες έρευνας και ανάπτυξης. Πάντως ειδικά για τις βόμβες laser έχει επιδειχθεί ενδιαφέρον από ξένους πελάτες και θα υπάρξει επαναδραστηριοποίηση σχετικά με το πρόγραμμα αυτό».
Έπρεπε τελικά να περάσουν 8 χρόνια μετά την πραγματοποίηση των δοκιμών της ελληνικής βόμβας laser (1988) και να λάβει χώρα η κρίση στα Ίμια για να προκύψει η επαναδραστηριοποίηση του προγράμματος. Πράγματι την ίδια χρονιά, το 1996, προφανώς υπό το σοκ της ελληνοτουρκικής κρίσης, η τότε Γενική Διεύθυνση Εξοπλισμών προσπάθησε να ξεκινήσει το πρόγραμμα ανάπτυξης της βόμβας laser, με μία πρόσθετη βελτίωση όσον αφορά τα υπάρχοντα σχέδια της βόμβας. Η προσθήκη αυτή ήταν η τοποθέτηση ενός πυραυλοκινητήρα ο οποίος θα επέτρεπε στο βλήμα να πλήττει στόχους σε ακόμη μεγαλύτερη απόσταση κατά το πρότυπο της αμερικανικής βόμβας AGM-123 A Skipper II η οποία ουσιαστικά είναι μία βόμβα Paveway II στο πίσω μέρος της οποίας τοποθετήθηκε ένας πυραυλοκινητήρας. Mέχρι εκείνη την στιγμή η έκδοση της ελληνικής βόμβας, επέτρεπε την καταστροφή στόχων σε αποστάσεις μέχρι και 20 χλμ.
Η κατευθυνόμενη βόμβα AGM-123A Skipper II τέθηκε σε υπηρεσία το 1985 από το αμερικανικό Ναυτικό και προοριζόταν για την καταστροφή στόχων από απόσταση με ακρίβεια συμπεριλαμβανομένων και πολεμικών πλοίων.  Η AGM-123A Skipper II αποτελείται από την κατευθυνόμενη βόμβα GBU-16/B Paveway II της οποίας τα επιμέρους τμήματα είναι η συμβατική βόμβα Mk83 των 1000 λιβρών, το σύστημα καθοδήγησης MAU-169/B, η συλλογή πτερυγίων MXU-667/B και το προωθητικό σύστημα WPU-5/B, το οποίο αποτελείται από τον πυραυλοκινητήρα Mk78 του πυραύλου AGM-45B Shrike. Το νέο βλήμα μπορούσε να πλήξει τους στόχους σε απόσταση 55 χλμ αν και λόγω των περιορισμών του καταδείκτη στην πραγματικότητα η εμβέλεια του AGM-123A Skipper II έφτανε τα 25 χλμ.
Η πρωτοβουλία για την τοποθέτηση του πυραυλοκινητήρα του AGM-123A Skipper II στην ελληνική βόμβα laser της ΕΑΒ ανήκε στον Αίθωνα Ναρλή ο οποίος το 1997 ήταν ο προϊστάμενος της Διεύθυνσης Τεχνολογίας Έρευνας και Ανάπτυξης της ΓΔΕ. Ο Α. Ναρλής το φθινόπωρο του 1997 κατά την διάρκεια της συνόδου της Ελληνοαμερικανικής  Αμυντικής Συνεργασίας DICA, ζήτησε από τις ΗΠΑ να δοθεί στην Ελλάδα ο φάκελος παραγωγής του AGM-123A Skipper II, η οποία ούτως ή άλλως δεν βρισκόταν πλέον σε παραγωγή στις ΗΠΑ. Η απάντηση όμως των αμερικανών δεν ήταν θετική προφανώς διότι εκτιμούσαν ότι η Ελλάδα στο μέλλον να χρειαστεί να αγοράσει και άλλες βόμβες Paveway II.
Από την άλλη πλευρά το ενδιαφέρον της τότε ηγεσίας του ΥΠΕΘΑ δεν ήταν ανάλογο της σημασίας του προγράμματος και έτσι για μία ακόμα φορά η δοκιμασμένη και έτοιμη για παραγωγή και με εξαγωγικές προοπτικές ελληνική βόμβα laser «Σάρισα» οδηγήθηκε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας με αποτέλεσμα η ΠΑ να καλύπτει τις ανάγκες της με νέες βόμβες, αλλοδαπής κατασκευής.   
 
Το πρόγραμμα του συστήματος ηλεκτρονικού πολέμου Ε-292 της ΠΑ
Ένα από τα πλέον επιτυχημένα ηλεκτρονικά συστήματα που σχεδιάστηκαν και κατασκευάστηκαν στην Ελλάδα, από Έλληνες μηχανικούς ήταν ο παρεμβολέας Ε-292. Επρόκειτο για ένα σύστημα ηλεκτρονικού πολέμου για αεροσκάφη το οποίο ξεκίνησε και αναπτύχτηκε από την ΠΑ. Η ανάπτυξη του συστήματος ξεκίνησε ως πρόγραμμα το 1992 και για την σχεδίαση και ανάπτυξη του απασχολήθηκαν μόνο Έλληνες μηχανικοί της ΠΑ. Το εργαστηριακό πρωτότυπο ήταν έτοιμο έξι χρόνια αργότερα, το 1998, όπου και έγιναν οι πρώτες εργαστηριακές δοκιμές από τις οποίες αντλήθηκαν τα πρώτα συμπεράσματα. Στις αρχές της νέας χιλιετίας οι Έλληνες μηχανικοί αποφάσισαν ότι είχε έρθει ο καιρός για την πρώτη πτητική δοκιμή του συστήματος το οποίο θα τοποθετείτο στο εσωτερικό ενός αεροσκάφους.
Το ελληνικό σύστημα  Ε-292 είχε σχεδιαστεί ώστε να λειτουργεί παράλληλα  με το υπάρχων σύστημα ηλεκτρονικού πολέμου ΔΙΑΣ που διέθεταν τα ελληνικά A-7Η και F-4E. Για την ιστορία το σύστημα ηλεκτρονικού πολέμου ΔΙΑΣ (DIAS) είχε κατασκευαστεί από αμερικανική εταιρεία με βάση τις προδιαγραφές που είχε προσδιορίσει η ΠΑ στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Σχεδιαστικά το ΔΙΑΣ βασίστηκε στην φιλοσοφία του αμερικανικού Ναυτικού όσον αφορά τα συστήματα αυτοπροστασίας που αγόραζε, σύμφωνα με την οποία η βιβλιοθήκη των συστημάτων αυτών θα πρέπει να είναι ανοικτή ώστε να μπορούν οι μηχανικοί να ενσωματώνουν και τις νέες απειλές που τα αεροσκάφη του αμερικανικού Ναυτικού αντιμετωπίζουν ανά τον κόσμο. Κατά τον τρόπο αυτό το σύστημα αυτοπροστασίας ΔΙΑΣ διαθέτει μία εντυπωσιακή επιχειρησιακή ευελιξία η οποία του επιτρέπει να προσαρμόζεται στις νέες απαιτήσεις και να αναβαθμίζεται διαχρονικά.
Συνολικά εξήντα μονάδες του συστήματος ΔΙΑΣ παραγγέλθηκαν το 1980 για τα αεροσκάφη A-7H και F-4E της ΠΑ με συνολικό κόστος 30 εκατ. δολαρίων και είχαν εγκατασταθεί εσωτερικά στα αεροσκάφη. Το σύστημα περιελάμβανε κατά πάσα πιθανότητα μία έκδοση του παρεμβολέα AN/ALQ-184 (?), το σύστημα RWR AN/ALR-66 (VE) της εταιρείας Litton(πρώηνGeneral Instrument Corp), τον εκτοξευτή αντιμέτρων AN/ALE-40 της εταιρείας Tracor. Το βιομηχανικό πρωτότυπο του παρεμβολέα Ε-292 κατασκευάστηκε από ελληνική κρατική βιομηχανία το 2000 και μετέπειτα εγκαταστάθηκε σε αεροσκάφος δοκιμής της ΠΑ.
Αξιοποιώντας το υπάρχων σύστημα ηλεκτρονικού πολέμου ΔΙΑΣ το οποίο όπως αναφέρθηκε είχε εγκατασταθεί και στα μαχητικά F-4E της ΠΑ από την δεκαετία του 1980, το ελληνικό σύστημα δεν κρίθηκε ότι θα μπορούσε να αξιοποιηθεί από το συγκεκριμένο τύπο αεροσκαφών. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των μηχανικών της ΠΑ βασισμένες πάνω στα δεδομένα των συστημάτων που διέθετε το F-4Ε δηλαδή το ραντάρ AN/APQ-120 και το γεγονός ότι το αεροσκάφος διέθετε τους κυματοδηγούς του συστήματος ηλεκτρονικού πολέμου ΔΙΑΣ στο εμπρός και στο πίσω τμήμα του αεροσκάφους, η λειτουργία του Ε-292 θα προκαλούσε παρεμβολές στο ραντάρ του F-4Ε και στα φίλια αεροσκάφη που πέταγαν πίσω από το αεροσκάφος που έφερε το σύστημα.
Το επόμενο βήμα της ομάδας ανάπτυξης του Ε-292 ήταν η ανεύρεση ενός άλλου αεροσκάφους το οποίο θα μπορούσε να φέρει το σύστημα χωρίς τα προβλήματα που παρουσίαζε το F-4E. Η λύση που προκρίθηκε ήταν η τοποθέτηση του συστήματος στο βομβαρδιστικό Α-7Η το οποίο όπως αποδείχτηκε μπορούσε να επιχειρήσει με το σύστημα εγκατεστημένο χωρίς προβλήματα και περιορισμούς. Το συγκεκριμένο αεροσκάφος ήταν εξοπλισμένο όπως και το F-4E, με το σύστημα ηλεκτρονικού πολέμου ΔΙΑΣ, το οποίο όπως έχει αναφερθεί ήταν ολοκληρωμένο με το σύστημα RWR AN/ALR-66 (VE) και τον εκτοξευτή αντιμέτρων AN/ALE-40.
Η δοκιμή πραγματοποιήθηκε στα τέλη του 2002 και ήταν απόλυτα επιτυχημένη, αφού το Α-7Η  κατάφερε να τυφλώσει τα ραντάρ AN/APG-68 (V7) των F-16C Block 50 τα οποία είχαν παραληφτεί πριν από μερικά χρόνια και αντιπροσώπευαν ότι πιο σύγχρονο διέθετε η ΠΑ τότε. Όπως είχε δημοσιευτεί το περασμένο καλοκαίρι στο διαδίκτυο το ελληνικό σύστημα παρεμβολής Ε-292 μπορούσε να προκαλέσει παρεμβολές στα ραντάρ των F-16 Block 50 σε απόσταση 35 ναυτικών μιλίων, χωρίς να δημιουργεί προβλήματα στο αεροσκάφος φορέα του παρεμβολέα.
Οι πτητικές δοκιμές συνεχίστηκαν μέχρι και το 2005 από την ΠΑ και ήταν επιτυχημένες. Για μία ακόμη φορά ένα ελληνικό σύστημα υψηλής τεχνολογίας ίσως «το σημαντικότερο ερευνητικό πρόγραμμα της ΠΑ μέχρι και εκείνη την περίοδο» όπως ανέφερε ένα απόρρητο έγγραφο που δημοσιεύτηκε στο διαδίκτυο αυτό το καλοκαίρι το οποίο όμως δεν έτυχε περεταίρω αξιοποίησης όπως πρότειναν οι τότε χειριστές του προγράμματος Ε-292. Σύμφωνα με πληροφορίες ο λόγος που δεν προχώρησε το πρόγραμμα ήταν η απόσυρση των A-7H λίγα χρόνια μετά την πραγματοποίηση της πρώτης δοκιμής.
Παρόλα αυτά η ελληνική ομάδα βρισκόταν σε σωστό δρόμο και θα μπορούσε με περισσότερα χρήματα μέσα και πάνω από όλα πρωτοβουλία και υποστήριξη να προχωρήσει στην ανάπτυξη ενός συστήματος το οποίο θα μπορούσε να εγκατασταθεί και να λειτουργεί παράλληλα με τα άλλα συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου στα αεροσκάφη της ΠΑ αυξάνοντας έτσι την επιβιωσιμότητας τους.    

Το πρόγραμμα ανάπτυξης του συστήματος έγκαιρης προειδοποίησης της «ΟΜΑΔΑΣ  ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ»
Το ελληνικό πρόγραμμα ανάπτυξης του συστήματος έγκαιρης προειδοποίησης της «ΟΜΑΔΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ» ήρθε στην επιφάνεια μέσα από μία συζήτηση που πραγματοποιήθηκε στην ελληνική Βουλή την Άνοιξη του 2011 και πιο συγκεκριμένα στις 25 Μαΐου 2011 όταν κατά την διάρκεια συζητήσεως με αντικείμενο ζητήματα του υπουργείου Εθνικής Άμυνας δύο βουλευτές από δύο διαφορετικά κόμματα επεσήμαναν την ύπαρξη του προγράμματος αυτού το οποίο την περίοδο εκείνη βρισκόταν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Από την μία πλευρά η βουλευτής του ΚΚΕ Λιάνα Κανέλη και από την άλλη ο βουλευτής του ΛΑΟΣ Αιβαλιώτης επεσήμαναν την ύπαρξη ενός νέου προγράμματος το οποίο περιλαμβάνει την ανάπτυξη ενός νέου συστήματος που θα συνέβαλε τα μέγιστα στην εθνική ασφάλεια.
Μερικούς μήνες αργότερα εβδομαδιαία εφημερίδα επιβεβαιώνει τις πληροφορίες που οι δύο Έλληνες βουλευτές είχαν και προβαίνει στην δημοσίευση περισσότερων πληροφοριών για το σύστημα χωρίς όμως αυτές να μπορούσαν να αποκαλεστούν αποκαλυπτικές τόσο για τις δυνατότητες του, όσο και για τον τρόπο λειτουργίας του.
Πιο συγκεκριμένα σύμφωνα με το δημοσίευμα της εφημερίδας το εν λόγω σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης, είναι το επιστέγασμα μίας προσπάθειας ομάδας πέντε Ελλήνων επιστημόνων γνωστή ως «ΟΜΑΔΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ» η οποία εργάστηκε αδιάκοπα από το 2000. Οι πέντε επιστήμονες του ΑΠΘ, ο καθένας τους ειδικός σε διαφορετικούς τομείς, κατάφεραν εργαζόμενοι με άκρα μυστικότητα να λύσουν ένα από τα βασικότερα προβλήματα που η αεράμυνα της κάθε χώρας επιδιώκει δηλαδή την έγκαιρη και έγκυρη προειδοποίηση για τις κινήσεις των αντιπάλων πριν αυτοί πλησιάσουν και απειλήσουν τον φίλιο εναέριο χώρο ακόμα και για αεροσκάφη που ενσωματώνουν τεχνολογία stealth ακόμα και για UAV και που πετούν σε πολύ μεγάλο ύψος.
Σύμφωνα με την εφημερίδα μετά από 6 χρόνια σχεδιασμού πειραματισμών και αδιάκοπης ερευνητικής εργασίας οι 5 επιστήμονες παρουσίασαν το 2006 την πρόταση τους στο ΓΕΕΘΑ ενώπιων 60 επιτελών, οι οποίοι εντυπωσιάστηκαν από τις προδιαγραφές και τις δυνατότητες του συστήματος.
Ακολούθως η τότε πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας αποφάσισε να αναθέσει στην ελληνική επιστημονική ομάδα του ΑΠΘ την έρευνα και ανάπτυξη του προτεινόμενου συστήματος. Τρία χρόνια αργότερα το 2009 το Συμβούλιο Αμυντικού Σχεδιασμού Προγραμματισμού (ΣΑΣΠ)  γνωμοδοτεί υπέρ την αναγκαιότητας του συστήματος και την συνέχιση του προγράμματος και την ένταξη του όλου αντικειμένου ως θέμα αξιολόγησης στο ΣΑΓΕ κάτι που δεν συμβαίνει παρά μόνο μετά από μία νέα εισήγηση του ΣΑΣΠ στις αρχές του 2010. Τελικά το Συμβούλιο Αρχηγών (ΣΑΓΕ) συνεδριάζει τον Μάιο του 2010 και εγκρίνει το προτεινόμενο πρόγραμμα ανάπτυξης του συστήματος. Λίγες μέρες αργότερα ο ΑΝΥΕΘΑ παρέλαβε την πλήρη οικονομοτεχνική μελέτη του προγράμματος, ο φάκελος του οποίου αποτελείται από 1.050 σελίδες.
Όμως τι ακριβώς είναι το ελληνικό σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης της «ΟΜΑΔΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ». Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν δημοσιευτεί πρόκειται για ένα παθητικό σύστημα το οποίο αξιοποιεί υπάρχουσα τεχνολογία παντού Η/Μ ακτινοβολίας με παθητικές μεθόδους εντοπισμού στόχων. Το ελληνικό σύστημα σύμφωνα με τους σχεδιαστές τους θα μπορεί να εντοπίζει παθητικά πολλαπλούς στόχους Χαμηλής Παρατηρησιμότητας (L.O) και Πολύ Χαμηλής Παρατηρησιμότητας (V.L.O) χρησιμοποιώντας σύγχρονους μεθόδους άμεσου, έμμεσου και πολυστατικού εντοπισμού. Ο βασικός λόγος για τον οποίο το σύστημα αυτό σχεδιάστηκε ήταν η αδυναμία των συμβατικών αισθητήρων να ανιχνεύσουν έγκαιρα τους παραπάνω στόχους (F-35) σε ένα άκρως δύσκολο να επιτηρηθεί περιβάλλον όπως αυτό του Αιγαίου (αεροκίνητες επιχειρήσεις – κάθετη υπερκέραση).
Το ελληνικό σύστημα που προτάθηκε ουσιαστικά θα παρουσιάζει την παγκόσμια καινοτομία/πρωτοτυπία να συνδυάζει τις δυνατότητες των συστημάτων Kolchuga/VERA-E, Silent Sentry και των πολυστατικών ραντάρ ακυρώνοντας τις αδυναμίες καθενός από αυτά και συνθέτοντας αθροιστικά τα πλεονεκτήματα τους.
Συστήματα Kolchuga και VERA-E
Το ουκρανικό Kolchuga όπως και το τσέχικο αντίστοιχο VERA-E είναι ουσιαστικά συστήματα κατηγορίας ESM (υποκλοπής και ραδιοεντοποισμού) τα οποία διαθέτουν ένα σύνολο κεραιών και δεκτών με υψηλή ευαισθησία που συλλαμβάνει οποιοδήποτε σήμα από τα 130 MHz μέχρι τα 18Ghz σε αποστάσεις έως και 300-450 χλμ. Τα σήματα που λαμβάνουν οι δέκτες συγκρίνονται με τα αποθηκευμένα σε βάση δεδομένων σήματα για άμεση ταυτοποίηση και ακολούθως εντοπίζονται από τρείς έως και τέσσερις σταθμούς του συστήματος. Ακολούθως ο κεντρικός επεξεργαστής του συστήματος συγκρίνει τους χρόνους άφιξης του σήματος που είναι διαφορετικοί για κάθε δέκτη λόγω της διαφοράς θέσης του καθενός από τον πομπό.
Η απόσταση αυτή μπορεί να είναι μέχρι 30-50 χλμ από τον πομπό αυξάνοντας έτσι την επιβιωσιμότητα του συστήματος. Με δεδομένη την θέση του κάθε δέκτη η θέση του πομπού-στόχου μπορεί να καθορισθεί  επί ενός υπερβολοειδούς οπότε με την ύπαρξη και ενός τρίτου δέκτη μπορούμε να έχουμε τέτοια υπερβολοειδή. Η τομή αυτών ορίζει την καμπύλη επί της οποίας βρίσκεται η θέση του πομπού-στόχου. Εάν ο χρήστης το επιθυμεί μπορεί να προστεθεί και ένας ακόμα δέκτης ο τέταρτος που θα έχει ως αποτέλεσμα η προσπίπτουσα τομή του νέου υπερβολοειδούς  με την καμπύλη που έχει ήδη υπολογιστεί να δώσει την θέση του πομπού στόχου. Για την βελτιστοποίηση του αποτελέσματος το σύστημα μπορεί να χρησιμοποιήσει τεχνικές  όπως την μέθοδο των ελαχίστων τετραγώνων ή και φίλτρα KALMAN. Για τον απευθείας εντοπισμό της θέσης του στόχου μπορεί να εισαχθούν οι συντεταγμένες UTM των θέσεων των δεκτών και του κεντρικού συστήματος στο προκύπτον σύστημα των διαφορικών εξισώσεων.
Το αμερικανικό σύστημα PCL/Silent Sentry και το γαλλικό Homeland Alerter 100
Το αμερικάνικο σύστημα PCL/Silent Sentry και το γαλλικό Homeland Alerter 100 αξιοποιούν την παρούσα ηλεκτρομαγνητική ενέργεια στις ζώνες των συχνοτήτων VHF και UHF και μετρά τις αποκλίσεις σε συχνότητα και φάση μεταξύ των εκπομπών των υφιστάμενων δικτύων FM, ραδιοφωνίας και τηλεοράσεως. Επιπλέον τα δύο συστήματα μπορούν να αξιοποιήσουν τα ανακλώμενα επί των πλοίων αεροσκαφών και βλημάτων κύματα των εκπομπών των προαναφερθέντων δικτύων. Τα ανακλώμενα κύματα ακολούθως συλλαμβάνονται από την κεραία «ψευδο Doppler» των συστημάτων και αναλύονται στον τομέα της συχνότητας.
Το επόμενο βήμα είναι η απόρριψη των παράσιτων σημάτων από το λογισμικό των συστημάτων το οποίο χρησιμοποιεί τεχνικές διασυσχετισμού ευαίσθητες στο φαινόμενο «Fizeau-Doppler» και σύγχρονες τεχνικές φίλτρων KALMAN. Το βασικό πλεονέκτημα των συστημάτων είναι ότι τα δίκτυα FM, ραδιοφώνου και τηλεόρασης δεν χρειάζεται να είναι φίλια ενώ δεν απαιτείται η «συνεργασία» τους αρκεί να εκπέμπουν στην περιοχή και να λαμβάνονται επαρκώς στην περιοχή ενδιαφέροντος.  Από συγκριτική άποψη τα συστήματα Kolchuga και VERA-E δίνουν μεγαλύτερη εμβέλεια και ακρίβεια (δεν απαιτούν την συνδρομή των radar εγκλωβισμού) και καταμετρούν ευχερέστερα το πλήθος των μονάδων. Ωστόσο αξιοποιούν τις εκπομπές του ιδίου του στόχου και συνακόλουθα αποτυγχάνουν στον εντοπισμό στόχων που επιχειρούν υπό  πλήρη σίγαση αισθητήρων κάτι το οποίο δεν συμβαίνει για το Silent Sentry το οποίο παρουσιάζει και μεγαλύτερη επίδοση στο ανάγλυφο (εδαφικές εξάρσεις).         

Πολυστατικά radar
Το Διστατικό  radar είναι ένα σύστημα ραδιεντοπισμού, στο οποίο τα  συγχρονισμένα μεταξύ τουςσημεία εκπομπής  και  λήψης  είναι  διαφορετικά. Μέσω αυτού, επιχειρείται ο εντοπισμός και η - 3D- καταγραφή της πορείας ιπτάμενων στόχων μικρής ανακλαστικότητος (SAR). Τα συστήματα αυτά ενδείκνυται, επίσης, και για ρόλους anti-stealth, αφού αντιμετωπίζουν ικανοποιητικά την stealth γεωμετρία (faceting), αν και σε μία τέτοια περίπτωση θα ήταν ιδανική η συνεργασία τους με τα παθητικά συστήματα εντοπισμού (P.C.L). O πρώτος λόγος, μεταξύ και άλλων σημαντικότατων, είναι η απτή πραγματικότητα, ότι «ότι εκπέμπει, αργά ή σύντομα εντοπίζεται από τον επιτιθέμενο». Και με βάση την αμείλικτη γλώσσα των αριθμών, το πλήθος των τρόπων με τους οποίου μπορούν σήμερα οι Ένοπλες Δυνάμεις μίας προηγμένης στρατιωτικά χώρας να πλήξουν ένα ενεργό radar, ως το άθροισμα των συνδυασμών μίας μεμονωμένης ή συνδυασμένης δράσης, προκαλεί σοκ και δέος στον αμυνόμενο. Σύμφωνα με υπάρχοντες επιστημονικούς υπολογισμούς υπάρχουν 69 διαφορετικοί τρόποι για να πληγεί από τον εχθρό ένα συμβατικό ενεργό radar.
Αν και για τα παθητικά και πολυστατικά δίκτυα, αποδίδεται συχνά –ο όρος «Κοινή Αρχή Λειτουργίας- υπάρχει και είναι εμφανή μία apriori διαφορά, αφού ένα διστατικό/ πολυστατικό σύστημα, δεν είναι passive. Ο βαθμός επιβιωσιμότητος ενός δικτύου παθητικών radars είναι ιδιαίτερα μεγάλος. Σε θεωρητικό επίπεδο σε ένα passive δίκτυο αισθητήρων αποτελούμενο από 20 σταθμούς, ακόμα και αν και το 25% από αυτούς ετίθεντο για οποιαδήποτε αιτία εκτός λειτουργίας, το σύστημα θα συνέχιζε να λειτουργεί με δυνατότητα εντοπισμού στόχων, η οποία απλά θα είχε μειωθεί από τον δείκτη (συνδυασμοί των 20 αντικειμένων ανά 4 δηλαδή 4.845 τρόποι σε συνδυασμούς των 15 αντικειμένων ανα 4 δηλαδή 1.354 διαφορετικούς τρόπους. Με απλά λόγια εάν το 25% των σταθμών παθητικών radar τεθεί για οποιαδήποτε αιτία εκτός λειτουργίας, το σύστημα θα συνέχιζε να λειτουργεί με δυνατότητα εντοπισμού στόχων η οποία απλά θα είχε μειωθεί από τον προαναφερθεν δείκτη σε 1.365 διαφορετικούς τρόπους.   
Ενα πολυστατικό δίκτυο radar συγκροτείται από ένα σύνολο διστατικών δεκτών, και  έναν (ή περισσότερους πομπούς). Σε αυτά, ή χρήση  αυξημένου αριθμού πομπών και δεκτών, αποσκοπεί στην αύξηση του βαθμού επιβιωσιμότητος του συστήματος, σε αποστολές Η/Π SEAD- DEAD-ECM). Κάτι τέτοιο ωστόσο συνεπάγεται πολύ δουλειά στο αντίστοιχο λογισμικό και στον χρονισμό/συγχρονισμό των διάσπαρτων σημείων λήψης. Ειδικότερα στην τρίτη από τις αναφερθείσες απειλές, ενίοτε, είναι εφικτή μέσω ενός τέτοιου δικτύου και η αξιοποίηση  σημάτων προερχομένων απo εχθρικούς παρεμβολείς ή από φίλια συμβατικά radars, άσχετα αν, αυτά, έχουν ήδη υποστεί ηλεκτρονική παρεμβολή. Θα έλεγε κάποιος ότι ένα διστατικό/πολυστατικό δίκτυο αισθητήρων θα αποτελούσε την ενδεδειγμένη (μέχρι σήμερα τουλάχιστον) απάντηση στο σοβαρότατο πρόβλημα εντοπισμού των UAV/UCAV.
Επίσης, θα ήταν ιδιαίτερα αποτελεσματικό, για τον ιχνηλάτη, στην περίπτωση του εντοπισμού κινούμενων στόχων, οι οποίοι επιχειρούν υπό πλήρη σίγαση αισθητήρων, ή ακολουθούν πορεία αναγλύφου (Ε/Π - Κάθετη υπερκέραση), σενάρια τα οποία συνιστούν ενδεχόμενα ιδιαίτερα μεγάλης πιθανότητας σε ένα σύγχρονο θέατρο επιχειρήσεων. Σε μία τέτοια περίπτωση η συνεργασία ενός τέτοιου δικτύου, με ένα δίκτυο παθητικών αισθητήρων, το οποίο θα μετέρχεται έμμεση παθητική λήψη, θα αναβάθμισε κατακόρυφα τις επιδόσεις του Ελληνικού ΣΑΕ, το οποίο έχει μείνει αρκετά πίσω αναφορικά με την αντιμετώπιση μη συμβατικών επιθετικών εγχειρημάτων.
Ήδη, η επικείμενη ένταξη του F-35 στην τουρκική Αεροπορία στα τέλη του 2018 με αρχές του 2019, καθώς και η αλματώδης εξέλιξη της τουρκικής βιομηχανίας στον τομέα των μη επανδρωμένων αεροσκαφών (υπενθυμίζεται η πρόσφατη συμφωνία ΗΠΑ Τουρκίας για την πώληση, 4 UCAV Predator και 2 UCAV Reaper) γεννά έντονο προβληματισμό στους επιτελείς του ΓΕΕΘΑ.
Σύμφωνα με διεθνή Κέντρα Ερευνών, ένα τέτοιο δίκτυο πολυστατικών radar, θα μπορούσε θεωρητικά και σε τακτικό επίπεδο να αποτελέσει μέσω πομπών υψηλότατης ισχύος συν τοις άλλοις και ένα θανάσιμο όπλο παραπλάνησης για τον αντίπαλο, υπό την προϋπόθεση ότι ερευνητής θα έχει επιλύσει, μέσω του αντίστοιχου λογισμικού (υψηλές τεχνικές φιλτραρίσματος), μία σειρά από προβλήματα, τα οποία στις μέρες μας, ίσως και να έχουν πάψει πια, να είναι χαοτικά (πολλαπλές ανακλάσεις - απόρριψη μη ωφέλιμων σημάτων κ.ά ).

Το άρθρο αναδημοσιεύεται από το περιοδικό "ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ"   
Διαβάστε Περισσότερα »

Νέος αγωγός από Ισραήλ μέσω Κύπρου και Κρήτης

Νέος αγωγός από Ισραήλ μέσω Κύπρου και Κρήτης


Την άμεση συμμετοχή του στην επιλογή προώθησης των ενεργειακών φυσικών πόρων της Ανατολικής Μεσογείου μέσω του αγωγού East Med Pipeline, αλλά και στην κατασκευή του ίδιου του αγωγού, ζήτησε το Ισραήλ, δια στόματος του Ισραηλινού υπουργού Ενέργειας, όπως δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο υπουργός ΠΕΚΑ, Γιάννης Μανιάτης.
Ο East Med Pipeline, με τη συμμετοχή της Edison, από τα θαλάσσια κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου θα επεκταθεί στην Κύπρο, την Κρήτη, στη συνέχεια στη δυτική Ελλάδα, την Πελοπόννησο και Ήπειρο και θα συναντήσει, τελικά τον ελληνοϊταλικό αγωγό IGI (διασυνδετήριο αγωγό Ελλάδα- Ιταλία).
Συμμετέχοντας στη διάσκεψη υψηλού επιπέδου στη Ρώμη με θέμα «Κτίζοντας μια ευρωμεσογειακή ενεργειακή γέφυρα- Η στρατηγική σημασία των ευρωμεσογειακών δικτύων φυσικού αερίου και ηλεκτρικής ενέργειας στο πλαίσιο της ενεργειακής ασφάλειας», ο υπουργός Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής μίλησε για σημαντικές εξελίξεις στον τομέα της ενεργειακής συνεργασίας Ελλάδας- Κύπρου- Ισραήλ.
«Ανοίγει μια νέα σελίδα στο ενεργειακό γίγνεσθαι της ευρύτερης περιοχής» τόνισε ο κ. Μανιάτης, προσθέτοντας ότι συναντήθηκε προχθες βράδυ με τους ομολόγους του της Κύπρου, Γιώργο Λακκοτρύπη και του Ισραήλ, Σιλβάν Σαλόμ, όπως και με τον αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής αρμόδιο για θέματα ενέργειας, Μάρος Σέφτσοβιτς.
«Κατά τη συνεργασία αυτή, ο Ισραηλινός υπουργός ζήτησε και συμφωνήσαμε να συμμετάσχει άμεσα η χώρα του στον αγωγό East Med Pipeline» όπως τόνισε ο Γιάννης Μανιάτης. Πρόκειται για τον αγωγό – αποτέλεσμα συνεργασίας της Ελλάδας και της Κύπρου, ο οποίος, με τη νέα αυτή εξέλιξη θα μπορεί να μεταφέρει αέριο από τα κοιτάσματα του Ισραήλ, προς την Ευρώπη.
«Με τον Κύπριο και τον Ισραηλινό ομόλογό μου, κάναμε επίσης γνωστή τη βούλησή μας να οργανωθεί άμεσα συνάντηση στις Βρυξέλλες, προκειμένου να υλοποιηθεί αυτή η σημαντικότατη πρωτοβουλία για την ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης, στην οποία επιθυμούμε να συμμετάσχει και η Ιταλία. Ο νέος αυτός αγωγός εξασφαλίζει μια νέα πηγή τροφοδοσίας, που είναι τα κοιτάσματα του Ισραήλ και της Κύπρου» πρόσθεσε ο κ. Μανιάτης.
«Το Ισραήλ, εκτός από τη συμμετοχή με τα κοιτάσματά του, εξέφρασε ενδιαφέρον να πάρει μέρος και στην κατασκευή του αγωγού East Med Pipeline» τόνισε ο Ιω. Μανιάτης και πρόσθεσε: «Μας ενδιαφέρει να συμμετάσχει και η ιταλική κυβέρνηση, αφού θεωρώ πως είναι ό,τι καλύτερο έχουμε πετύχει στον σημαντικότατο αυτό τομέα, τα τελευταία πέντε χρόνια».
Υπενθυμίζεται ότι ο αγωγός ΤAP, σύμφωνα με τις προβλέψεις, θα μεταφέρει 10 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα τον χρόνο. Ο East Med προβλέπεται να μπορεί να μεταφέρει από οκτώ μέχρι και 10 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα ανά έτος.
Στη διάσκεψη της Ρώμης έγινε ιδιαίτερη αναφορά και στην περιφερειακή συνεργασία με τις χώρες της Μεσογείου.
Ο κ. Μανιάτης είχε συνάντηση με τον Κύπριο ομόλογό του και τους υπουργούς ενέργειας του Ισραήλ και της Παλαιστινιακής Αρχής, στο γενικότερο πνεύμα να λειτουργήσουν οι υδρογονάνθρακες ως μέσο για την επίλυση των προβλημάτων και όχι για την επιδείνωσή τους.
«Η Ελλάδα επιθυμεί να παίξει, μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τον ρόλο του πρεσβευτή των χωρών της ευρύτερης περιοχής μας» τόνισε στην παρέμβασή του, ο Γιάννης Μανιάτης. Φράση στην οποία αναφέρθηκαν, κατά τις παρεμβάσεις τους, οι υπουργοί του Λιβάνου, του Ισραήλ και της Παλαιστίνης.
mignatiou
Διαβάστε Περισσότερα »

Εξοπλισμοί - Μίζες - Offshore! Πως μας τα "πήραν" σ΄ ένα αποκαλυπτικό κείμενο που εξηγεί τα πάντα!

Image
Για μίζες ακούμε,αλλά το χρήμα δεν το βλέπουμε να επιστρέφει στα ταμεία τουλάχιστον με την ροή που το πήραν από τις τσέπες μας. Οι υποθέσεις των εξοπλισμών είναι σκόπιμα …μπερδεμένες. Για να μην τις καταλαβαίνουμε. Ξέρουμε ότι μας έκλεψαν, αλλά δεν μπορούμε να κατανοήσουμε το πως.

Ο απόστρατος αξιωματικός του ΠΝ και συγγραφέας Αντώνης Κακαράς τα βάζει όλα σε μια σειρά. Με πολύ απλά λόγια διαβάστε πως μας τα πήρανε και δεν ξέρουμε πως να τα πάρουμε πίσω.

Διαβάστε το αποκαλυπτικό του κείμενο για να καταλάβετε τους όρους του "παιχνιδιού" του μαύρου χρήματος.

Η ΚΟΡΥΦΗ ΤΟΥ ΠΑΓΟΒΟΥΝΟΥ
Με αφορμή την υπόθεση Καρατζαφέρη και την καινούργια εμπλοκή ενός πολιτικού με την σκοτεινή πλευρά των εξοπλισμών της χώρας μας, κρίνεται χρήσιμη η ακόλουθη ενημέρωση με στοιχεία που έχουν κυκλοφορήσει και παλαιότερα.

Η επιλογή των οπλικών συστημάτων καθορίζεται από την συγκεκριμένη απειλή της χώρας που καθορίζει η Κυβέρνηση. Βάσει λοιπόν αυτής της απειλής εκπονούνται τα σχέδια αμύνης από τα αρμόδια επιτελικά γραφεία των ενόπλων δυνάμεων και παρουσιάζονται οι ανάγκες για την κάλυψή τους. Πόσα υποβρύχια, πόσα άρματα, πόσα αεροσκάφη, πυροβόλα,  κλπ έχουμε ανάγκη και τι δυνατοτήτων.

Το επόμενο βήμα είναι ο κατάλογος με τα ...χρειώδη να προωθηθεί από τις διευθύνσεις εξοπλισμών των τριών Κλάδων μέσω της ηγεσίας τους (Στρατό Ξηράς, Ναυτικό, Αεροπορία) στην πολιτική εξουσία. Και από εκεί αφού εξετασθούν οι οικονομικές δυνατότητες, αλλά και οι σκοπιμότητες κάθε είδους, να επιστρέψουν οι αποφάσεις επιλογών στις αντίστοιχες διευθύνσεις κάθε όπλου για να καθοριστούν οι τεχνικές προδιαγραφές.


Σ' αυτήν την ...ευαίσθητη φάση της διαδικασίας για την παραγγελία του όποιου οπλικού συστήματος, η μίζα πιθανότατα κάνει έγκαιρα την εμφάνισή της ήτοι πριν τον καθορισμό των προδιαγραφών. Οι νόμιμοι εκπρόσωποι των εμπόρων όπλων ξένων εταιρειών στην Ελλάδα, αρχίζουν να κινητοποιούνται.  Οι μεσάζοντες θα προσπαθήσουν να δικτυωθούν με τους επίμαχους αξιωματικούς στις διευθύνσεις εξοπλισμών που θα συντάξουν τις προδιαγραφές. Και θα πιέσουν -με το αζημίωτο- ώστε να σημειωθούν εκείνες του οπλικού συστήματος της εταιρείας που αντιπροσωπεύουν. Μιλάμε πάντα για τις περιπτώσεις που «δουλεύει, λειτουργεί» η μίζα ως μέσον προώθησης των αντίστοιχων συμφερόντων, γιατί δεν γνωρίζουμε την έκταση το εκμαυλισμού… τουλάχιστον όχι ακόμα.


Τι είναι οι προδιαγραφές; Τα χαρακτηριστικά που αναδεικνύουν το «προφίλ» ενός οπλικού συστήματος. Για παράδειγμα ένα αρματαγωγό που χρειαζόμαστε πρέπει να είναι 116 μέτρων μήκους, 3,4 μέτρων βάθους για να αναπτύσσει ταχύτητα 16 κόμβων, και να  μπορεί να μεταφέρει τόσα  άρματα μάχης, τόσα οχήματα, τζιπ και πυροβόλα, να έχει  δυνατότητα μεταφοράς ελικοπτέρου, αντιαεροπορικά πυροβόλα κ.λ.π.


Οι προδιαγραφές αυτές μπορούν να οδηγήσουν την απόφαση  στην «ανάγκη» να παραγγελθεί το συγκεκριμένο οπλικό σύστημα από μία μόνον και όχι άλλη χώρα και δη σε συγκεκριμένη εταιρεία!   Ας υποθέσουμε ότι η κυβέρνηση θέλει να παραγγείλει υποβρύχια. Και όπως γνωρίζουμε η συμφωνία για τα τέσσερα υποβρύχια που πληρώσαμε αλλά δεν παραλάβαμε εκτός από ένα  απαιτούσε τα τρία εξ αυτών να κατασκευαστούν στον Σκαραμαγκά και είμαστε ακόμα στο περίμενε της ολοκλήρωσης. όσο και να πασχίζουν οι εκεί εργαζόμενοι.


Στην κατασκευή τους εκτός από το σκαρί χρειάζονται εξοπλισμό από μηχανές, ηλεκτρονικά συστήματα, πυροβόλα, ραντάρ κ.λ.π. Οι κατασκευάστριες εταιρείες που θα πουλήσουν υλικό για να «οικοδομηθεί» το σκάφος είναι πολλές και διαθέτουν αντιπροσώπους για κάθε υλικό ξεχωριστά –ενώ κάποιοι μπορεί να εκπροσωπούν κάμποσα απ’ αυτά ή και άλλες εταιρείες.


Όταν η επιτροπή εκδώσει  τις προδιαγραφές, εγκρίνονται από την ηγεσία και προκηρύσσεται διαγωνισμός μετά σχετική απόφαση. Όλοι οι  εκπρόσωποι των εταιρειών σπεύδουν με τις προσφορές τους. Και φυσικά οι ενδιαφερόμενοι μεσάζοντες διαγκωνίζονται λυσσαλέα να επιτύχουν την παραγγελία. Και θα συνεχίσουν το τρέξιμο στους διαδρόμους πιέζοντας, τρομοκρατώντας, λαδώνοντας προκειμένου να πουλήσουν το υλικό του πελάτη τους. Θα χρησιμοποιήσουν διευθυντές και παρατρεχάμενους, θα φτάσουν μέχρι και στον υπουργό. Ενδεχομένως θα του πουν: "Ετοιμάζονται για Λέοπαρντ. Γιατί γερμανικά κι όχι γαλλικά; Μπορούμε να πιέσουμε τον Γάλλο Πρόεδρο που είναι διαλλακτικός με την Ελλάδα".

Μια άλλη επιτροπή, στελεχωμένη πάλι από αξιωματικούς, θα αξιολογήσει τις προσφορές του διαγωνισμού. Θα συντάξει έναν πίνακα όπου θα φαίνονται τα πλεονεκτήματα π.χ του αμερικανικού ή του γερμανικού υποβρυχίου. Η έκθεση αξιολόγησης των προσφορών, καταγράφει τις επιλογές της με βάση τις προδιαγραφές και τις ανάγκες των ενόπλων δυνάμεων, και προωθείται στην στρατιωτική ιεραρχία.


Στο τέλος ένα πολυμελές όργανο της ηγεσίας των ΕΔ προτείνει κατά σειρά τις προτιμήσεις του για τον συγκεκριμένο εξοπλισμό μέσω του υπουργού Εθνικής Άμυνας στην Κυβέρνηση.

Υπόψη ότι οι συμφωνίες για τις προμήθειες εξοπλισμών και για τα τρία όπλα -προκειμένου να ελέγχονται απόλυτα από τον υπουργό συντάσσονται/υπογράφονται από την Γενική Διεύθυνση Αμυντικών Εξοπλισμών και Επενδύσεων (ΓΔΑΕΕ) η οποία υπάγεται στον ΥΕΘΑ και ο διευθυντής της είναι άνθρωπος της απολύτου εμπιστοσύνης του. Τριγύρω κινούνται και διάφοροι που παίζουν διπλό ρόλο. Ο ένας είναι ο σύνδεσμος με το κυβερνών κόμμα -αν δεν είναι ο ίδιος ο υπουργός ή ο ίδιος ο διευθυντής όπως π.χ. κάποτε ο Σμπόκος- και άλλοι άμεσοι φίλοι υφυπουργού ή υπουργού που λειτουργούν ως «προγεφύρωμα» με τους νομότυπους μεσάζοντες, αυτούς που καταχρηστικά αποκαλούμε «εμπόρους όπλων» ενώ στην πραγματικότητα δουλεύουν για λογαριασμό των αφεντικών  τους όπως της γερμανικής Siemens, της HDW, κ.ο.κ..


Στο χρονικό διάστημα όπου δουλεύουν για την παραγγελία οι αρμόδιες επιτροπές, (σχεδιασμού προδιαγραφών, αξιολόγησης προσφορών, παραλαβής) ο χορός της μίζας καλά κρατεί. Ποιοι όμως παίρνουν μέρος σ’ αυτές τις επιτροπές και ποιοι εργάζονται στους επιτόπου αντιπροσώπους των κατασκευαστών; Τις επιτροπές στελεχώνουν εν ενεργεία αξιωματικοί που καλύπτουν τις θέσεις των διευθύνσεων εξοπλισμών αλλά και εκτός αυτών και στα τρία όπλα, πιθανόν δε και σχετικοί επιστήμονες εκτός ενόπλων δυνάμεων.  Και οι στρατιωτικοί όμως είναι εξαιρετικοί εξειδικευμένοι επιστήμονες, όπως ναυπηγοί απόφοιτοι του ΜΙΤ, ηλεκτρονικοί, μηχανολόγοι όπλων κλπ. Οι περισσότεροι έχουν μετεκπαιδευτεί στο εξωτερικό και έχουν επιστρέψει με μεταπτυχιακά διπλώματα, με διδακτορικά που αφορούν και τις αποκαλούμενες νέες τεχνολογίες.

Οι εν λόγω  εξειδικεύσεις αφορούν μεγάλο ποσοστό των υπηρετούντων ενώ στις διευθύνσεις που αναφέρθηκαν μπορεί να είναι τοποθετημένοι μερικές δεκάδες σε κάθε όπλο, παραμένουν δε  εκεί από ένα έως τρία χρόνια – ίσως τέσσερα σε εξαιρετικές περιπτώσεις- και στη συνέχεια μετακινούνται σε άλλες μονάδες και υπηρεσίες, σε σταδιοδρομικά καλούμενα σχολεία, σε θέσεις εξωτερικού (ΝΑΤΟ, πρεσβείες κλπ). Οι των διευθύνσεων εξοπλισμών κλπ  πάντως είναι  οι πλέον αρμόδιοι ως εκ της μόρφωσής τους να μελετήσουν κάθε εξοπλιστικό πρόγραμμα και να καταθέσουν τις προτάσεις τους.


Η απόφαση τελικά είναι κυρίως στα χέρια (ή στην τσέπη) του εκάστοτε υπουργού Εθνικής Άμυνας. Μπορεί για παράδειγμα να προτείνει και (συνήθως να) επιτύχει στο ανώτατο σχετικό  κυβερνητικό όργανο που είναι το ΚΥΣΕΑ (Κυβερνητικό Συμβούλιο Εξωτερικών και Άμυνας, αποτελούμενο από τον Πρωθυπουργό και υπουργούς) ότι αντί για τα γερμανικά Λέοπαρντ πρέπει να παραγγείλουμε γαλλικά άρματα μάχης με τις συγκεκριμένες προδιαγραφές. Ή να επιμείνει στα γερμανικά με διάφορα «επιχειρήματα»: η Γερμανία μάς έχει ήδη προμηθεύσει κι άλλους εξοπλισμούς, το προσωπικό είναι ήδη εκπαιδευμένο να χειρίζεται τα δικά τους συστήματα, τα εγχειρίδια είναι σ’ αυτή την γλώσσα κ.λ.π.


Και τότε χάνεται η μπάλα; Όχι στις εταιρείες και τους μεσάζοντες. Εκείνοι έχουν φροντίσει να μοιραστεί χρήμα πολύ στο κυβερνών κόμμα, σε κάποιους υπουργούς και πολιτικούς, λίγους αξιωματικούς εν ενεργεία και αποστράτους (που όμως εργάζονται κανονικά ως υπάλληλοι στις αντιπροσωπείες και πληρώνονται γι’ αυτό, το παράνομο θα είναι εάν προσληφτούν πριν κλείσει πενταετία από την αποστρατεία τους ή εκμαυλίσουν πρώην συναδέλφους τους). Τη μπάλα τη χάνουμε εμείς, στο μυαλό μας και στην τσέπη μας, και κάποτε αποκαλύπτονται μερικά απ’ αυτά που ήδη ξέρουμε. Τον καθόλου μίζερο χορό μίζας πολλών μα πάρα πολλών εκατομμυρίων ευρώ.
 

Εξοπλισμοί πολυτελείας

Θυμόμαστε την σούπερ αγορά του C4I  (Σιφοράϊ ) για την ασφάλεια των Ολυμπιακών αγώνων έναντι 280 εκατομμυρίων ευρώ. Θα κατηγορηθεί κάποιος σήμερα ως κακοπροαίρετος αν αρχίζει να υπολογίζει τις μίζες που κλείστηκαν με όσους προώθησαν την παραγγελία για λογαριασμό της Siemens και της SAIC;

Αλλά μήπως χρειαζόμαστε αεροπλάνα με μηχανισμούς αφέσεως πυρηνικών βομβών; Όχι. Κι όμως τα αγοράσαμε. Φιλοξενούμε άραγε ακόμα πυρηνικές βόμβες που βρίσκονταν εδώ και δεκαετίες αποθηκευμένες στην αεροπορική βάση του Αράξου; Μήπως αληθεύει πως το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ αρνούνται επιμόνως να διαθέσουν δωρεάν στην Ελλάδα ειδικά μαχητικά F-16, που μπορούν να φέρουν φορτίο πυρηνικών βομβών και προτιμούν να μας τα πουλάνε; Τα αεροσκάφη αυτά τα ζήτησε ή όχι για πρώτη φορά από το ΝΑΤΟ πριν από κάμποσα χρόνια ο τότε πρωθυπουργός Α. Παπανδρέου με την αιτιολογία ότι είναι απολύτως απαραίτητα για τη μεταφορά φορτίου πυρηνικών βομβών, αφού η χώρα μας δεν διαθέτει τέτοιου τύπου μετά την οριστική απόσυρση (λόγω παλαιότητας) των F-104; Θ’ απαντήσει κανείς σ’ αυτές τις ερωτήσεις;

Τι συνέβη με τα ρώσικα αποβατικά μεταγωγικά πλοία Ζουμπρ (ZUBR); Θα μάθουμε ποτέ την αλήθεια γι’ αυτήν την σκανδαλώδη, όπως χαρακτηρίσθηκε, προμήθεια, αληθεύει ή όχι πως αντιδρούσε έντονα το Πολεμικό Ναυτικό ενώ ο τότε ΥΕΘΑ επέμεινε αντικαθιστώντας τη μία επιτροπή μετά την άλλη μέχρι να υπογράψουν την αναγκαιότητα; Πρόκειται για ταχείας μεταφοράς, αερόστρωμνα που αναπτύσσουν μεγάλες ταχύτητες με τη βοήθεια πανίσχυρων μηχανών. Μπορούν να φορτώσουν άρματα, πυροβόλα, πεζικό και να πλεύσουν μέχρι και το πιο μακρινό νησί μας που θα κινδυνεύει και θα μπορεί να δεχτεί αυτού του είδους τα αποβατικά. Αυτό ήταν το επιχείρημα των οπαδών της προμήθειάς τους (Τσοχατζόπουλος και η παρέα του). Είναι έτσι, χρησιμοποιήθηκαν, τα έβγαλαν τα λεφτά που μας κόστισαν (κοντά διακόσια εκατομμύρια Ευρώ;)


Ή ισχύει ότι αμέσως μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ απίθανοι μηχανισμοί και αποφασισμένοι για όλα λωποδύτες και κλέφτες  βρέθηκαν ιδιοκτήτες και διαχειριστές εξοπλισμών και εγκαταστάσεων μέχρι και ομάδων πλοίων και ναυπηγείων που έσπευδαν να ξεπουλήσουν σε κορόιδα και εκμαυλισμένους παράγοντες τρίτων χωρών όπως η δική μας; Πέρα από τη διόλου ευκαταφρόνητη ντόπια μίζα που οπωσδήποτε χρησιμοποιήθηκε μήπως λαδώθηκαν και Ρώσοι στρατηγοί ή ιδιώτες ενώ ο Ακης και κάθε Άκης επένδυσε προφανώς σε επόμενες μπίζνες με αναλόγου χρησιμότητας πολεμικό υλικό που διέθετε σε τεράστιες ποσότητες η τέως Σοβιετική Ένωση και έβγαινε στη διεθνή ελεύθερη αγορά ανεξάντλητο και ανεξέλεγκτο;

Και εάν κάποτε η επιλογή των οπλικών συστημάτων συνδεόταν με την εθνική μας πολιτική -ο Καραμανλής προκειμένου να αποσπάσει από την Ολλανδία θετική ψήφο για την είσοδό μας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα προτίμησε τις ολλανδικές φρεγάτες- ο αγώνας τα τελευταία χρόνια γίνεται για την …ψήφο της μίζας. Το πονηρό  χρήμα το μετρούσε η όχι ο διευθυντής (ΓΔΑΕΕ) υπό τον έλεγχο του υπουργού βεβαίως και διοχέτευε ή όχι και στο κυβερνών κόμμα; Αυτός καθόριζε πόσα και σε ποιον κατέληγαν οι μίζες ή όπως μαθαίνουμε από τις καταθέσεις/εξομολογήσεις Ευσταθίου και Κάντα μοιραζόταν στους εμπλεκόμενους, μεγάλους και τσικό, ιδιώτες, απόστρατους και κάποιους εν ενεργεία αξιωματικούς;  Δηλαδή όσους έπαιζαν κάποιο ρόλο στις διαδικασίες προδιαγραφών, καταλληλότητας, επιλογής συστήματος και παραλαβής.

Μεσάζοντες
 

Τελικά ποια είναι η νόμιμη και ποια η παράνομη προμήθεια/μίζα μέσα σ’ αυτή τη χλαπαταγή ενώ ακόμα δεν γνωρίζουμε όλους όσους τα πήραν, πού τα πήγαν και ποιους πλήρωσαν/λάδωσαν; 

 Η προμήθεια για τους εξοπλισμούς καλύπτεται από κονδύλι του προϋπολογισμού, δηλαδή από την εργασία όλων μας. Η μίζα επομένως και η εξ αυτής  υπέρογκη υπερτιμολόγηση το ίδιο. Και οι μεσάζοντες, αυτοί που συνηθίζουμε να αποκαλούμε «έμποροι όπλων» στην πραγματικότητα είναι νομότυποι εκπρόσωποι μεγάλων ξένων εταιρειών τις οποίες εκπροσωπούν στην ελληνική αγορά. Αυτοί είναι που μοιράζουν ή σε κάθε περίπτωση εισηγούνται στην προμηθεύτρια εταιρεία τη μίζα προκειμένου να εξασφαλίσουν τα συμφέροντα των πελατών τους. Αν δηλαδή ένα υλικό κοστίζει 100 ευρώ οι Έλληνες φορολογούμενοι το πληρώνουν 150. Έχουμε αγοράσει ίδια ακριβώς οπλικά συστήματα με άλλες χώρες σε πολλαπλάσια τιμή; Ή θα μας πουν πως ναι αλλά οι υπάρχουσες τεχνολογικές εξελίξεις ανέβασαν την τιμή; Είναι δυνατόν να πιστέψουμε κάτι τέτοιο;


Οι υπάλληλοι που δουλεύουν στα γραφεία των αντιπροσώπων οπλικών συστημάτων είναι και απόστρατοι αξιωματικοί και ξέρουν καλά από τις διαδικασίες εξοπλισμών, γιατί έχουν υπηρετήσει στις αντίστοιχες θέσεις ως εν ενεργεία.  Ο Κάντας ήταν αξιωματικός της Αεροπορίας και υπηρέτησε παρά τω υπουργώ εθνικής άμυνας ενώ  ο Ευσταθίου υπηρέτησε ως αξιωματικός του Ναυτικού και ως απόστρατος πολύ σύντομα εξελίχθηκε σε έναν από τους ισχυρότερους ντόπιους εκπροσώπους εταιρειών κατασκευής και πωλήσεων οπλικών συστημάτων. Για να μην επεκταθούμε στα ντόπια ναυπηγεία και   τις φοβερές διαπλοκές της HDW, τα υπέρογκα ποσά που έχουμε πληρώσει χωρίς αντίκρισμα, τις δυσθεώρητες μίζες που ακούγονται, και δυστυχώς τις επιπτώσεις στην εθνική μας άμυνα. Ή δεν υπάρχουν τέτοιες επιπτώσεις; Ποιος θα απαντήσει σ’ αυτά, τι πρέπει να περιμένουμε ακόμα;  Το παγόβουνο έχει κορυφή που φάνηκε με Τζοχατζόπουλο και σια, Καρατζαφέρη στο περίμενε (κάπου διάβασα και για Παπαντωνίου αλλά πολύ υποτονικά). Το υπό τη (λάσπη) θάλασσα όμως πότε θα το μάθουμε και υπάρχει περίπτωση να λιώσει στον παράδεισο που ζούμε;

Έχουν δικαίωμα οι απόστρατοι να εργάζονται στα συγκεκριμένα γραφεία αντιπροσωπειών αφού έχουν περάσει μερικά (πέντε;) χρόνια από την αποστρατεία τους, έτσι προβλέπει ο νόμος. Κι επειδή τώρα με τις αποκαλύψεις τούς παίρνει όλους η μπάλα, μήπως κάποιοι εξ αυτών που διασύρθηκαν με τις καταθέσεις και τα μνημόνια είναι νομότυποι; Που σημαίνει ότι τα ποσά που ακούγονται από 200 ή μέχρι και 500 χιλιάδες ευρώ για μερικούς απ’ αυτούς είναι απλά η νόμιμη αμοιβή τους. Αρκεί να καλύπτεται η πενταετία που είπαμε και να μην ανάγκασαν/ εκμαύλισαν συναδέλφους τους εν ενεργεία των «κατάλληλων» επιτροπών και διευθύνσεων των αντίστοιχων Όπλων. Αλλά εδώ υπεισέρχεται και το ηθικό ζήτημα σχετικά με την νομιμότητά τους. Η γνώση δηλαδή του αντικειμένου σε συνδυασμό με την …πιεστική επαφή που θα αναπτύξουν με τους εν ενεργεία αξιωματικούς που θα καταρτίσουν τις προδιαγραφές. Η άποψη επομένως πως δεν μας επιτρέπεται να «αυτοσχεδιάσουμε», να υποψιαστούμε τους αποστράτους που αναζητούν μια δεύτερη καριέρα στα γραφεία των αντιπροσώπων εμπόρων όπλων σηκώνει πολύ νερό..


Ο καλύτερος αντιπρόσωπος οπλικών συστημάτων αλλά και κάθε εταιρείας φερ’ ειπείν αμερικανικού ενδιαφέροντος δεν είναι παρά ο Αμερικανός πρέσβης στην Ελλάδα ο οποίος κινείται επίσημα, άνετα και αδίστακτα στο εκάστοτε υπουργικό γραφείο Εθνικής Άμυνας και ό,που χρειάζεται. Είναι μέσα στα καθήκοντα των πρέσβεων να προωθούν εκτός των άλλων και τα προϊόντα πολεμικών εξοπλισμών που παράγει η χώρα τους. Έχει συμβεί και μάλιστα κάμποσες φορές Αμερικανός πρέσβης να διαβιβάζει επιστολή έντονης διαμαρτυρίας προς τον υπουργό... Επιστολή που καταχερίζει κάπως έτσι: Παραλείψατε την αμερικανική εταιρεία και παραγγείλατε στην (τάδε χώρα), ενέργεια που θεωρούμε απαράδεκτη, προσβλητική, θίγει τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις…!


Αλλά πόσο απαραίτητοι είναι οι αντιπρόσωποι εταιρειών τέτοιων συστημάτων; Στην Κύπρο πληροφορούμαστε πως δεν υπάρχουν, είναι έτσι; Μήπως η ίδια η κυπριακή κυβέρνηση παραγγέλνει κατευθείαν στις εταιρείες και έτσι γλιτώνει ένα πολύ μεγάλο μέρος μίζας; Το θέμα μήπως περνά κατά νόμο από τη Βουλή και ο έλεγχος της αντιπολίτευσης εμποδίζει τα παρατράγουδα; Εδώ δηλαδή είμαστε πιο ξύπνοι και επιτρέπουμε με τις ισχύουσες διαδικασίες να αλωνίζουν και εκμαυλίζουν οποιονδήποτε βρεθεί άνετος και χαλαρός/αδύναμος να πει όχι; Ποιος τα πληρώνει αυτά τα τεράστια ποσά αν όχι ο λαός μας, όλοι εμείς οι εύπιστοι, οι πάντα προδομένοι; Αυτοί οι εκμαυλισμοί με τους εξοπλισμούς και όλη εκείνη η κατάσταση με τις φοροδιαφυγές, τη φοροκλοπή, τη διαφθορά κάθε είδους δεν είναι που μας ξενέρισαν στην τόσο ντροπιαστική θέση την πρώτη απ’ όλες τις χώρες με διεφθαρμένο κυβερνητικό πολιτικό προσωπικό, με μισοδιαλυμένο και παράλυτο διοικητικό σύστημα, με τόσους ανέργους, τόση φτώχεια, τόσες αυτοκτονίες από απελπισία, μια καινούργια γενιά μεταναστών,  χαμένες ελπίδες…

Οffshore και η μηέρα της το Trust

Εδώ η μίζα, εκεί η μίζα αλλά που είναι το χρήμα; Τι να επιστρέψει ο Ακης αφού το κομπόδεμα είναι αθέατο χάρη στο εξωτικό και τόσο χρήσιμο και αναγκαίο στους απατεώνες, τους κλέφτες, στους εμπόρους ναρκωτικών, στους εμπόρους όπλων, εκτός βέβαια στους μεγάλους φοροφυγάδες αλλά και στους μεγαλοεπιχειρηματίες,  εργαλείο διεθνούς αποδοχής  που λέγεται οff shore;  Πώς περάσαμε από τα πάμπερς, τις σακούλες σκουπιδιών και τα σακβουαγιάζ σ’ αυτές τις προηγμένες «μορφές πάλης;»..


Άργησαν να καταλάβουν οι άρπαγες πώς γίνονται σωστά αυτές οι δουλειές. Οι αρμόδιοι δικηγόροι τους διαφώτισαν: φτιάξε παιδί μου μία off shore!  Με χίλια δολάρια κι ένα ευέλικτο Διοικητικό Συμβούλιο αποκτάς τη δική σου υπεράκτια σε χρόνο μηδέν βάζοντας εκεί από ένα ποδήλατο μέχρι μισό σπίτι, ένα πύργο, ένα λογαριασμό, ή ένα λίαρ τζετ, ένα κότερο…. Από πολύ ενωρίς οποιοδήποτε δικηγορικό γραφείο αρχικά του Πειραιά (λόγω των εφοπλιστών, αφού κάθε πλοίο απαιτεί και μία τέτοια ιδιοκτήτρια εταιρεία) και στη συνέχεια πάμπολλα ακόμα, διευκόλυναν τους ενδιαφερόμενους. Οι δικηγόροι είχαν ήδη έτοιμες τις φόρμες…


Και πρότειναν τους φορολογικούς παραδείσους: νήσοι Κέϊμαν, Λιχτενστάιν, Λουξεμβούργο, Παναμάς, Λιβερία, Κύπρο, Λουξεμβούργο αλλά και Ελβετία…. Χώρες που κατέχουν σε απλησίαστα δικηγορικά γραφεία τα αποκαλούμενα Minute books με τα νομιμοποιητικά έγγραφα που κρύβουν τον τεράστιο πλούτο νόμιμων και παράνομων πολυεκατομμυριούχων των οποίων το όνομα δεν φαίνεται πουθενά (εάν και εφόσον ο αντίστοιχος ιδιοκτήτης σέβεται την ιδιότητά του και φροντίζει να προστατεύεται κρυμμένος πίσω από πρόθυμους καλοπληρωμένους δικηγόρους).


Μέλη του ΔΣ είναι από νομικοί των αδιαπέραστων δικηγορικών γραφείων μέχρι ο θυρωρός της πολυκατοικίας ή ο κηπουρός της βίλας, ή ο θείος με Αλτσχάϊμερ ή η κόρη, τους οποίους προφανώς εμπιστεύονται αλλά και με το αζημίωτο. Το χρήμα μπαίνει στην οff shore, κάθεται και περιμένει συνήθως …ελάχιστα, αντίθετα με τα λοιπά κινητά και ακίνητα περιουσιακά στοιχεία που αναπαύονται εξυπηρετούντα τους χρυσοκάνθαρους…

Ο αθέατος ιδιοκτήτης δίνει εντολή στο ΔΣ να μετακινήσει λεφτά σε διάφορα μέρη. Και φυσικά μπορεί να έχει όσες οff shore του είναι απαραίτητες (προσοχή εδώ, κάθε περιουσιακό στοιχεία πρέπει να κατέχεται και από διαφορετική οff shore, ώστε εάν παρ’ ελπίδα κινδυνέψει το ένα, να μην παρασύρει και τον πύργο, και το κότερο και τα υπόλοιπα στην κατάσχεση). Η επιχειρηματική δραστηριότητα με τα αντίστοιχα περιουσιακά στοιχεία  εμφανίζεται σε γραφική παράσταση (έχουν δημοσιευτεί τέτοιες στις ελληνικές εφημερίδες) ως ένα δέντρο όπου τα κλαδιά του είναι πάμπολλες οff shore (πχ εφημερίδων, πλοίων, τζόγου, δημόσιων έργων, ποδοσφαιρικών ομάδων, άλλων εταιρειών αποκαλούμενων Holdings κοκ) .

Στην κορυφή του δέντρου βρίσκεται κρυμμένο σε απλησίαστο/ πλήρως ασφαλές μέρος το Trust στις περιπτώσεις πολύ μεγάλων περιουσιών (στην Ελλάδα μας προβλέπεται με ειδική ονομασία το «Ίδρυμα» με φοροαπαλλαγές κλπ), το οποίο «υπηρετούν» τρεις, τέσσερις άνθρωποι της εμπιστοσύνη αλλά κινεί όλα τα νήματα, αποφασίζει και ελέγχει απόλυτα ο κυρίαρχος και  μόνος ιδιοκτήτης. Δεν είναι γνωστή περίπτωση όπου να άνοιξαν λογαριασμοί εταιρείας off shore με δικηγόρους μέλη στο ΔΣ, χωρίς να συνηγορήσουν οι ιδιοκτήτες τους.

Από την γκρίζα περίοδο του Κοσκωτά και μετά, αλλά και αυτό το διάστημα στις τρέχουσες περιπτώσεις με αποκαλύψεις περί των εξοπλιστικών μικροί και μεγάλοι, αναλόγως το πόστο τους, λαδώνονται πάντα μέσω off shore (στις περιπτώσεις σοβαρών ποσών) από τους αντιπροσώπους ή απ’ ευθείας από τις εταιρείες κατασκευών για να διευθετηθεί και «τρέξει γρήγορα» κάθε ζήτημα της προμήθειας.

Εκμαυλισμένο δεν θα πεις αυτόν που υπηρετεί στο γραφείο του αντιπροσώπου της Χα Ντε Βε (HDW) (αυτός είναι το όργανο του εκμαυλιστή, ήτοι του αντιπροσώπου και των μετόχων της εταιρείας … που είναι οι μεγαλοεκμαυλιστές) αλλά τον αξιωματικό στην διεύθυνση προδιαγραφών που δωροδοκείται για να παραποιήσει στοιχεία και να προβάλλει το συγκεκριμένο οπλικό σύστημα. Μην ξεχνάμε ότι έμπορος είναι ο κατασκευαστής και όχι ο μεσάζων, ο Ευθυμίου για παράδειγμα ο οποίος δηλώνει την «νόμιμη» αμοιβή του στην Εφορία. «Ακούω ονόματα αλλά ποιος είναι σίγουρος; Όποιος κι αν τιμωρηθεί δεν υπάρχει περίπτωση το σύστημα να στραφεί εναντίον του. Γι’ αυτό οι αποκαλύψεις δεν με συγκινούν», έτσι δήλωσε.


Ακούστηκε αυτές τις ημέρες πως η ετήσια διαφθορά στην Ελλάδα, εκτιμάται γύρω στα 23 δισεκατομμύρια ευρώ! Τα τελευταία τέσσερα χρόνια έφυγαν για το εξωτερικό εμβάσματα από 22 μέχρι 25 δισεκατομμύρια ευρώ εκ των οποίων τα 7 δις είναι εξακριβωμένα αδικαιολόγητα, δηλαδή «μαύρα», επομένως φοροδιέφυγαν, ή αποτελούν προϊόν φοροκλοπής, ή απάτης, ή μίζας, άγνωστα βέβαια πόσες από τις καταθέσεις στο εξωτερικό ανήκουν σε κλέφτες, σε απατεώνες, εμπόρους ναρκωτικών κλπ

Τι μπορεί να κάνει ένας πραγματικά έντιμος υπουργός Εθνικής Άμυνας με πλήρη συναίσθηση ευθύνης και καθήκοντος, κάτω από τη συγκεκριμένη νομοθεσία που επιβάλλει αυτές τις διαδικασίες;  Κάποιοι αναρωτιούνται πώς να ξέρει από εξοπλισμούς ένας πολιτικός ο οποίος μετακινείται συνεχώς από υπουργείο σε υπουργείο; Ας θυμηθούμε ότι την περίοδο των Ιμίων ο Κώστας Σημίτης ρωτούσε τι σημαίνει «κανόνες εμπλοκής»! Δικαιούται να μη γνωρίζει; Οι στρατιωτικοί έμειναν άναυδοι όταν το πληροφορήθηκαν.


Τελικά είναι θέμα κουλτούρας  ή ισχύοντος συστήματος το να μείνει κανείς ανεπηρέαστος από τον εύκολο πλουτισμό; Πώς μπορεί να λειτουργήσει η δημόσια διοίκηση έτσι ώστε το σταματήσει η διαφθορά; Ρωτήθηκε πρώην αριστερός και νυν επιχειρηματίας και απάντησε: "Όταν σφυρίζουν τα εκατομμύρια στο αυτί σου θα αντέξεις μια, δυο, δέκα φορές. Την ενδέκατη θα υποκύψεις. Γιατί αλλιώς σε πετάει το σύστημα έξω". Πώς να αντιμετωπίσεις τη διαφθορά μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα; Πώς μπορεί να προστατευτεί και να προστατεύσει ένας υπουργός Εθνικής Άμυνας κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες;


Είναι πια βέβαιο ότι δεν υπήρξε προμήθεια κύριου εξοπλιστικού προγράμματος χωρίς πάρτι μίζας. Ο γράφων θυμάμαι τον Δροσογιάννη να ζει τα τελευταία χρόνια του σχεδόν φτωχός, τον Γιώτα να παραιτείται από ΥΦΕΘΑ, τον Κουρή να οργίζεται και μόνο όταν ρωτήθηκε σχετικά.

Και τα χρόνια περνούν και η συντηρούμενη εξ ανατολών εσαεί απειλή οδηγεί/υποχρεώνει σ’ αυτούς τους υπέρογκους εξοπλισμούς. Όπως και την Τουρκία. Γιατί κάποιοι μεγάλοι έχουν συμφέρον να μας παίζουν και τους δυο, να κρατεί καλά η ένταση στις ελληνοτουρκικές διαφορές και κάποιοι ντόπιοι να επωφελούνται .
Κι ενώ αγοράζουμε συνεχώς πληρώνοντας αδρά κόστος και μίζες δισεκατομμυρίων, δεν τολμούν οι κυβερνήτες μας να επισημοποιήσουν την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, όπως έκανε η μικρή Κύπρος, δεν τολμούν να επεκτείνουν στα 12 ναυτικά μίλια τα χωρικά μας ύδατα όπως προβλέπει ως δικαίωμα το ναυτικό δίκαιο, και να ξεμπλέκει έτσι το θέμα του Αιγαίου.

Το κυνήγι των εξοπλισμών και μοιραία της μίζας συμφέρει όσους ελέγχουν τις δυο χώρες, Αμερικανούς, Γερμανούς, Γάλλους, Άγγλους, Ρώσους. Για να πουλούν, να θησαυρίζουν πολεμικές βιομηχανίες, αντιπρόσωποι, κυβερνώντα κόμματα, μεσάζοντες. Την μια μέρα η Μέρκελ αποκαλούσε τους Έλληνες απαράδεκτους και τρομοκρατούσε, και την επομένη έβρισκε ότι η χώρα πάει καλά. Επειδή το βράδυ έκλεισε μια παραγγελία οπλικών συστημάτων, ίσως ήταν τα Λέοπαρντ.
Συντηρούμε άραγε ακόμα το  Ενιαίο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Εκσυγχρονισμού και Ανάπτυξης (ΕΜΠΑΕ) των 25 δις τα τελευταία χρόνια μέσα στην κρίση; Δεν υπάρχει τρόπος να τα βρούμε με τους Τούρκους χωρίς να πληγούν εθνικά συμφέροντα; Υπάρχει αλλά οι κυβερνήσεις που περιλαμβάνουν και εκμαυλισμένα πρόσωπα, ξεκάθαρα, δεν  υπηρετούν πρώτα και κύρια εθνικά συμφέροντα. Εδώ θέλουν να μετατρέψουν το στρατό 100% σε επαγγελματικό. Για να στέλνουν μισθοφόρους σε αποστολές. Που; Στην Γιουγκοσλαβία, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στην Αφρική.


Τι κέρδισε η χώρα μας πληρώνοντας τεράστια ποσά για να στηρίξει τις επεμβάσεις των ΗΠΑ και κολαούζων ομοτράπεζων σ’ αυτά τα σφαγεία; Γιατί οι πρόθυμοι πολεμοκάπηλοι που συμμετείχαν στους απαράδεκτους πολέμους, κέρδισαν; Θα μάθουμε κάποτε και για τους δικούς μας, αλλιώτικα δεν εξηγείται αυτή η εμμονή να κλοτσάμε ως χώρα τοίχους με καρφιά.


Καταλήστεψαν τον πλούτο των διαλυμένων χωρών, πήραν τις παραγγελίες για προγράμματα ανάπτυξης, συμμετείχαν στη διαχείριση των πηγών πετρελαίου, ξεζούμισαν ό,τι μπορούσαν. Εμείς ως λαός τι αποκομίσαμε; Μόνο δώσαμε και πάνω απόλα συμπράξαμε στο ρήμαγμα χωρών και λαών και μάλιστα φιλικών μας!

Οι στρατιωτικοί μας στην συντριπτική τους πλειοψηφία είναι πατριώτες, αγαπούν τον τόπο τους, είναι έτοιμοι να δώσουν τη ζωή τους, ανεξάρτητα από πολιτικοκομματικές τοποθετήσεις, ανεξάρτητα ακόμα και αν μερικοί, ελάχιστοι παρασύρονται από τη φασιστική Χρυσή Αυγή, δεν μπορώ όμως να μη στιγματίσω την απαξίωση των τελευταίων ειδικά χρόνων, το ρήμαγμα των αποδοχών τους… και μ’ όλα αυτά ξεχωρίζουν το καθήκον τους από την κάθε είδους προσβολή, όσο για τους ελάχιστους εκμαυλισμένους, δεν ισχύει η παροιμία εδώ πως και με λίγη κοπριά βρομίζει η πίτα.
 onalert.gr
Διαβάστε Περισσότερα »

Tεράστιο οικοδόμημα για την πρεσβεία των ΗΠΑ στο Κοσσυφοπέδιο






Οι Αμερικανοί θα οικοδομήσουν μια νέα πρεσβεία μεγάλων διαστάσεων στην πρωτεύουσα του Κοσσυφοπεδίου, Πρίστινα.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα της Ούτρινσκι Βέσνικ, το νέο κτήριο της αμερικανικής πρεσβείας θα επιμεληθεί η  κατασκευαστική εταιρεία "Birmingham-based BL Harbert International", η οποία έχει μελετήσει και κατασκευάσει, συν τοις άλλοις,  πολλές εγκαταστάσεις του αμερικανικού στρατού σε όλον τον κόσμο.
Η εταιρεία δημοσίευσε και μακέτα της νέας πρεσβείας (η εικονιζόμενη) και το έργο θα στοιχίσει πάνω από 158 εκατομμύρια δολάρια.
 echedoros
Διαβάστε Περισσότερα »

Κλασικό παράδειγμα: Τουρκική… λατρεία, αρκεί να μην τους λες όχι!



Η τουρκική εφημερίδα Χουριέτ έγραψε τη δική της ιστορία εκείνο τον χειμώνα του 1995-96 λειτουργώντας, σύμφωνα με ορισμένους, ως το όργανο πρόκλησης μιας προβοκάτσιας που κατέληξε στη γνωστή κρίση των Ιμίων. Σχεδόν δυο δεκαετίες αργότερα, μια κυρία, γνωστή αρθρογράφος της εν λόγω εφημερίδας, ανέλαβε να «νουθετήσει» άτακτη Ελλάδα που τολμά να συνεργάζεται με τον «δικτάτορα» της Αιγύπτου σε βάρος της, προφανώς δημοκρατικής, όπως συνάγεται, Τουρκίας.
Ας δούμε το διασκεδαστικό σε πολλά του σημεία άρθρο, το οποίο αποκαλύπτει, μεταξύ άλλων, το μέγεθος των ψευδαισθήσεων στις οποίες ζουν ακόμα και αντιπολιτευόμενοι τους Ερντογάν και Νταβούτογλου. Γράφει λοιπόν η κυρία Μπαρτσίν Γινάτς:
«Σκόπευα να γράψω ένα δεύτερο άρθρο για την τουρκοελληνική πολιτιστική συνεργασία, γνωρίζοντας ότι το πρώτο είχε δημοσιευτεί σε πολλούς ελληνικούς ιστότοπους. Ωστόσο, ο ψυχρός άνεμος που φυσά, εσχάτως, στη Μεσόγειο, άλλαξε τα σχέδιά μου. Η ανακάλυψη φυσικού αερίου στη Μεσόγειο γέννησε ελπίδες, ταχείας, διπλωματικής επίλυσης του Κυπριακού. Δυστυχώς, τελικά, αποδείχτηκε ένα ακόμα εμπόδιο στις προσπάθειες για λύση.
Επαναλαμβανόμενες απόπειρες για την έναρξη ερευνών, τόσο το 2011, όσο και το 2013, από τους Ελληνοκύπριους, προκάλεσαν την αντίδραση της Τουρκίας. Οι Ελληνοκύπριοι όμως αποφάσισαν να δοκιμάσουν και πάλι την τύχη τους, στα τέλη Οκτωβρίου, ξεκινώντας έρευνες, την ώρα που συνεχίζονταν οι συνομιλίες μεταξύ των δύο κοινοτήτων.
Είναι μάλλον απίθανο η ηγεσία των Ελληνοκυπρίων να μην περίμενε την τουρκική αντίδραση. Πράγματι η Τουρκία έστειλε το πλοίο Barbaros να εκτελέσει σεισμικές έρευνες στην ίδια περιοχή που διεξήγαγαν έρευνες οι Ελληνοκύπριοι, εντός της ΑΟΖ που έχουν ανακηρύξει, την οποία δεν αναγνωρίζει ούτε η Τουρκία, ούτε οι Τουρκοκύπριοι. Ο Ελληνοκύπριος πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης ανακοίνωσε τότε ότι θα απέχει από τις συνομιλίες.

Δεν θα αποτελούσε έκπληξη αν η τουρκική ηγεσία εκλάμβανε τις ελληνοκυπριακές έρευνες, ως πρόκληση του Αναστασιάδη, ώστε να προκληθεί τουρκική αντίδραση και να βρει αφορμή να διακόψει τις συνομιλίες. Την ώρα δε που ο γ.γ, του ΟΗΕ επιχειρεί να βρει μια λύση, Ελλάδα, Ελληνοκύπριοι και Αίγυπτος συναντώνται στο Κάιρο για να εντείνουν την ενεργειακή τους συνεργασία στη Μέση Ανατολή.
Η Άγκυρα απέφυγε να σχολιάσει, επισήμως, την σύνοδο αυτή, αλλά εξουσιοδότησε το αρχηγό του Ναυτικού της να ανακοινώσει πως έχει νέους κανόνες εμπλοκής στη Μεσόγειο. Τώρα μαθαίνουμε πως την τριμερή συνάντηση του Καΐρου θα ακολουθήσει νέα τριμερής συνάντηση μεταξύ Ελλάδας, Ελληνοκυπρίων και Ισραήλ.
Ο χρόνος πραγματοποίησης της συνάντησης αυτής δεν έχει ακόμα καθοριστεί, αλλά ο Αναστασιάδης πρόκειται να επισκεφτεί το Ισραήλ στις 2 Δεκεμβρίου. Αυτό καθορίστηκε κατά τη επίσκεψη του Ισραηλινού υπουργού Εξωτερικών Αβιγκντόρ Λίμπερμαν στην Κύπρο, την περασμένη εβδομάδα, ο οποίος και επέκρινε την τουρκική εισβολή στην ελληνοκυπριακή ΑΟΖ.
Έτσι η κατάσταση έχει τώρα ως εξής: Από τα μια πλευρά βρίσκεται η Τουρκία που η διεθνής της εικόνα δεν είναι και εξαιρετική, αυτό τον καιρό και από την άλλη μια συμμαχία Ισραήλ, Αιγύπτου και Ελληνοκυπρίων, το κάθε μέλος της οποίας έχει ιδιαίτερα εχθρικές, αυτή την εποχή, σχέσεις με την Τουρκία.
Όντας ένα άτομο που έχω ασκήσει σκληρή κριτική στην τουρκική εξωτερική πολιτική στο παρελθόν, μπορεί να πιστεύεται πως θα καταφερθώ κατά της πολιτικής της τουρκικής κυβέρνησης και τώρα για τα λάθη που την οδήγησαν σε αυτή την κατάσταση στην ανατολική Μεσόγειο.
Πράγματι η Τουρκία είναι, εν μέρει, υπεύθυνη για την εικόνα του Αιγυπτίου πρώην στρατάρχη και νυν προέδρου Σίσι, να στέκεται ανάμεσα στον Έλληνα πρωθυπουργό Σαμαρά και τον Αναστασιάδη. Μπορώ να κατανοήσω τις μάταιες προσπάθειες των Ελληνοκυπρίων να σχηματίσουν μια συμμαχία με την Αίγυπτο και το Ισραήλ. Αλλά η Ελλάδα; Η ένταση στο Αιγαίο δεν εξυπηρέτησε ποτέ την Αθήνα. Η τελευταία δεκαετία μαρτυρά το πώς η Ελλάδα ωφελήθηκε από την επαφή με την Τουρκία.

Ας υποθέσουμε ότι η τουρκική πολιτική επί του προκειμένου είναι εντελώς λανθασμένη. Ακόμα και έτσι είναι σωστό η Ελλάδα να στέκεται στο πλευρό ενός ηγέτη προερχόμενου από πραξικόπημα μόνο και μόνο για να υποστηρίξει τους Ελληνοκύπριους; Πιστεύει σοβαρά η ελληνική κυβέρνηση ότι μια συμμαχία με την Αίγυπτο και το Ισραήλ θα φοβίσει ή θα αποτρέψει την Τουρκία; Δεν θα μπορούσε η Ελλάδα να μας προκαλέσει ευχάριστη έκπληξη δρώντας ως σιωπηλός μεσάζοντας για την επίλυση του ζητήματος;
Η Ελλάδα έχει περισσότερα να ωφεληθεί από την συνεργασία της μια ημί-δημοκρατία, όπως η Τουρκία, παρά με μια δικτατορία, όπως της Αιγύπτου ή από το Ισραήλ, το οποίο συνεχώς απομονώνεται από την ΕΕ.
Επιπλέον, η Τουρκία μπορεί να έχει, αυτή τη στιγμή, κακές σχέσεις με το Ισραήλ και την Αίγυπτο, η ομαλοποίηση όμως των σχέσεων με το Κάιρο και το Τελ Αβίβ μπορεί να επανέλθει. Και οι δύο χώρες έχουν σχέσεις με την Τουρκία, που υπερβαίνουν τις αντίστοιχες με την Ελλάδα και τους Ελληνοκύπριους.
Είμαι ακόμα αισιόδοξη πως η τουρκοελληνική προσέγγιση θα παραμείνει ισχυρή, στο νέο αυτό κύμα έντασης. Είναι καλό να αναφερθεί πως την ώρα που οι υπουργοί Ελλάδας, Ελληνοκυπρίων και Αιγύπτου συναντιούνταν στη Λευκωσία, προετοιμάζοντας την σύνοδο του Καΐρου, στην Αθήνα λάμβανε χώρα το φεστιβάλ τουρκικού κινηματογράφου.
Την ίδια ώρα που οι δύο αρχηγοί Ναυτικού εξέδιδαν ανακοινώσεις περί εμπλοκής, στον μαραθώνιο της Αθήνας μετείχαν Τούρκοι. Επιπλέον, ο Τούρκος υπουργός Οικονομικών θα συναντηθεί με τον Έλληνα υπουργό Ανάπτυξης στην Σμύρνη, ενώ την ώρα που οι Ισραηλινοί ετοιμάζονται να υποδεχτούν τον Αναστασιάδη, ο πρωθυπουργός Νταβούτογλου θα βρίσκεται στην Αθήνα, στις 4 Δεκεμβρίου».
defence-point
Διαβάστε Περισσότερα »

Από τα Μνημόνια στην παραβίαση της κυπριακής ΑΟΖ


Η «Αυτοκρατορία» κλιμακώνει την επίθεση στον Ελληνισμό Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου Που κρύφτηκε το ελληνικό πολεμικό ναυτικό και η αεροπορία; Σε τι ακριβώς χρησιμεύουν τα πολεμικά μας σκάφη και αεροπλάνα, πιο ακριβά από το βάρος τους σε χρυσάφι, αν, τη στιγμή που η Τουρκία προκαλεί στην Κύπρο, εξαφανίζονται από προσώπου Γης;! Μόνο για «μίζες» και εξάρτηση χρειαζόμαστε αυτή την τεράστια, πανάκριβη στρατιωτική μηχανή, που δεν θέλουμε όχι να χρησιμοποιήσουμε, αν ό μη γένοιτο χρειαστεί, αλλά ούτε καν να επιδείξουμε; Δεν εννοούμε ότι οι ένοπλες δυνάμεις πρέπει να αναλάβουν, σε αυτή την φάση, τη manu military ανακοπή των τουρκικών «δραστηριοτήτων» στις κυπριακές θάλασσες. Εννοούμε ότι, για να μη χρειαστεί να το κάνουν αύριο, θάπρεπε σήμερα να «δείχνουν τη σημαία» τους στην Κύπρο και να συντηρούν ένα βαθμό αβεβαιότητας στον αντίπαλο. Ισραηλινοί, Ρώσοι, Βρετανοί αλωνίζουν στις κυπριακές θάλασσες, Γερμανοί και Γάλλοι χρησιμοποιούν το αεροδρόμιο «Ανδρέας Παπανδρέου» (θα τρίζουν τα κόκκαλα του μακαρίτη), μόνον οι ‘Ελληνες απουσιάζουν από την περιοχή. Τα βλέπει αυτά η ‘Αγκυρα και έτσι που πάμε θα στείλει αλεξιπτωτιστές στο Σύνταγμα. Η παθητικότητα έναντι της τουρκικής επιθετικότητας και της παρασκηνιακής αμερικανικής ανοχής αν όχι παρότρυνσης προς την ‘Αγκυρα, θα αυξήσει, δεν θα μειώσει τα προβλήματα Αθήνας και Λευκωσίας και, πολύ φυσιολογικά, θα αποθρασύνει την Τουρκία. Μακροχρόνια συνιστά στρατηγική αναδίπλωση από την ανατολική Μεσόγειο, είδος «γεωπολιτικής αυτοκτονίας» του ελληνισμού. Η Αθήνα παραιτείται από τα τεράστια πλεονεκτήματα που της δίνει η στρατηγική θέση της Κύπρου για την δική της άμυνα, όχι όμως από τα προβλήματα που αναπόφευκτα της δημιουργεί η κυπριακή άμυνα! Η παραβίαση της κυπριακής ΑΟΖ από την Τουρκία συνιστά τη σοβαρότερη έμπρακτη επιβουλή κατά της κυπριακής κυριαρχίας μετά την εισβολή του 1974. Η μη ουσιαστική αντίδραση του ελλαδικού και κυπριακού πολιτικού προσωπικού όπως και των δύο κρατών – και της ΕΕ – διευκολύνει την περαιτέρω κλιμάκωση της εξωτερικής πίεσης που θα μπορούσε να συνδυαστεί και με οικονομικές επιθέσεις κατά της Ελλάδας και της Κύπρου, αλλά και να χρησιμοποιηθεί αύριο για να εκβιασθεί μια τυχόν «αντιμνημονιακή» κυβέρνηση σε Αθήνα ή Λευκωσία, αν υπάρξει. Γι’ αυτό και τα συμβαίνοντα συνιστούν έμμεση πλην σαφή προειδοποίηση και στην Κουμουνδούρου. Για να μπορέσει να αναλάβει κυβερνητικά καθήκοντα και μάλιστα στις σημερινές τραγικές συνθήκες, αμφισβητώντας τους νεοαποιακούς δεσμούς των Μνημονίων, ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να διαθέτει πολύ επεξεργασμένη εξωτερική και διεθνή πολιτική και σε βάθος αίσθηση του διεθνούς περιβάλλοντος. Αλλοιώς δεν θέλουμε ούτε να φανταστούμε τι μπορεί να συμβεί. Απανωτά τα χτυπήματα Η παραβίαση της κυπριακής ΑΟΖ είναι η τέταρτη μείζων επίθεση στην ανεξαρτησία, κυριαρχία και κρατική του υπόσταση που δέχεται ο ελληνικός λαός μετά το 2010. Πρώτη ήταν η Δανειακή και το Μνημόνιο, δεύτερη το PSI και το αγγλικό δίκαιο, τρίτη η επίθεση κατά των κυπριακών τραπεζών και το κυπριακό Μνημόνιο. Με τα πρώτα τρία «χτυπήματα» ο ελληνικός λαός παραιτήθηκε του μεγαλύτερου μέρους των δικαιωμάτων που διαθέτουν τα σύγχρονα κράτη εισερχόμενος ταυτόχρονα σε κοινωνικο-οικονομική «σπείρα θανάτου» και διαδικασία υποδούλωσης/αποικιοποίησης. Η επίθεση στην κυπριακή ΑΟΖ σηματοδοτεί το πέρασμα από την καθαρά οικονομική στη γεωπολιτική επίθεση κατά του ελληνικού χώρου, του ελληνικού έθνους-κράτους και του πολλαπλώς αλληλεξαρτώμενου με αυτό κυπριακού κράτους. Από τις αντιδράσεις Ουάσιγκτων-Λονδίνου και των εντεταλμένων δορυφόρων τους στη «Νέα Ευρώπη» (Φινλανδία, Σουηδία, Ουγγαρία) έγινε τελείως φανερό ότι η ‘Αγκυρα δεν κινείται μόνη της – ενθαρρύνεται από τον άξονα των «ναυτικών δυνάμεων» (με την ανοχή τουλάχιστο της «Αυτοκρατορίας του Χρήματος»). Αυτό πια δεν μπορεί να το αρνηθεί κανείς, εντούτοις αρκετοί αναλυτές του «πατριωτικού χώρου» το αποδίδουν αποκλειστικά στις τακτικές ανάγκες των ΗΠΑ να εξασφαλίσουν την τουρκική συμμαχία κατά του Ισλαμικού Κράτους και όχι στις αμερικανικές επιδιώξεις στην Κύπρο. Μια τέτοια ερμηνεία θέλει να αποσιωπήσει το γεγονός ότι, πολύ προτού υπάρξει οποιοδήποτε «Ισλαμικό κράτος», ΗΠΑ και Βρετανία ενθάρρυναν διαχρονικά την ‘Αγκυρα προκειμένου να αποκτήσουν αυτοί και όχι βέβαια να δώσουν στην Τουρκία τον έλεγχο της Κύπρου. Αυτή την επιδίωξη εξυπηρέτησε άλλωστε το οργανωμένο από τις ΗΠΑ πραξικόπημα και η εισβολή του 1974, μετά η αποικιακή παγίδα του Κίσσινγκερ («διζωνική-δικοινοτική ομοσπονδία») που κατάπιαν αμάσητη αν όχι με ενθουσιασμό Αθήνα και Λευκωσία, όπως οι τρομερές πιέσεις να περάσει το σχέδιο Ανάν το 2004. Δυστυχώς δεν είναι καθόλου εύκολο να είσαι ταυτόχρονα ‘Ελληνας πατριώτης και φίλος των Ηνωμένων Πολιτειών. Να θυμίσουμε τώρα ότι προ μερικών εβδομάδων η κυβέρνηση του Νίκου Αναστασιάδη χαρακτήριζε την Αμερική «στρατηγικό εταίρο»; Η επιδίωξη όσων ενθαρρύνουν την Τουρκία στην κυπριακή ΑΟΖ είναι να επαναφέρουν μια παραλλαγή του σχεδίου Ανάν και αυτό ακριβώς το αποτέλεσμα θα έχουν οι διακοπείσες διαπραγματεύσεις Αναστασιάδη ‘Ερογλου αν ευοδοωθούν (γι’ αυτό και δεν καταλαβαίνουμε από πού συμπεραίνει ο ΣΥΡΙΖΑ ότι σκοπός της Τουρκίας είναι να τορπιλίσει τις διαπραγματεύσεις!). Φυσικά, η παραμένουσα αντίδραση των Κυπρίων πολιτών στην κατάλυση του κράτους τους ενδέχεται να ενεργοποιήσει και το plan B του διεθνούς παράγοντα που είναι η προτιμώμενη λύση της ‘Αγκυρας: τα «δύο κράτη» που ανέφερε ο Νταβούτογλου. Με μια σημαντική βέβαια διευκρίνιση. ‘Ότι δεν θα επιτραπεί ποτέ στο ελληνικό κράτος που θα προκύψει να ασκήσει τα δικαιώματα πλήρως ανεξάρτητου κράτους. Η διχοτόμηση («ταξίμ») δεν ήταν ποτέ κεντρική επιδίωξη του αγγλοαμερικανικού παράγοντα στην Κύπρο. Χρησιμοποιήθηκε διαχρονικά από Λονδίνο και Ουάσιγκτων όχι για να πραγματοποιηθεί η ίδια, αλλά για να ματαιωθούν δι’ αυτής τα δικαιώματα της συντριπτικής ελληνικής πλειοψηφίας του κυπριακού πληθυσμού. Η προτιμητέα λύση του «διεθνούς παράγοντα» ήταν πάντα και παραμένει ο «ζουρλομανδύας» (διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία), μια λύση που θα ακυρώνει την πλήρη ελληνική ή τουρκική κυριαρχία και θα ξανακάνει την Κύπρο αποικία της Αγγλίας, της Αμερικής και των διεθνών τραπεζών (που, σημειωτέον, αποκτούν ήδη τον έλεγχο του κυπριακού τραπεζικού τομέα). Αν τυχόν πηγαίναμε τελικά σε διχοτόμηση υπό τις παρούσες συνθήκες και αγγλοαμερικανική εποπτεία η διχοτόμηση αυτή δεν θα ήταν πλήρης, δεν θα απέδιδε δηλαδή «κανονικό» ελληνικό κράτος στην Κύπρο χωρίς δουλείες και περιορισμούς. Θα είχαμε όλα τα μειονεκτήματα, χωρίς κανένα από τα πλεονεκτήματα της διχοτόμησης. Το καταπληκτικό με την πολιτική των κυβερνώντων σε Ελλάδα και Κύπρο είναι ότι ευθυγραμμίζονται σε όλα τα θέματα με τα desiderata των οικονομικών και γεωπολιτικών «προστατών» παίρνοντας, σε αντάλλαγμα, μόνο οικονομικές και γεωπολιτικές καρπαζιές από αυτούς. Να πάρουμε πυραύλους εδάφους-θαλάσσης από τη Ρωσία προτείνει αίφνης η συμπαθής «Κερυνειώτικη Ηχώ». Πως όμως μπορούμε να το κάνουμε αυτό, όταν εμείς οι ίδιοι επιβάλαμε εμπάργκο στον εαυτό μας δεσμευόμενοι δια των κυρώσεων να μην αγοράσουμε όπλα που χρειαζόμαστε από τη Μόσχα; Αυτό είναι ένα μόνο από τα πολλά παραδείγματα της αδυναμίας στοιχειώδους οικονομικής και γεωπολιτικής άμυνας του ελληνικού έθνους ως αποτέλεσμα της ξένης εξάρτησης και της πολιτικής διαρκούς υποτέλειας. Μόνο μια πολιτική που θα ανέτρεπε αυτό το καθεστώς θα μπορούσε να διακόψει την πορεία καταστροφής/αποικιοποίησης του ελληνικού λαού. Ζητείται πολιτική δύναμη να κάνει κάτι τέτοιο. ΣΥΡΙΖΑ και Κυπριακό Για να επανέλθουμε στο ζήτημα που θέσαμε παραπάνω, τυχόν αμφισβήτηση της μννημονιακής πορείας από τον ΣΥΡΙΖΑ προϋποθέτει διασαφήνιση των βασικών παραμέτρων της εξωτερικής-αμυντικής πολιτικής αυτού του κόμματος. Ποια είναι η θέση του στο κυπριακό: θέλει επαναφορά σχεδίου Ανάν ή την απορρίπτει; Χρειάζεται επίσης μετάβαση από την «ευέλικτη ανταπόδοση» σε ένα αμυντικό δόγμα πλήρους αβεβαιότητας για την ελληνική απάντηση σε τυχόν τουρκική πρόκληση, συνοδευόμενο από εκείνες τις συμπεριφορές που θα το καθιστούσαν πειστικό, ΄’όπως και πλήρης αναβαθμνισμένη επαναφορά του ενιαίου αμυντικού δόγματος. Χρειάζεται επίσης ο ΣΥΡΙΖΑ να ξεχάσει ενδεχόμενες ψευδαισθήσεις για τον πιθανό ρόλο ΔΝΤ και ΗΠΑ. Το «δόγμα» Ελλάδας και Κύπρου σήμερα είναι το «δώστα όλα στους ξένους», «κάνε ότι σου λένε οι Δυτικοί», «σφάξε με Αγά μου να αγιάσω». Ελλάδα και Κύπρος διαλύονται μπροστά στα μάτια μας υπό την συνδυασμένη πίεση «Αγορών», ΕΕ, ΝΑΤΟ, Γερμανίας και ΗΠΑ. Τα δύο κράτη μοιάζουν να στερούνται πολιτικού προσωπικού στοιχειωδώς ικανού να κυβερνήσει υπερασπιζόμενο τα πιο αυτονότητα δικαιώματα του ελληνικού λαού. Υπάρχει πολιτική δύναμη να αμφισβητήσει τέτοια πορεία, να αποτρέψει περαιτέρω καταστροφές; Konstantakopoulos.blogspot.com Επίκαιρα, 30/11/2014
Διαβάστε Περισσότερα »

Οι σκοτεινές πηγές χρηματοδότησης των Τζιχαντιστών!!

jihadists


Η επέλαση του ISIS στο Ιράκ και τη Συρία και η μετέπειτα ίδρυση του Ισλαμικού Κράτους προκάλεσε έκπληξη διεθνώς, καθώς, πέρα από τις στρατιωτικού χαρακτήρα επιτυχίες, η τζιχαντιστική εκστρατεία παρουσίαζε χαρακτηριστικά άνευ προηγουμένου -
όπως μία πρωτοφανής παρουσία και δραστηριότητα στο Διαδίκτυο,
αλλά και η δυνατότητα υποστήριξης επιχειρήσεων ευρείας κλίμακας- απόρροια μίας φαινομενικά ισχυρής και σταθερής χρηματοδότησης, που προκαλεί ερωτηματικά σε παρατηρητές παγκοσμίως.
Το «αίνιγμα» της χρηματοδότησης του Ισλαμικού Κράτους προκύπτει σε κάθε συζήτηση περί της τζιχάντ που διεξάγεται εντός και εκτός των ορίων της Μέσης Ανατολής. Ειδικοί αναλυτές, ΜΜΕ και απλοί πολίτες διερωτώνται πώς είναι δυνατόν ένα τόσο ακραία εξτρεμιστικό μόρφωμα να μπορεί να επιβιώνει οικονομικά και να στηρίζει τις επιχειρήσεις του- και φυσικά ποιοι είναι αυτοί οι οποίοι κρύβονται από πίσω από αυτό. 
 EXTREMISTS
Σε σχετικό δημοσίευμα του CNN στις αρχές Οκτωβρίου υπογραμμίζεται η σημασία του λαθρεμπορίου πετρελαίου για τα έσοδα του ISIS: οι τζιχαντιστές εμπορεύονται πετρέλαιο από καταληφθείσες πετρελαιοπηγές και διυλιστήρια στο βόρειο Ιράκ και τη βόρεια Συρία, και, όπως σημειώνεται σχετικά, μέχρι πρόσφατα ήταν εύκολη η διοχέτευσή του στη νότια Τουρκία- όπου οι κανονικές τιμές του πετρελαίου είναι εξαιρετικά υψηλές. Ως αποτέλεσμα, εγκαταστάσεις παραγωγής πετρελαίου έχουν στοχοποιηθεί από αεροπορικές επιδρομές.
Ωστόσο, το λαθρεμπόριο πετρελαίου δεν αποτελεί παρά μόνο μία πηγή χρηματοδότησης για το ISIS, το οποίο, σύμφωνα με εκτιμήσεις του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, φαίνεται να λαμβάνει εκατομμύρια δολάρια κάθε μήνα- ειδικότερα, ο Μάθιου Λέβιτ, διευθυντής του Stein Program on Counterterrorism and Intelligence στο Washington Institute for Near East Policy χαρακτηρίζει το ISIS την «καλύτερα χρηματοδοτούμενη οργάνωση που έχουμε δει». Και σε αυτό το σημείο το θέμα περιπλέκεται, καθώς μεγάλο μέρος αυτής της χρηματοδότησης φαίνεται να προέρχεται από δωρεές εύπορων πολιτών χωρών όπως το Κουβέιτ και το Κατάρ, που αποτελούν συμμάχους των ΗΠΑ. Επίσης, σημαντικά φαίνονται να είναι και τα έσοδα του Ισλαμικού Κράτους από τη δράση του οργανωμένου εγκλήματος στις περιοχές τις οποίες έχει θέσει υπό τον έλεγχό του- κάτι που δεν προκαλεί ιδιαίτερη έκπληξη, αν αναλογιστεί κανείς ότι το ISIS πρακτικά «γεννήθηκε» σε μεγάλο βαθμό στον υπόκοσμο του Ιράκ.
syria
Κατά τον Λέβιτ, το ISIS λειτουργεί ως ένα κολοσσιαίων διαστάσεων κύκλωμα οργανωμένου εγκλήματος, το οποίο πρακτικά δεν έχει απέναντί του κάποια υπηρεσία επιβολής νόμου. Χαρακτηριστικές περιπτώσεις αυτής της μορφής δραστηριότητας είναι οι ληστείες τραπεζών από μαχητές του ISIS στη Μοσούλη, με τους τζιχαντιστές να φέρονται να έχουν αποσπάσει δεκάδες και ίσως εκατοντάδες εκατ. δολάρια. Παράλληλα, τεράστια φαίνονται να είναι τα έσοδα από τη «φορολόγηση» των κατοίκων των περιοχών που έχουν καταληφθεί.
isis2
Guardian: Προτεραιότητα όσον αφορά στον έλεγχο πόρων
Ο βρετανικός Guardian, από πλευράς του, σε σχετικό δημοσίευμαδίνει έμφαση στο λαθρεμπόριο πετρελαίου, χαρακτηρίζοντάς το σημαντικό κομμάτι της «υπόγειας» οικονομίας του ISIS και σημειώνοντας πως επιτρέπει στην οργάνωση να πληρώνει μισθούς, να συνεχίζει τη λειτουργία υπηρεσιών και να προσελκύει νέα μέλη. Όπως επισημαίνεται, Δυτικοί παρατηρητές υποστηρίζουν πως, αμέσως μόλις οι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους κατακτήσουν μια περιοχή, δίνεται γενικότερα προτεραιότητα στον έλεγχο πόρων, καθώς σπεύδουν να καταλάβουν τόσο πετρελαιοπηγές όσο και σιλό σιταριού, φούρνους και εγκαταστάσεις παραγωγής τροφίμων γενικότερα. Επίσης, αξίζει να σημειωθεί ότι στο Ντέιρ ελ Ζορ το ISIS συνέχισε να πληρώνει τους τεχνικούς που προηγουμένως εργάζονταν για συριακές εταιρείες: οι τεχνικοί, ντόπιοι ως επί το πλείστον, συνέχισαν να εργάζονται όπως και πριν.
Σαουδική Αραβία, Τουρκία, Κατάρ
Σε άρθρο του στο BBC, ο Μάικλ Στίβενς, διευθυντής του Royal United Services Institute αναφέρεται στις κατηγορίες που κατά καιρούς έχουν εκτοξευθεί κατά της Τουρκίας, της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ για τον ρόλο τους στο θέμα της στήριξης του Ισλαμικού Κράτους. «Η κατηγορία που ακούω συνήθως από αυτούς που μάχονται εναντίον του Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ και στη Συρία είναι ότι το Κατάρ, η Τουρκία και Σαουδική Αραβία έχουν την αποκλειστική ευθύνη για την ύπαρξη της οργάνωσης. Ωστόσο η αλήθεια είναι λίγο πιο περίπλοκη και απαιτεί λίγη εξερεύνηση» αναφέρει σχετικά.
isis
Ο Στίβενς αναγνωρίζει ότι υπάρχουν «κάποια πλούσια άτομα» από χώρες του Κόλπου που έχουν χρηματοδοτήσει γκρουπ εξτρεμιστών στη Συρία, μέσω μεταφοράς ρευστού αξίας εκατομμυρίων δολαρίων στην Τουρκία, όπου και παραδίδεται στους τζιχαντιστές. «Αυτή ήταν μία εξαιρετικά κοινή πρακτική το 2012 και το 2013, αλλά έκτοτε έχει μειωθεί και πλέον αποτελεί μόνο ένα μικροσκοπικό ποσοστό των συνολικών εσόδων που κατέληξαν στα ταμεία του Ισλαμικού Κράτους το 2014» υπογραμμίζει. Παράλληλα, αναγνωρίζει πως η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, λόγω της εκτίμησής τους ότι το καθεστώς Άσαντ θα κατέρρεε στη Συρία και ότι το βασικό όχημα για τους πολιτικούς τους σκοπούς θα ήταν το «σουνιτικό πολιτικό Ισλάμ», χρηματοδότησαν ισλαμιστικές οργανώσεις (οι Λίουα αλ Ταουχίντ, Αχράρ αλ Σαμ, Τζαΐς αλ Ισλάμ αποτελούν παραδείγματα τέτοιων οργανώσεων, οι οποίες είχαν δεσμούς με το διαβόητο Μέτωπο Αλ Νόσρα- την πτέρυγα της Αλ Κάιντα στη Συρία).
Όσον αφορά στην Τουρκία, ο Στίβενς χαρακτηρίζει εξαιρετικά αμφιλεγόμενη την πολιτική της όσον αφορά στην φύλαξη των συνόρων της με τη Συρία, εξαιτίας της οποίας «όπλα και χρήματα πλημμύρισαν τη Συρία, με υποστήριξη από το Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία». Ωστόσο, τονίζει ότι τα δεδομένα άλλαξαν με την ραγδαία άνοδο του Ισλαμικού Κράτους το 2013 και την παραμονή του Άσαντ στην εξουσία: «οι οργανώσεις αυτές είτε σαρώθηκαν (από το Ισλαμικό Κράτος), είτε, αποφασίζοντας ότι έπρεπε να συνεργαστούν με την ομάδα που νικούσε, απλά εισχώρησαν σε αυτό, φέρνοντας μαζί τα όπλα και τα χρήματά τους» σημειώνει (αναφέροντας παράλληλα ως εξαίρεση το μέτωπο Αλ Νόσρα, το οποίο κατάφερε να διατηρήσει απλά μία τεταμένη συμμαχία με τον πιο ακραίο «ξάδελφό» του).
isis
Στο ερώτημα εάν το Κατάρ χρηματοδότησε το Ισλαμικό Κράτος, ο Στίβενς απαντά ότι «άμεσα, η απάντηση είναι όχι. Εμμέσως, ένας συνδυασμός κακής πολιτικής και αφέλειας είχε αποτέλεσμα όπλα χρηματοδοτημένα από το Κατάρ και χρήματα να καταλήξουν στα χέρια του Ισλαμικού Κράτους». Όσον αφορά στη Σαουδική Αραβία, η εκτίμησή του είναι αντίστοιχη, καθώς θεωρεί ότι είναι επίσης «αθώα» όσον αφορά στις κατηγορίες περί άμεσης υποστήριξης του Ισλαμικού Κράτους, αλλά, όπως και στην περίπτωση του Κατάρ, η επιθυμία για απομάκρυνση του Άσαντ οδήγησε σε «σημαντικά λάθη όσον αφορά στην επιλογή συμμάχων».
Σε κάθε περίπτωση, το θέμα της όποιας παροχής στήριξης προς το Ισλαμικό Κράτος από χώρες του Κόλπου όπως το Κατάρ, το Κουβέιτ και τη Σαουδική Αραβία φαίνεται να απασχολεί ιδιαίτερα τους Δυτικούς αναλυτές και ειδικούς, οι οποίοι δεν συμμερίζονται πάντοτε τις ίδιες απόψεις.
Σε σχετικό άρθρο της, η Λόρι Πλότκιν Μπόργκχαρντ του The Washington Institute for Near East Policy, αναγνωρίζει ότι σαουδάραβες πολίτες συνεχίζουν να αποτελούν μία σημαντική πηγή χρηματοδότησης για τις σουνιτικές οργανώσεις που επιχειρούν στη Συρία, καθώς και ότι «υπάρχει υποστήριξη για το ISIS στη Σαουδική Αραβία, και η οργάνωση στοχεύει άμεσα σαουδάραβες με εκστρατείες συγκέντρωσης κεφαλαίων, οπότε το Ριάντ θα μπορούσε να κάνει πολλά περισσότερα για να περιορίσει την ιδιωτική χρηματοδότηση».

islamic state
Ωστόσο, σημειώνει ότι η συνεισφορά αυτών των δωρεών έχει «περιθωριοποιηθεί» πλέον από τις ανεξάρτητες πηγές εισοδήματος του Ισλαμικού Κράτους, όπως το λαθρεμπόριο, οι εκβιασμοί («φορολογία») και άλλες εγκληματικές δραστηριότητες. Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν και αυτοί που κατηγορούν άμεσα τις χώρες του Κόλπου για την εξέλιξη των πραγμάτων: χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο στρατηγός Τζόναθαν Σο, πρώην ανώτερο στέλεχος του βρετανικού γενικού επιτελείου, που, σε συνέντευξή του στην The Telegraph είχε κάνει λόγο για «ωρολογιακή βόμβα»: «Υπό την αμφίεση της μόρφωσης, ο ουαχαμπιτικός σαλαφισμός εκρήγνυται…και χρηματοδοτείται από σαουδαραβικά και καταριανά χρήματα, και αυτό πρέπει να σταματήσει» δήλωσε σχετικά, αναφερόμενος στις δαπάνες των δύο χωρών όσον αφορά στην προώθηση της δικής τους ερμηνείας της μουσουλμανικής πίστης, η οποία προέρχεται από τον Αμπντούλ Ουαχάμπ, λόγιο του 18ου αιώνα, και βασίζεται στους Σάλαφ, τους πρώτους ακόλουθους του Μωάμεθ.
Την άποψη αυτή συμμερίζεται σε γενικές γραμμές και ο Γκίντερ Μέγιερ, διευθυντής του Κέντρου Ερευνών στον Αραβικό Κόσμο στο Πανεπιστήμιο του Μάιντς, ο οποίος σε συνέντευξή του στη Deutsche Welle το καλοκαίρι, δήλωνε κατηγορηματικά ότι δεν υπάρχει αμφιβολία σχετικά με το από πού προέρχεται η χρηματοδότηση του ISIS: «η σημαντικότερη πηγή χρηματοδότησης του ISIS μέχρι τώρα ήταν η υποστήριξη από τα κράτη του Κόλπου, αλλά κυρίως το Κατάρ, το Κουβέιτ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα». Παράλληλα, τόνισε ότι αυτό συνιστά κίνδυνο για αυτές τις ίδιες χώρες, και ειδικά για τη Σαουδική Αραβία: «σαουδάραβες πολίτες πλέον αποτελούν την πολυπληθέστερη εθνικότητα ξένων μαχητών στο ISIS. Όταν αυτοί οι μαχητές επιστρέψουν, υπάρχει κίνδυνος να στραφούν κατά του σαουδαραβικού καθεστώτος». Σε κάθε περίπτωση, εκτιμά ότι η ροή χρήματος προς το ISIS από τη Σαουδική Αραβία συνεχίζεται, «λιγότερο από τη σαουδαραβική κυβέρνηση από ό,τι από πλούσιους Σαουδάραβες». 


Διαβάστε Περισσότερα »